Zaterdag, de dag voor vertrek.

Boris heeft mij vannacht weer eens vies in de steek gelaten. Omdat hij de hele dag los is, spelen met zijn vriendinnetje Lou, dacht ik hem in het donker vlak voor het slapen gaan ook maar even los mee te nemen voor een pisrondje. Nou, plotseling was hij weg en in het donker totaal onvindbaar. Uiteraard reageerde hij niet op mijn  roepen en fluiten, zelfs niet na vijf keer. Meestal komt hij na drie keer roepen en vertelt me dan dat hij dat pas de derde keer hoorde. Om een uur of drie stond hij plotseling voor de deur te blaffen. Meneer wilde naar binnen. Ik heb eerst zijn lekkers weggehaald (hij krijgt normaal gesproken altijd wat lekkers op een schoteltje als hij 's-avonds binnen komt) en hem toen binnengelaten. Hij mocht voor straf niet op bed, maar ja, vanmorgen lag hij dus toch tegen Lon aangeleund op het bed...

Ondertussen droomde ik van nog een week hier blijven om te zoeken. Er zijn hier veel jagers, zeker het weekend in dit seizoen. Het is heel verleidelijk om een geweer leeg te schieten als je in het donker twee opgloeiende ogen ziet in het licht van een lamp. En zijn kleur lijkt op die van een vos. Verder bedacht ik me hoeveel ruimte ik in de auto zou overhouden als we zonder Boris verder gingen. Ook realiseerde ik me dat ik ergens een schep moest lenen maar dat de grond gelukkig niet bevroren is, zeker niet als je 70 cm diep gaat graven. Ik heb enige ervaring met het begraven van katten in de tuin... Daarna was ik weer, alvast, verdrietig, kortom een slechte nacht.

Vanmiddag kwam Lou hem weer ophalen.

Het eten van gisteravond was geweldig. We hadden garnalen, grote en kleine, geen kreeften- of krabbenpoten (je kon die niet los krijgen), kokkeltjes (soort kleine zeeslakken die je met een naald uit de schelp moet zien te krijgen), plakjes citroen met zeezout en uiteraard het restant stokbrood van de lunch. Hieronder is te zien hoe het eruit zou kunnen zien:

de oesters hadden we niet, die vinden wij niet zo lekker

ook geen krab of kreeft

wel schijfjes citroen

wel kleine schelpjes/zeeslakjes

en zeker niet zoveel oesters

Vanmiddag ga ik de auto inpakken, de luifel leegruimen en afbreken. Hopelijk is de was eindelijk droog aan het eind van de middag. Er is nu een bleek zonnetje, zwakke wind en de temperatuur is gewoon ronduit aangenaam. We krijgen de luifel weer droog mee. Op naar "camping le Pressoir", ca 150 km naar het zuid-westen. We zijn benieuwd of het restaurant daar nu wel open is. Ik vrees van niet. Dus is Lon weer de klos om te koken. Immers, als ik aan de beurt ben en er wordt gevraagd: "wat eten we vanavond?" dan antwoord ik, enigszins schaapachtig: "ja, waar eten we vanavond?".