Donderdag naar een nieuwe camping met een paar bijzondere ontmoetingen

Gisteravond had ik nog even een leuk gesprek met een Engelsman die in een te kleine camper met zijn vrouw zat te genieten van het feit dat het eindelijk een uurtje niet regende (hij kwam uit het noorden). Hij houdt van fietsen maar omdat zijn vrouw wat astmatisch is gaat dat eigenlijk alleen in Nederland en Denemarken. In augustus gaan zij voor de elektrische fiets. Nu, 2012/2013, gaan alle oude elektrische fietsen in de aanbieding in de verschillende fietswinkels. Er komt een generatie fietsen aan met oa een kleinere, bijna onzichtbare, accu. Je ziet dan bijna niet meer dat het allemaal vanzelf gaat (het fietsen dus).

Vanmorgen zijn we aangekomen op de camping "Rio Alto" vlak bij (9 km!) het plaatsje Povoa de Varzim. Het ging eigenlijk meteen al mis. Achter het hek van de camping zagen we toen we aan kwamen rijden een aantal vaste caravans in zeer slechte staat. Ingezakte luifels hier en daar. Het zag er niet uit. De dame in de receptie deed haar best aardig te zijn maar ze had geen brood of broodjes voor ons. Internet alleen bij het restaurant en de bar. maar die waren dicht. Dat krachtige netwerk wat over de hele camping te ontvangen was daar wilde ze niets over kwijt (er bleek een password nodig) terwijl de router overduidelijk in de receptie zelf stond. Nee, alleen op het terras gelukkig wel overdekt) konden we internetten. Verder moesten we van te voren afrekenen. Wilden we morgen nog blijven dan moesten we weer 16 euro dokken van te voren.

We zochten een leuk plaatsje en er kwam meteen een dame met een sleutel die het elektriciteits-hokje voor me opende en toen ik de steker er in had weer meteen dicht deed.

Toen hadden we het eigenlijk al gehad, morgen verder naar de volgende camping, ca 20 km verder naar het zuiden!

Met Boris ben ik even naar het strand gelopen en dat was heel leuk. Je moest onder de golfbaan door via een tunnel gemaakt van rioolbuizen. Het pad was overdekt met netten. Voor de vogels of voor de golfballen?  Geen idee.

het strand rechts

en links

tunneltje 1, de rechterbuis redelijk vol met zand, bukken dus!

Je ziet de golfbaan daarboven

netten boven de tussenweg op het golfterrein

oh ja, zo staan we even voor een nachtje

even achterom kijken

het toegangshek van het strand naar de camping

Later op de middag ben ik nog even met Boris weggegaan om Lon niet in de weg te lopen bij de bereiding van het avondeten (witte bonen, aardappelen, uien, knakworst  = chili con carne). Onderweg was een bejaard echtpaar land aan het bewerken. Ik vertelde dat mijn Portugees niet zo geweldig was. Zij vertelde dat ze wel verderop in Portugal woonde maar oorspronkelijk uit Spanje kwam. Nou, dat scheelt natuurlijk een stuk in de communicatie. Dan is een hond plotseling geen cao maar een perrot. En praten is dan niet falar maar hablar. Verder maakt het voor mij niet veel uit, ik lul wel wat en probeer te begrijpen wat ze zeggen. Zij was bezig de knoflookplantjes te bemesten met een soort korrels en haar man deed iets onduidelijks met een grote tak met bladeren waarmee hij de plantjes leek te aaien, ik begreep daar niets van.

Verderop was een dame bezig om een soort meiknolletjes schoon te spuiten. Zag er lekker uit (die knolletjes dus).

Op de camping, aan het eind van het golfterrein heb ik nog net een foto kunnen maken van een soort Spaanse molen. Het is dat type uit de verhalen van Don Quichote (god, hoe spel je dat?). Lon heeft een aantal jaren terug in Peniche zo'n molen willen kopen om het om te bouwen tot woonhuis. Echt waar!! Soms moet zij mij tegenhouden maar soms moet ik haar afremmen...

Woensdag begon met fikkie stoken en eindigde weer in miezerige regen

Het personeel van de camping vond dat de hoop groenafval op 10 m van de caravan eindelijk wel eens in de fik kon. De windrichting was van de caravan af maar af en toe kwam de rook angstig dichtbij. Reden voor ons om de slaapzakken toch maar weer binnen te houden.

