Zondag, we zijn weer thuis.

Zondag is de perfecte dag om langs Antwerpen te gaan. Geen oponthoud, praktisch geen vrachtwagens.

Dit is het eind van deze blog.

Het was leuk om het thuisfront te laten weten wat we zoal (niet) doen. Verder stimuleerde het mij om wat foto's te maken.

Ik wil de mensen die ik niet ken en die dit blog lazen vragen om een reactie te plaatsen. Op het laatst zag ik pageviews uit de gekste landen.

Ik ken niemand in Rusland en wie in Engeland en Amerika leest of las mijn blog?

==============================================================

T H E      E N D

==============================================================

Zaterdag, de laatste camping voordat we thuis zijn, Peronne, Port de Plaisance

Gisteren heb ik een wel heel kort bericht geplaatst. Tja, ik had niks te melden en zag toen dat er vanuit Rusland grote belangstelling was voor deze website. Ik snap er niks van en dacht met dat bericht van gisteren de Rus of Russen of misschien Russinnen uit hun tent te lokken. Helaas nog geen enkele reactie.

Vanmiddag zijn we fluitend door Parijs gegaan. Er stond een gigantische file naar het zuiden maar wij hadden alleen wat oponthoud bij het oprijden van de A1 ten noorden van Parijs. Daar komen dan veel wegen bij elkaar en invoegen geeft altijd wat verkeers-stress.

Deze camping is een prima doorgangscamping. Er is een haventje met wat plezierjachtjes naast de camping. Het benzinestation naast de camping was helaas vandaag al om 13:00 uur dicht en zondag de hele dag. We hebben nog een 50 km in de tank dus dat gaat wel lukken morgenochtend.

Morgen zijn we thuis, waarschijnlijk in de namiddag. Dat wordt lekker Chinees eten.

Vrijdag, wie in Rusland leest dit blog?

Donderdag, aangekomen in Tours

Tja, het was druk afgelopen dagen en dus geen tijd voor de blog.
Morgen blijven we nog een dag op camping La Grange Rouge.
De camping ligt ten zuiden van Tours en wordt regelmatig overspoeld door de rivier.
Zaterdag gaan we door Parijs en dan pakken we zondag Antwerpen.

Gelukkig hebben we na een kleine verkassing weer internet in de caravan. Kunnen we toch nog wat nieuws luisteren op Radio 1.

We zijn behoorlijk van slag nadat we vanmiddag hoorden dat John plotseling is overleden. De goede man is net zo oud als wij, een grote sterke vent, man, vader en opa van een paar schattige kleinkinderen. Het leven is wreed, maar wat kan je anders dan gewoon doorgaan?

Weet dat je elke dag gewoon weer opnieuw kunt beginnen, wat er ook is gebeurd. Daar houden we ons maar aan vast.

Zondag, heel vroeg op voor de markt in St Ciers, wel 5 km hier vandaan

Vanmorgen zat uitslapen er niet in. Om 9:15 uur zat ik al aan de thee. Lon staat altijd nog vroeger op. Ik snap niet hoe ze dat kan. Als ik in mijn warme bed ligt te sluimeren dan wil ik er nog lang niet uit!

De markt was heel leuk. We hebben de plaatselijke middenstand ondersteund door het avondeten daar in te slaan. Eerst een hele gegrilde kip. Dat moet wel een scharrelkip zijn want deze kostte 8,50 euro en een rauwe hele kip kochten we in Spanje of Portugal voor nog geen 3 euro (de kippen die Boris ooit dood beet in Portugal hebben mij trouwens 10 euro per stuk gekost!). Eerder liet Lon zich verleiden om ongepelde gekookte kleine garnalen te kopen. De slimme marktkoopman verkocht ze voor 6 euro per 3 ons. En 3 ons is precies de hoeveelheid die voor 2 personen te doen is.

De lunch was dus overheerlijk Frans stokbrood met garnalen. Van garnalen word je niet dik, denk ik. En de mayonaise zat onder de garnalen alsof ik er boter op smeerde. Houd ik mezelf misschien toch voor de gek?

Na de lunch dacht ik een lange wandeling te maken over de wijngaarden en door het bos. Helaas wilde Boris al na een kwartier terug. Ik snap niks van dat beest. Hij was los maar toch niet op zijn gemak. Ik meende onweer of schieten te horen trouwens. En dat laatste zou wel eens het probleem geweest kunnen zijn. Ze jagen hier op zondag en Boris heeft daar een ontzettende hekel aan. Wat zou het lidmaatschap voor de Partij voor de Dieren kosten trouwens? Kan een hond lid worden?

Het weer is vandaag uitzonderlijk mooi. Het is droog, zonnig en warm. Strakblauwe lucht en de temperatuur zodanig dat ik in mijn overhemd met Boris weg ging. We hebben nog een uurtje buiten gezeten, de laatste drie kwartier in de schaduw want de zon was te fel. De ramen en deur van de caravan staan de hele dag open. We klagen nog net niet over de warmte... Dit weer hebben wij de afgelopen zes maanden niet gehad, echt waar!!

overzicht van de markt in St Cier

daar issie weer: de kerk

Een van de zeldzame keren dat ik er in slaag om

Lon op de foto te krijgen. Hier koopt ze garnalen.