Aan het eind van de middag kwam Lon op het lumineuze idee om wat aardappelen in aluminiumfolie te wikkelen en in de hete as te leggen. Dat smaakte, met roomboter en zeezout, na ca een uur geweldig! Daarna hebben we ons vergrepen aan zelfgebakken hamburgers met ui en chilisaus.

In de as zie je de twee ingepakte aardappels liggen

Vanmiddag hadden we nog een plechtig ritueel. De stok die we vorig jaar meenamen uit Castrojeriz zouden we ergens ver na Santiago in zee gooien. Dat doen alle pelgrims. Waarom? Dat hoort zo. Ok, dat markeert eigenlijk het einde van onze Route de Santiago. Echter, op de terugweg pakken we misschien toch nog wel een stukje van De Route. Dus houden we de titel van de blog nog maar even.

even afscheid nemen van deze prachtige inham met

Spanje in de verte

de bootjes van de vissers

daar loop ik met de stok vlakbij de camping

gaat de stok daarheen

of toch maar hier?

hier staat iets over schoonmaken (limpar)

Waarschijnlijk staat er: ruim je eigen rotzooi op!

even poseren met de stok

zoals een golfer doet, kijken in de richting waar hij heen moet

en weg is ie

uiteindelijk is onze stok niet alleen, er ligt nog een hoop hout in het water

Dinsdag heeft Boris toch nog even afscheid kunnen nemen

Vanmorgen liep ik met Boris in het bos wat te mijmeren. Dat beest neemt zo'n centrale plaats in, hoe kom je zo ver? We vinden beiden dat beest zo lief; krijg je soms alle liefde terug die je er samen in stopt? En wat een beperkingen ervaar je soms. Je kunt niet overnachten in een hotel, die willen geen honden. Openbaar vervoer? Vergeet dat maar hier. Honden zijn niet eens toegelaten in een huurhuis. We hebben wel eens een auto gehuurd, maar daar mag ook geen hond in. Toen we vorig jaar onze oude auto verkochten hebben we ervaren hoe moeilijk het is om hondenharen uit de auto te verwijderen, stofzuigen hielp niet voldoende, alleen duct tape hielp nog! Uitslapen? Eerst hond uitlaten dan uitslapen, wat vroeger naar bed? Eerst hond uitlaten.

Is dan alles negatief? Zeker niet. Hij is leuk en lief en in de striemende regen lopen is heerlijk, toch? En, er is altijd iemand blij als je thuis komt!

Vanmiddag op weg naar het bos kwam ik voor het voetbalstadion de Oostenrijkse dame met haar teefje weer tegen. Boris was bijna niet te houden. Ik heb hem losgemaakt van de lijn en hij ging meteen met het andere hondje spelen. Lekker rondjes hollen en samen overal rondsnuffelen. Heel leuk om te zien. Die dame wilde wat dennenappels zoeken voor het vuur in haar pizzeria in het dorp. Ik heb nog even mee gezocht maar ze keurde de helft van mijn dennenappels af. Alleen grote, hele, droge, bruine dennenappels. En haar teefje mocht ook niet te veel bewegen want ze was net gesteriliseerd. Maar ze was wel heel happy met haar vondelingetje. Haar hond had haar door een heel moeilijke periode in haar leven heen geholpen. Dit ging allemaal in gebrekkig Engels want ik had even geen zin in Duits en zij verontschuldigde zich voor haar Engels, ze moest wat meer oefenen. Enfin, ik ben maar weer doorgelopen en het kleine teefje liep zeker 500 m mee voordat ze weer terug ging.

De vorige maal had zij Boris nodig om haar hondje weer te pakken te krijgen, en nu zou dat wel beter gaan dacht ik. Toen ik weer terugkwam na drie kwartier stond haar auto er niet meer. Echter, ze stond met haar auto vlak bij het kampeer terrein en ik zag dat ze haar hondje in de auto tilde. Toch maar even kijken wat er aan de hand was. Toen verontschuldigde zij zich (in het Duits). Zij kreeg het hondje weer niet te pakken en is toen maar weggereden in de hoop dat ze van de verlatingsangst van het hondje kon profiteren. Dat werkte! Ze was nog maar net weggereden of de kleine sodemieter kwam al aanlopen. Bij het kampeerterrein, een paar honderd meter verder dan het voetbalstadion, wilde het beest wel heel graag de auto in!

het kleine teefje

de dame, haar auto en onze twee hondjes

ze gaan leuk samen

de favoriete plas waar Boris steeds uit drinkt, en zij dus ook

Maandag, eindelijk droog, een prima dag voor communicatie

Vanmiddag kwam ik aan het eind van het bos een echtpaar tegen dat bezig was groene planten te verzamelen. Ik vroeg of dat voor het eten was. Ja en nee, het was voor de dieren. Ik dacht dat ze konijnen bedoelde. Dat testte ik uit door te vragen of dat die dieren zijn die je met kerst op eet? Aan haar boze gezicht kon ik zien dat ik het bij het juiste eind had. Vooral toen ze me duidelijk maakte dat een hond ook niet gegeten wordt, toch? Ik ken niet genoeg Portugees om het grapje te maken dat Boris inderdaad wel om op te vreten is.

Even verderop liep een man met een grote plastic zak helemaal vol met dennenappels. Fuego? vroeg ik hem (fuego = vuur). Er kwam meteen een hele verhandeling over de crisis, de euro, allerlei problemen en de kachel die hij stookt want het was nog steeds behoorlijk koud in dit jaargetijde. Hij had waarschijnlijk wel door dat ik niet alles begreep en mijn tong zat totaal vastgeroest in mijn mond. Ah, talen, zo belangrijk!

Vorige week was er op 'ons' terrasje een keurig geklede oude dame die Portugees sprak tegen het bedienend personeel in de kroeg. Ik hoorde onmiddellijk een onmiskenbaar Nederlands accent. Leuk is dat, Nederlanders die Engels spreken haal ik er meteen uit maar ik hoorde nu voor de eerste keer een Nederlander Portugees spreken. Uiteraard kon ik het niet laten om haar in het Nederlands een complimentje te geven voor haar taalvaardigheid. Nou, na 10 jaar Portugal moest je de taal wel enigszins beheersen vond ze. Dat vind ik eigenlijk ook, misschien moet ik daar nog wel veel harder aan trekken. Het is zo leuk als je kan communiceren!

Over communicatie gesproken. Ik heb vanmiddag even met Bas gechat via Skype. Op de een of andere manier hebben wij geen problemen met het intoetsen van teksten. Hij stuurde wat foto's op van zijn tocht door het natuurpark op de motor. Leuke foto's, zelden zo veel modder gezien op de weg.

Met Ilonne communiceren wij meestal via Whatsap. Zo zien wij foto's en videos van de kleinkinderen. Vreselijk leuk om te zien hoe snel de ontwikkeling gaat bij klein kroost. Omdat we hier draadloos internet hebben (Wifi) kost dat verder niets op mijn mobieltje. Vreselijk leuk om de communicatie mogelijkheden van tegenwoordig goed te gebruiken.

Ik heb vanmorgen weer een paar vertalingen gekregen. Dat wil zeggen, werk aan de winkel. Dus maar een dag later weg. Het blijft droog komende dagen. Anders was ik vanmorgen al begonnen met het opruimen van de luifel. Nu moet ik morgen maar aan de gang en dan denk ik dat we donderdag toch echt verder trekken richting Porto.

Oh, ja, de was is eindelijk droog! Op de volgende camping hopelijk een droger...

Zondag, 's-morgens regen, 's-middags droog en zaterdag-avond uitgezwaaid

Vandaag krijgen we eindelijk de was van eergisteren droog. Steeds maar weer naar binnen halen voor de bui en daarna weer naar buiten na de bui. Dan weer vergeten voor de bui en laten hangen na de bui. Gisteravond alles in de auto geflikkerd, op de berijdersstoel natuurlijk, want ik zit er altijd naast. Hoe lang duurt het trouwens voordat lederen stoelbekleding weer droog is?

Alle vertalingen zijn afgemaakt en opgestuurd. Er komen een paar droge dagen aan, dus morgen inpakken en dinsdag weg wezen. We gaan naar Porto, definitieve keuze voor de camping hebben we nog niet gemaakt. De afgelopen weken hebben we uitzonderlijk nat weer gehad. We lijden er echter niet onder, het is hooguit wat lastig. Wat minder terrasjes pikken in het dorp dus. Aan de monding van de rivier staat vaak veel zeemist. Even buiten de camping is er niets aan de hand. Maar rond de caravan is het uiterst vochtig. En je loopt van en naar het dorp een flinke kans op een echte regenbui.