Om de een of andere reden wil Boris altijd natuurwater.

Hij drinkt alleen uit de drinkbak met kraanwater als hij

echt geen alternatief heeft. Soms gooi ik een boomblaadje

in zijn drinkbak om er natuurwater van te maken.

Deze watertoren is mijn baken. Hij is van grote afstand

te zien, dus een prima orientatiepunt

Zaterdag, fantastisch weer, eindelijk!

Gisteravond was al veelbelovend, de lucht was redelijk schoon en met de maan op eerste kwartier zag ik al flink wat sterren.

Vanmorgen zijn we samen gaan shoppen in St Cier hier vlakbij. Op de terugweg had ik het schuifdak van de auto voor de eerste (allereerste) keer even open. Na een km hadden we dat wel gezien en ging het dak weer goed dicht toen ik het bedieningsknopje uiteindelijk weer terug had gevonden...

Na de lunch ben ik een aantal keren met Boris het bos in geweest. Hij vindt het heerlijk om wat heen en weer te rennen en af en toe ben ik hem dan helemaal kwijt. Aan het eind van de middag heb ik een stuk van een mountain-bike-track gevolgd. Lekker nat beneden in het dal met diepe bandensporen. Veel hoogteverschil, laaghangende takken en een enkele boomstam over het pad. Bovenop de heuvel ben ik een paadje ingelopen naar het oosten, het zonnetje ongeveer in de rug. Van te voren had ik al bedacht dat ik dan ongeveer bij de watertoren uit zou komen. Mijn theorie klopte redelijk. Ik was al snel weer terug bij de camping.

mountain bike track

mountain-bike-track

mountain-bike-track

daar staan we: de caravan in het midden en de auto rechts

Vanmiddag hebben we de hele middag de deur van de caravan open staan. Het is warm en zonnig. Ik denk dat dit toch echt de eerste echt mooie dag is na 6 maanden! We blijven dus nog maar een paar daagjes...

Vanavond uiensoep met stokbrood, want ja, dat gooi je niet weg toch?

Vrijdag, de dag begon met felle hagelbuien maar eindigt uiteindelijk heel zonnig

Gisteravond was het plotseling helder weer. Ik heb flink wat sterren gezien en een paar bewegende stippen met knippers. Dat zullen wel vliegtuigen geweest zijn. Ik zag een paar sterrenbeelden maar uiteindelijk was er toch te veel kunstlicht om de melkweg te zien. Toch lekker even droog en donker.

Vanmiddag was het droog, een hele tijd, zeker een paar uur. Nu (20:30 uur) is het weer helemaal droog.

dit is een deel van de speeltuin voor de kinderen. Er

is ook nog een heel bos achter met touwen en planken.

Leuk voor grootouders met kleinkinderen!

Boris blafte in eerste instantie hevig naar deze pony.

Hij kwam onverwacht heel dicht langs en daar schrok

hij waarschijnlijk van. Nu zit hij de hele avond naar

het beest te kijken. Die eet onverstoorbaar gras, daarom

is hij daar ook door zijn baasje neergezet.

Voor de foto riep ik even poes-poes-poes en toen

keek Boris meteen onder het huisje rechts want daar

had hij eerder een poesje gezien.

We blijven toch nog een paar dagen hier. Dan gaan we rond het midden van de week naar Tours en dan zaterdag door Parijs en zondag door Antwerpen. Dat zijn onze (voorlopige) plannen. Maar dat kan ook nog heel anders lopen. Met Lon weet je dat nooit...

Donderdag, fantastisch weer hier, 's-nacht mooie superdonkere hemel en overdag lekker fris

Gisteravond heb ik nog even de sterrenhemel bekeken. Er is hier zo weinig lichtvervuiling dat je de melkweg moeiteloos kan zien. Als je eenmaal aan het donker gewend bent zie je miljoenen sterren en de heldere band van de melkweg boven je. Af en toe een satelliet en soms een meteoor, een lichtstraal langs de hemel. Dan mag je een wens doen. Ik zou dan wensen dat de bewolking zou verdwijnen zodat ik kan zien wat ik hierboven beschreven heb. Er was namelijk de hele week al helemaal niets te zien boven mijn hoofd 's-nachts. Overdag ook niet trouwens. Zonde, zo'n fantastische plek met maar heel weinig straatlantaarns en dan alleen maar bewolking.