Helaas hebben ze hier geen wasdroger. Ik zou mijn regenjas onderdehand wel eens willen wassen maar ik heb geen reservejas en aan de lijn drogen kan dagen duren. Op de volgende camping gaan we wasmachines en drogers huren. We hebben al iets te lang gespaard!

Over de foto: 's-avonds is de bovenverdieping van het voetbalstadion verlicht. Achter de ramen hebben ze met de kerst wat zwarte silhouetten geplakt. Een heel leuk idee. Gisteravond heb ik geprobeerd dat op de foto te krijgen. Met wat fantasie moet de bedoeling wel overkomen.

Vrijdag, een prima dag om wat vertalingen te maken

Afgelopen dagen heb ik weer wat vertalingen van Elektor. Dan zit ik een aantal uren met een borreltje spinnend achter de laptop. Zo moet ik het kampgeld verdienen.

We hebben een netelig probleem in de caravan. Eigenlijk wil ik er niet over praten maar ondertussen kan ik er niet omheen. Het is een beetje genant, maar wel heel lastig. Vooral 's-nachts treedt dat probleem op. We lijden in stilte maar moeten het ondertussen wel benoemen.

Donderdag, de woensdag maar snel vergeten, hele dag regen

Het weer houdt ons erg bezig. Zolang het hard regent praktisch de hele dag kunnen we niet weg. Ik heb geen zin in de regen de auto in te pakken, een zeiknatte luifel achterin te stouwen en dan met zwaar beslagen ramen verder te trekken. Verder moeten we nog veel wassen maar de volgende was kan pas gedaan worden als de vorige droog is. Ze hebben hier geen droger op de camping.

Het is helemaal geen straf om binnen te zitten. We hebben radio, boeken en internet.

Vandaag was het prima weer (maar dat wisten we helaas niet van te voren, lang leve de weersverwachting voor dit gebied...) dus zijn we met zijn drieen naar het dorp gegaan om brood te halen en een terrasje te pikken.  Op de terugweg heb ik wat foto's gemaakt voor de thuisblijvers.

drie foto's op mijn favoriete kruispunt: deze blikt terug

dit is rechtsaf met Spanje aan de overzijde en de bomberos

aan de linkerkant.

en dit gaat weer naar de camping, de rode loper van

de kerst ligt er gedeeltelijk nog

Tja, als je zo'n prachtig bronzen beeldje tegenkomt

dan wil je toch wel even op de foto!

een zeer romantisch visserspleintje, hier wordt nog

echt gewerkt en niet voor de toeristen.

een eigen haventje aan de overzijde van de weg.

Hoelang nog?

Eindelijk kreeg ik Lon weer eens op de foto!

Dinsdag, zeer slecht weer, wat kan je anders dan met elkaar praten?

Vanmorgen ben ik (met Boris) nog net voor de tweede chuva (forse regenbui vanuit een blusvliegtuig) de caravan ingezwommen. Mijn regenjas hangt inmiddels permanent onder de luifel. Boris zijn handdoek idem dito. Die is steeds net weer opnieuw droog voor de volgende afdroog sessie. Eigenlijk ging het nog wel vanmorgen, maar vanmiddag na de lunch hadden we hagel. Witte stukken op het raam, wel aan de buitenkant gelukkig.

Lon heeft warm water gehaald voor de was, die nu nog in de week staat, terwijl ik mijn leven waagde om met brood terug te komen. Geen terrasje in het dorp want de dreiging was onmiskenbaar.

Na de lunch heb ik nog een lekkere wandeling in het bos kunnen maken. De afsluit-linten van de scholierenbosloop lagen allemaal in de vuilnisbakken. Daarnaast een hoop zwarte zakken met afval. In het bos vond ik alleen nog wat blauwe kleine lege waterflesjes hier en daar.

Toen ik eenmaal terug was in de caravan begon het pas echt nat te worden buiten. De was spoelen en ophangen had geen enkele zin. Ik heb even een sprintje getrokken naar de overdekte afwasplaats. Daarna ging het wel eigenlijk.

Tja, wat doe je dan? Wat deed je vroeger in de tent? Juist, praten met elkaar. Grappig dat ik er na veertig jaar huwelijk eindelijk achter kom waar dat verrukkelijke recept van Afrikaanse kip vandaan komt.