We horen net van Leny en Ko dat zij al weer thuis zijn in Nederland. Die lopen morgen al in korte broek en zondag een terrasje pikken bij 20 graden! Wij willen nu ook naar huis! Wij zijn zielig! Wij zitten hier opgesloten in de stromende regen in een kleine caravan met een hond ook nog daarbij. Lon heeft vanmorgen de was opgehangen onder een afdakje, ik voel elk half uur even of het nou nog niet droog is. Die wandeling naar het afdakje is al funest: met een nat overhemd kom ik weer terug en zegt Lon heel eigenwijs dat die was natuurlijk nog niet droog is. Tja, een droger voor drie euro kan er niet af: wij zijn zuinig. Die tien onderbroeken moeten maar gewoon droog worden.

De lunch was uiteraard weer geweldig. Maar ja, wel weer stokbrood over en dat gooi je niet weg natuurlijk. Vanavond dus raclettekaas op het elektra-pitje op tafel. Dat wordt dan weer hufteren want dan kan het elektrische kacheltje weer niet tegelijkertijd aan. Wij zijn zo zielig!

Tot overmaat van ramp kon ik mijn middagdutje niet doen omdat ik een vertaling kreeg. Er moet toch brood op de plank dus meteen maar aan de gang. Ok, deadlline is maandag, maar klaar is klaar. Als we zondag verder willen trekken naar Tours dan moet je geen huiswerk hebben. Dus zit ik hier heel zielig en diep verdrietig te vertalen...

De financien kan ik niet doen want ING is weer eens gehackt. We moeten zeker 50 euro contant geld bij de hand houden horen we net op de radio. Verder hoor ik net dat ambtenaren voorlopig niet ontslagen worden: had ik toch nog langer kunnen doorwerken!

We durven geen frikandellen te eten want we durven niet te weten wat er in zit. Wat zou er trouwens in die overheerlijke Franse pate zitten? Maar niet aan denken, gewoon genieten! Straks, als we weer thuis zijn maakt Lon weer overheerlijke bitterballen van onverdacht vlees van een partij van 50.000 ton perfect grasgevoerd rundvlees.

Vanmiddag had ik hele koude voeten. Ik was zielig! Mijn schoenen waren doorweekt en mijn sokken zeiknat. Tot overmaat van ramp had ik mijn natte regenjas in de kast gehangen waardoor mijn lekker warme fleece-vest ook nat was. Heel zielig allemaal!

Straks moet ik nog met Boris weg als Lon de tafel dekt. Ik hoef niet ver maar moet wel eerst de paraplu uit de auto halen en het regent nog steeds! Wij zijn heel zielig!

Sorry, leuker kunnen we het niet maken, soms moet je stoppen met het ophouden van de schijn dat het hier allemaal zo geweldig is met zijn drietjes. Reizen is afzien. De caravan is te klein. De was droogt niet. Boris wil steeds uit. We zijn jaloers op de thuisblijvers!

van binnenuit is dit het uitzicht links

van binnenuit is dit het uitzicht rechts

en dit zien we gezamenlijk over de disselbak heen

een groot lichtpunt: champignons a la grecue

het restant overheerlijk stokbrood

Goed, de laatste foto's geven toch wel weer wat vreugde weer. Misschien valt het vanavond wel mee en heb ik gewoon een acute depressie. Onbegrijpelijk want de plantjes buiten genieten nog steeds, de was is vast al bijna droog. Oh ja, internet is fantastisch hier, geen enkel probleem.

Straks raclette eten, eerst maar even wachten op dat vijf minuten gat in de bewolking...

Woensdag, tussen de buien door naar de weekmarkt in Blaye

Blaye ligt ten noorden van Bordeaux aan de monding van de Gironde/Garonne. Het is vanaf de camping ca 25 km naar het zuiden. De weg was rustig, het bleef droog en af en toe probeerde de zon tussen de wolken heen te gluren. We hadden Boris toch maar meegenomen, hij vindt het prima in de auto, gaat meteen liggen en roert zich niet meer.

De weekmarkt in Blaye was aardig. Een ongelooflijk rijk assortiment aan groente, fruit, kleding, kaas, vlees, etc. Er was ook een kraampje met levende kippen, eenden, duiven en kleine bruine vogels, zullen wel kwartels geweest zijn. Bij het vlees lagen blote haasjes. Verder was er een uitgebreid assortiment olijven, quiches en taartjes. We hebben daar uiteindelijk niets gekocht maar alleen wat rondgekeken. Ik had geen zin met een paar jezus-aanhangers in discussie te gaan en mompelde in het Nederlands dat ik geen interesse had.

Toen we wegreden was een dame heel blij met de lege parkeerplaats die we achter lieten. Boris is al die tijd in de auto gebleven; hij moet de zaak bewaken.

Op de terugweg hebben we in de supermarkt in St Ciers overheerlijk stokbrood gekocht. Daar heb ik met Boris nog een rondje gelopen rond de supermarkt.

De lunch was weer heerlijk en overvloedig. We hebben eigenlijk een te grote keus aan beleg op dit moment.

Na de lunch werd Boris uitgedaagd door een haan en zijn twee hennen. Die beesten wisten precies hoever ze konden gaan. Toen Boris een sprintje trok aan zijn lijntje van een meter of vier (extra gezekerd) vloog hij door de lucht aan het eind. Hij zal wel weer pijn in zijn nek hebben maar ik doe er geen fietsband meer tussen want die trekt hij aan gort. De haan en zijn twee vrouwtjes schrokken even op en probeerden het opnieuw. Toen ik de deur van de caravan opende gingen ze er snel van door. Waarschijnlijk hoorden ze me tegen Boris zeggen dat hij vanavond wel verse kip zou lusten misschien?

Tegen half vijf was het weer even droog. Ik heb Boris los laten lopen tussen de wijnranken verderop. Hij heeft lekker rondgehold. Af en toe heb ik hem geroepen en hem wat lekkers gegeven als hij al na vijf keer roepen eindelijk aan kwam sjokken. Dat moet beter kunnen, maar hoe?

Dinsdag, weer heerlijk Frans stokbrood met Franse hapjes en beleg en een Super-U in de buurt

Terwijl ik Boris heb losgelaten in de omliggende wijngaarden heeft Lon in het dorp vlakbij (5 km) een Super-U gevonden, een grote supermarkt. Nu hebben we nog meer (te veel) broodbeleg en hapjes. Geen doorkomen aan voorlopig... Uit zuinigheid eten we vanavond het restant mosselen van gisteren met een pot vissoep (5 euro, duur, dus moet wel goed zijn (?)) uit Saint Jean de Luz. Daarbij het restant stokbrood van de lunch, want weggooien is zonde!

Het is hier een beestenboel. Aletta, de campingbaas, was gistermiddag tegels aan het voegen. Er zat een grote eend constant in de weg. Een schattig gezicht! Af en toe haalde ze het beest aan door hem over zijn borst te kriebelen. Het beest genoot er zichtbaar van. Heel lief!

Er staat ook een pony waar de kinderen van Sander en Aletta op rijden.

Boven op de berg loopt een bokje.

Al die beesten zijn heel tam omdat alle kinderen ze constant aanhalen en optillen (nou ja, alleen de eend is tilbaar).

Toen ik zojuist een foto wilde maken van het bokje (er was net even zon tussen de buien door) was hij in eerste instantie niet te zien. Toen ik met mijn tong klakte kwam hij hard aanhollen, kennelijk dacht hij wat lekkers te krijgen.

Verder hebben ze nog twee honden, een zwart teefje en een witte pup. Die heb ik amper gezien, want blijven kennelijk binnen. Boris ligt hier de hele dag aan de lijn tussen het uitlaten door. Die vermaakt zich prima met alles wat hij ziet bewegen.

de vijver met een bodemloze ton drijvend op een vlot

de pony, net als Boris aan de lijn

de eend, bleef gewoon poseren voor de foto

het bokje, of is het een geitje?

Maandag, even shoppen in Mirambeau en 's-middags naar Saint-Ciers-sur-Gironde

De Lidl in Mirambeau bleek gesloten blijkens een totaal uitgestorven parkeerterrein. Toch maar even kijken of hij morgen wel open is misschien. Nee: permanent gesloten, volgende Lidl in Jozac, 17 km verder. Op de terugweg naar een tankstation tegenover een Super-U supermarkt bleek een La Mutant. Kennelijk verkochten ze daar ook etenswaren. Dat bleek een soort Lidl te zijn. Kennelijk hebben ze de concurrentieslag van de Lidl gewonnen. Later zijn we na het tanken nog even naar de Super-U geweest voor brood, dat was op bij La Mutant. In Mirambeau was helemaal niets te beleven, alle winkels bleken gesloten en alle inwoners hadden zich teruggetrokken achter de rolluiken.

Na een overvloedige lunch (allemaal lekkere Franse hapjes) ben ik met Boris naar het dichtstbijzijnde dorp Saint-Ciers-sur-Gironde gelopen. Eigenlijk een vervelende wandeling omdat er langs de weg geen voetpad is en je voortdurend opzij moet als er een auto aan komt. In het dorp heb ik wat foto's gemaakt ondanks de voortdurende dreiging van regen.

de camping zit midden in een gebied met wijngaarden

ontelbaar veel wijngaarden

het karakteristieke kerkje van het dorp

helaas, deze beauty-salon was ook dicht. Dan maar

een andere keer terugkomen voor een behandeling

dit is geen pisa-kerk. Ik was zo gefascineerd door

deze open deur dat ik mijn camera kennelijk scheef hield

Dit was heel vreemd: bloemen op een laag ijs. Dat

bleken hagelkorrels te zijn van een dikke 4 mm. Later

vond ik overal in het dorp hoopjes hagel!

Als je kerken fotografeert moet je natuurlijk ook

het stadhuis even doen

Het hele dorp gaat op de schop, er wordt overal

aan de weg en voetpaden gewerkt.

Dit zijn de stenen die op de stoep komen te liggen

Ik was nog geen vijf minuten terug in de caravan toen er een hevige regenbui losbarstte. Toch lekker, een dak boven je hoofd.

Zondag, een prima dag om langs Bordeaux te reizen en naar een andere camping te gaan

Vanmorgen vroeg zijn we vertrokken naar camping Chez Gendron in St. Palais, ruwweg 50 km ten noorden van Bordeaux. Er waren veel wegopbrekingen, omleidingen, versmallingen en obstakels. De zuidelijke route wordt omgewerkt tot tolweg. Nou, daar hadden we ruzie mee trouwens. Op een zeker moment moesten we 3,40 euro in een machine stoppen. Deze weigerde. Hij wilde geen munten opnemen, die werden meteen weer uitgespuugd. Hij wilde mijn pinpas niet accepteren, die werd ook meteen weer uitgespuugd. Toen ik de machine met een biljet van 20 euro probeerde om te kopen hield die zijn biljetgleuf zo dicht als Renz die spruitjes gevoerd krijgt! Enfin, op een rode knop drukken en gewoon wachten. na een kwartier kwamen er twee mannen met een los keyboard. Ik zag het elektronisch inwendige van die betaalautomaat. Uiteindelijk kregen ze het ding aan de praat. De volgende twee identieke apparaten verderop deden het prima.

De ontvangst op deze camping was uiterst vriendelijk. Het jonge Nederlandse echtpaar is druk bezig met verbouwen. Boris zag het meteen helemaal zitten want er zijn hier kippen, eenden, ponys  en nog twee honden. Het internet hier is prima en snel zodat we vanavond nog wat tv hebben kunnen kijken via uitzendinggemist.nl.

De elektriciteit is bij de prijs inbegrepen maar als we meer dan 5 kW gebruiken moeten we het verschil bijbetalen. Eigenlijk heb ik geen idee hoeveel stroom we gebruiken dus dit is eigenlijk wel een leuk idee van deze groene duurzame camping.

De camping is helemaal omgeven door wijngaarden aan alle kanten. Het is hier heel rustig, landelijk. Vanmiddag kwam ik met Boris wel drie auto's tegen op de weg. Die zwaaien allemaal terug trouwens, de bestuurders dan.

We blijven in ieder geval nog een nacht en dan zien we wel verder.

Zaterdag, eerst constateren dat de Lidl dicht is zondag, en dan afwassen/kletsen met een oude baas

Gisteren was ik met Boris tot 50 m voor de Lidl. Ik hoefde alleen nog maar het viaduct onderdoor. Maar ik vond dat we ver genoeg gelopen waren, terug dus. Vanmorgen vertelde Lon dat daar de Lidl moest zijn. Een blik op de kaart (op de iPad uiteraard) gaf aan dat daar inderdaad een Lidl was. Ok, de wandeling met Boris ging dus naar de Lidl vanmorgen. Doel: pinnen en kijken of ie open is morgen, zondag. Goed, na 2 km wist ik het: niet pinnen en niet open op zondag. Dan maar weer terug. Geen probleem, het bleef droog.

Na de lunch (die ga ik niet beschrijven: lekker stokbrood, heerlijk beleg...) heb ik wat klussen gedaan als water, plee en afwas. Bij de afwas stond een oude meneer, net klaar zijn afgewassen spulletjes weer bij elkaar te zoeken. We hebben zowat een kwartier staan praten. Hij is een oude kunstenaar, beroemd in Nederland. Hij maakt koper gravures, etsen dus. Ik vertelde hem dat Harry dat ook deed. Maar hoe heette Harry ook weer van achteren? We praatten wat over politiek, de tragische situatie in Syrie. Over een blonde Nederlandse politicus met weinig frisse ideeen, oud JoegoSlavie voordat ze de zaak in puin hielpen, en we stipten Korea nog even aan. Tja, politiek is geen verstandig onderwerp maar met een medelander moet dat kunnen, toch? Ondertussen was ik klaar met mijn afwas. De oude man was helaas zonder vrouw, zij was al lang geleden overleden. Hij vond het hier prima en stond al een maand hier. Hij was al een aantal malen naar St Jean da Luz gelopen. Inderdaad, het meertje rond lopen was wat modderig. En ja, internet is fantastisch voor het contact met het thuisfront! En passant wist hij nog te melden dat hij via de schotel naar Radio 1 luisterde, ook een radio1junk dus! Ik wil nu ook een schotel, vrees alleen dat we dan de hele avond naar de tv gaan kijken, nu luisteren we de hele avond naar de radio en komen dus niet aan spelletjes toe...

Het verhaal van die oude man kreeg nog een staartje. Tijdens het gesprek constateerde hij met mij dat je op een camping heel wat meer mensen spreekt dan thuis. Er komt niemand aanbellen voor een praatje en afwassen in je eigen keuken geeft ook weinig sociaal contact. Hij vond het duidelijk leuk dat we gewoon gezellig stonden te kletsen terwijl ZIJN afwas al klaar was. Dat vind ik inderdaad ook het leuke van buiten de deur zijn. Je spreekt mensen en soms klikt het extra zoals met deze man en van de week met Jan en Hinke die we hier weer even zagen (die zijn doorgetrokken naar de Dordogne).

Wij staan pal tegenover de ingang van de camping en zien alles binnenkomen. Een auto met caravan stopte pal voor onze deur. Ik stond even buiten en de dame in die auto sprak me aan. Of onze buurman soms meneer Swiers was? Nou, dat wist ik niet, maar ik wist wel dat het een oude krasse baas was, weduwnaar en kunstenaar. Nou, dat moest hem dus wel zijn. Hij is trouwens al 91 jaar en was directeur van een kunstacademie en is nog steeds goed bij de wekker!

Dit geeft ons (misschien valse) hoop. We komen vaak heel oude knakkers tegen die goed bij de wekker zijn, heel vriendelijk, heel toegankelijk, heel gelukkig en nog steeds reizend. Zo wil je toch zelf zijn en blijven!

Vrijdag, na een lange wandeling radijs schoonmaken, maar ik kan niet helpen met de garnalen

De dag begon met regen maar klaarde later op. Terwijl Lon boodschappen deed heb ik met Boris een lange wandeling gemaakt. Onderweg vond ik een langere wandelstok. Die had ik op de terugweg hard nodig om een paar loslopende honden van Boris weg te houden. Dit is altijd weer enerverend. Boris wil aanvallen en trekt als een gek aan zijn riem, ik probeer de andere honden te verjagen met agressief gedrag. Ik doe net of ik stenen op raap en gooi en ik dreig met een stok. Natuurlijk wordt Boris daardoor ook extra opgehitst. Maar ja, wat moet je dan? Die honden verdedigen hun territorium, maar ik moet er wel langs!

Lon heeft zich weer laten verleiden. Gisteren kocht ze 150 gram 'crevettes grise cuites' (doodnormale gekookte Hollandse garnalen) maar wel nog in hun jasje, dus moesten gepeld worden. Vandaag kocht ze er nog eens 300 gram. Nu ik dit schrijf (nou ja, intoets op de laptop) is ze nog steeds aan het pellen. Eigenlijk heeft ze al spijt maar ik probeer haar constant wijs te maken dat ze zo lekker zijn en dat 300 gram best te doen is en dat het toch wel heel lekker is, toch? Ja, knikt ze dan en pelt gewoon door. Helaas kan ik geen garnalen pellen, ik moet haar soms vragen een blikje bier voor me open te maken omdat mijn nagels te kort zijn. Als tegenprestatie heb ik de radijsjes afgehaald en gewassen. Ondertussen heb ik de helft al weer opgegeten. Lon pelt nog steeds...

Over garnalen pellen. Oma Bruin, de oma van Lonneke, (geboren in 1898) pelde altijd garnalen voor mijn schoonmoeder, die beweerde dat ze geen garnalen kon pellen. Oma Bruin pelde soms wel 1500 gram voor mijn schoonmoeder. "En wel kleintjes, want grote hoef ik niet". Oma Bruin had vroeger een stuk of zes zusters die weinig anders deden dan garnalen pellen of anderszins thuis werken. In die tijd mochten die dames van hun vader niet werken. Wat een tijd! De vader van oma Bruin was kleermaker en kocht op vrijdag of zaterdag de kar leeg van de visboer. Dat was rond 1910. Dan moesten al die meiden pellen. En smullen natuurlijk daarna. Ik kan me daar wat bij voorstellen.

Gisteravond had ik (via Skype op internet) een discussie met Bas. Die vond mij een internet junk. En verdomd, het is zo. Ik kan niet zonder internet. Maar wat doe ik dan met internet?

1. Deze blog maken
2. contact onderhouden met de kinderen en kleinkinderen via Skype en Whatsapp
3. email, onder andere voor de vertalingen die ik maak voor Elektor (de kachel moet branden)
4. Radio 1, onze favoriete zender met allerlei info over Nederland, we zijn eigenlijk nooit weg
5. allerlei nieuws zappen voor het slapen gaan
6. betalingen doen, Ilonne stuurt ons de rekeningen, zij doet de post (dank, heel veel dank!)
7. Campings zoeken die open zijn op de route die we willen rijden
8. last but not least: recepten voor de culinaire problemen die Lon veroorzaakt

Alle garnalen zijn inmiddels gepeld.

Het is droog! Kom maar Boris!

Donderdag rond een uur aangekomen in zuid-Frankrijk, camping Larouleta, in de stromende regen

Lon is meteen doorgereden naar de supermarkt om lekker Frans eten in te slaan, ondertussen heb ik de caravan op zijn plaats gezet. Nou, dat is smullen vanaf vandaag. Hollandse garnalen, gekookte gamba's, pate, chevre, roquefort en diverse vleeswaren. Uiteraard daarbij heerlijk vers Frans stokbrood. Oh ja, Lon vond ook nog een fles Armagnac.

Toen ik met Boris een rondje rond het meer ging lopen (terwijl Lon de garnalen pelde) kwam ik Jan en Hinke weer tegen. Daar hadden we vanmorgen net afscheid van genomen in Castrojeriz. Zij waren toen nog niet van plan hier heen te gaan maar vanwege het weer hebben zij een alternatieve bestemming op hun TomTom ingetoetst. Dat is zo grappig dat je vaak dezelfde mensen weer terug ziet. Act of god? Nee, gewoon toeval. Het toeval is niet eens zo groot omdat dit typische doorgangscampings zijn die alles bieden wat je zoekt voor een redelijke prijs en: het hele jaar open.

Wij staan hier pal na de ingang omdat we dan kunnen profiteren van het internet van de buurman. Ik ben niet te beroerd om 5 euro te betalen voor vier uur internet, maar we willen eigenlijk dag en nacht Radio1. Het signaal van de burman is zwak maar bruikbaar. Als het uitvalt heb ik het kaartje van de camping maar die is dan maar vier uur geldig...

Woensdag, het feest is over en bij de Groot ligt de paashaas in de goot

We waren bang dat Boris ziek was. Hij at slecht, liet de helft van zijn bak gewoon staan en 's-morgens at hij helemaal niet. Zijn stront was wel normaal twee maal per dag. Vanmorgen zagen we eindelijk wat er aan de hand was: hij krijgt hondenkaakjes van iedereen. We schatten dat hij zo'n vier maal per dag minstens drie hondenkaakjes krijgt. Dat is al een halve bak voer! En Boris is slim genoeg om weinig te eten als hij lekkers verwacht, hij laat een 'gaatje' over ahw. Zijn bedeltaktiek is fenomenaal: voor dames gaat hij op zijn rug liggen en kijkt dan heel aandoenlijk. De mannen krijgen vieze voorpoten op hun buik want hij springt altijd heel enthousiast. Waarschijnlijk krijgt hij nog meer lekkers dan we denken.

Vanmorgen hebben we de luifel afgebroken. Eerst alles wat in de luifel lag naar de auto en daarna de zaak afbreken en netjes opvouwen zodat het weer in de zak past. Daarna hebben we heerlijk gegeten in het restaurant van de receptie. Het eten was prima maar ze zijn hier gewend om biefstuk heel dun te snijden en dan goed door te bakken. Tja, bacterieen raak je zo wel kwijt maar het lapje vlees kan zo met bisonkit onder je schoenzool. Dus dat kreeg Boris weer. At hij nog minder droogvoer vandaag...

Nog even over mijn gebrek aan aardrijkskundige kennis: bij mij op het dorp, Hoogkarspel, was een openbare lagere school en een katholieke. De meester van de openbare lagere school voerde een soort privewedstrijd met de katholieke school. Hij wilde zeer hoge cijfers halen voor het jaarlijkse verkeersexamen van zijn leerlingen. Dat lukte hem dan ook elk jaar. Hij scoorde uitermate hoog maar dat kwam omdat hij daarvoor uren gebruikte van een vak als aardrijkskunde. Jammer dat er toen nog geen cito-toets was. Wij, jongens, kregen bijles om naar de mulo in Enkhuizen te kunnen gaan. De meisjes gingen vanzelfsprekend allemaal naar de plaatselijke huishoudschool...

Morgen trekken we verder naar zuid-Frankrijk. Camping Larouleta in St. Jean da Luz. Een rit van 286 km. We blijven daar hoogstens een paar dagen, het is een typische doorgangscamping

Dinsdag, derde paasdag, het lijden gaat door, culinair deze maal

Vanmiddag ben ik met Boris naar de kruidenier in het dorp gegaan. Het is een vreselijk aardige man. Hij doet alles volgens les 1 van het Spaanse boekje. Dus eerst: goedenmiddag en dan hoe gaat het en dan moet ik weer zeggen prima en hoe gaat het met u en dan praten we over het weer de zon en dat het regent maar dat dat niet uit maakt... en zo voorts. Ik probeer wanhopig aan het woord te blijven want die zinnen kan ik wel zeggen maar de antwoorden zijn soms zo moeilijk te verstaan... Maar dit is zo vreselijk leuk om te doen en die oude man had er zo'n plezier in om mijn zinnen te verbeteren en aan te vullen en dan mocht ik ze nog eens herhalen maar nu wel goed! Een kleine variatie mijnerzijds: hoe oud bent u? 80! Oeps, ik ben vijf en zestig. Ja dat scheelt zo'n 15 jaren begreep ik van hem. Ook bij het afscheid kreeg ik weer een hand van hem en ik heb hem in het Mexicaans gewenst: "que le vaya bien", het ga u goed. En dan weer: tot volgend jaar. Dat vond hij ook weer een prima idee!

De rest van de avond ging niet zo goed. Lon had pizza bedacht en daarvoor champignons gesneden, lekkere verse. De pizza in tweeen op de gas-bbq en na 13 minuten kon hij er af. Helaas. Ik manipuleerde wat onhandig, probeerde hem nog tegen te houden maar de hitte was te veel en ik liet hem (de helft) het gras in gaan. Natuurlijk op zijn kop, gvd! Zwaartekracht doet wonderen met pizza's ;<((
Ik heb nog geprobeerd een paar champignons met kaas uit het gras te halen maar het knarste toch tussen mijn tanden, dus flink zijn en weg met die halve pizza.

Toen was er nog maar een halve voor ons tweetjes. We hebben hem eerlijk verdeeld en geconstateerd dat dat voor mijn buik niet zo erg was...

eerlijk delen, beiden een kwart

hier zie je de opstelling in de bbq, een roostertje en

wat pennen links om de pizza vrij te houden van de

te hete bodem van de bbq. En in het gras zie je de

champignons liggen 

Vanavond tijdens het eten was er een leuke uitzending van avondspits op Radio 1 over kleine scholen. Dan kom je er al pratend en luisterend achter dat Lon op haar twaalfde van school moest veranderen vanwege een verhuizing. Ik zat op een zeer kleine school in een lokaal met groep 6, 7 en 8 (toen heette dat nog klas 4, 5 en 6). Deze school deed heel veel aan veilig verkeer les. Dat ging ten koste van het vak aardrijkskunde. Daarom kan ik bij wijze van spreken Gouda niet aanwijzen op de kaart van Nederland maar zie ik een voorrangsbord dan weet ik zonder nadenken: "kruising met een weg welke geen voorrang heeft". Dat is verdomd lastig in je latere leven. Ik ben dus eigenlijk een geografische analfabeet. Misschien dat ik daarom zo blij ben met mijn TomTom?

Maandag, 2de paasdag en zonnig, heerlijke dag voor een overpeinzende wandeling

Na een nacht regen was het de hele dag droog. Terwijl Lon boodschappen deed in het dorpje verderop heb ik Boris nog maar eens mee genomen Castrojeriz in. Het is en blijft een vreselijk leuk stadje. Op het centrale pleintje werd Boris door twee kleinere hondjes aangevallen. Ik had geen zin in een hondengevecht ook al zou Boris het zeker winnen. Met mijn stok probeerde ik de eerste hond weg te jagen. Daarbij sloeg ik dreigend met de stok op de grond. Nu heb ik dus twee stokken die samen even lang zijn als de oorspronkelijke stok... Ik heb echter niet het idee dat twee stokken dreigender overkomen dan een langere, goed, maar verder zonder stok(ken).

Gisteren deed mijn kleine digitale camera het niet mee. Dat was gelukkig gemakkelijk op te lossen. Het geheugenkaartje was vol, ruim 300 foto's. Ik heb ze allemaal overgezet naar de laptop en het kaartje leeggemaakt.

Vanmiddag op de radio was er een ontzettende leuke uitzending over pelgrims. Je schijnt jezelf tegen te komen op zo'n tocht. Ook kan je spirituele ervaringen krijgen. Nou, ik heb er al twee gehad.

Altijd als ik langs een vuilnisbelt loop kan ik het niet laten wat rond te kijken. Soms loop ik te fantaseren wat ik zou willen vinden. Dan denk ik meestal aan een of ander al of niet afgedankt elektronisch apparaat. Je bent en blijft een hobbyist, of niet soms? Meestal vind ik niets bijzonders, eigenlijk wil ik niets vinden want we hebben niet zo veel ruimte voor extra zooi. Ik zoek al maanden in ijzerwinkels  naar een driekantige sleutel om elektriciteitskastjes op campings te kunnen openen. Dat kan handig zijn als je te veel stroom hebt gebruikt. Er moet dan even een schakelaar worden teruggezet om weer stroom te krijgen. Die sleutels zijn nergens te koop. Laat ik er nu gewoon een op de weg vinden! Recht voor mijn neus! Act of god? Nee, gewoon toeval.

Vanmiddag stopte ik ergens in het veld om een foto te maken terwijl Boris in de verte rondscharrelde. Later ben ik diezelfde weg weer teruggelopen. Er lag een leatherman-tool (soort superzakmes) op de weg! Recht voor mijn neus! Act of god? Nee, gewoon toeval. Die had ik verloren bij het maken van de foto.

De radio-uitzending ging ook over het jezelf tegenkomen tijdens zo'n pelgrimstocht. Nou, ik probeer constant Boris in de gaten te houden als hij los is. Kijk constant om mij heen of er geen loslopend wild is of andere ongemakken. Eigenlijk heb ik dan nooit tijd om eens lekker mijn gedachten te laten gaan. Als ik al ergens aan denk is het meestal mijn elektronica-hobby trouwens. Leuke plannetjes verzinnen en oplossingen voor allerlei probleempjes.

Ondertussen besef ik wel hoe gelukkig wij saampjes zijn trouwens. Nou, dat kan je dan gerust een religieuze ervaring noemen!