Weet je dat Lon heeft leren koken in de apotheek? En wel van de apothekeres zelf. Die dame is na het overlijden van haar man zelf apotheker geworden in Amsterdam in de Jordaan. Ik herinner me zelf nog een feestje waarbij zij (de apothekeres)  achter de piano zat geflankeerd door twee prachtige jonge Chinese apothekers assistentes. In die tijd had Lon ook een brommer van de zaak. Die mocht ik soms ook wel gebruiken en na 2 km lopen tot het volgende tankstation wist ik waarom (Lon heeft nog steeds een hekel aan tanken, gvd).  Lon ging vroeger twee maal per week (met een taxi) met moe Kruyse uit eten als Lon na haar dagwerk in de apotheek 's-avonds les moest geven of administratie doen (dat laatste is trouwens een verhaal apart, moe Kruyse stopte alles (ook geld) in dozen). Lon heeft dat op de zolder van de apotheek, vaak op haar hurken, allemaal weer weten uit te zoeken. De accountant wilde haar administratie niet ongesorteerd verwerken.

We hebben tijdens de hagelbuien, de flitsen en donderslagen gewoon lekker zitten ouwehoeren over vroeger. Ja, zo word je oud. En Boris op de bank tegen me aangeklemd. Hij is nog steeds bang voor onweer. Lon niet, helaas...

Maandag, een prachtige dag na de storm, we hadden alle was droog kunnen hebben

Totaal onverwacht is de lucht opgeklaard en de wind is gaan liggen. Als we dat geweten hadden hadden we een was kunnen doen en ophangen. Nou ja, maar hopen dat het weer morgen hetzelfde is als vandaag.

Uiteraard ben ik na de lunch het bos maar weer eens ingegaan. Boris wilde graag mee en Lon ging nadenken over het avondeten.

Aan het eind van het bos ben ik toch even naar

het strand gegaan. Ik heb nog even zitten dubben

of ik langs het strand terug zou gaan maar de vorige

maal is Boris er vandoor gegaan op het strand. 

Spanje aan de overkant

het bospad was afgezet met linten

\

hier is het lekker overzichtelijk. Gewoon rechtdoor

maar wat moeten die arme scholieren hier doen

morgenochtend?

Lon was duidelijk geinspireerd door de speech van Obama: we eten hamburgers vanavond. Met sla. Met tomaat. Met chilisaus. Met ui. En restant lekker stokbrood.

Waarschijnlijk was ze gewoon blij met die aronskelk die ik met heel veel spanning en gevaar voor eigen leven voor haar heb afgesneden. Langs het bospad loopt een ravijn. Daar was een steile weg naar beneden. In de verte zag ik aronskelken staan. Die wilde ik plukken voor Lon. Enfin, beneden in het ravijn moest ik nog een woeste stroom overzwemmen met mijn zakmes tussen de tanden. Mijn kleren had ik in een plastic zak rond mijn nek gebonden. Boris stond angstig te piepen toen ik de rivier in ging. Het lukte me om een mooie aronskelk af te snijden en zwaar onderkoeld ben ik weer terug gezwommen. Terwijl ik mij afdroogde met mijn hemd heb ik Boris weer wat gekalmeerd. Eenmaal aangekleed ben ik snel het pad terug naar boven geklommen. Wat was Lon blij met die aronskelk.

Nou ja, het bovenstaande heb ik Lon wijsgemaakt. Die aronskelk groeide gewoon naast het pad...

Zondag, spelletjes, krant lezen, boeken lezen en mijmeren over voetbal

Het bleef niet droog vandaag. Tot tweemaal toe had Boris halverwege de wandeling geen zin meer. Hij gaat dan pontificaal voor me lopen en kijkt me aan. Als ik dan zeg "ok, we gaan terug" dan huppelt hij weer vrolijk voor me uit, de andere kant op.

Vanmiddag kwam ik langs het nieuwe voetbalstadion van Caminha. Dat is pal achter de camping. Vorig jaar waren ze nog aan het bouwen maar dit jaar was het klaar. Vanmiddag was er voetbal. Het parkeerterrein stond vol met auto's. In de verte hoorde ik af en toe gejuich van de supporters.

Ik heb (n)iets met voetbal. Mijn vader zat vroeger vaak op zondag met zijn oor tegen de radio aangedrukt. Dan was er voetbal en was pa even niet aanspreekbaar. Misschien daardoor heb ik een grondige hekel aan het radio-programma Langs de Lijn.

Ik heb ooit wat bijverdiend als ballenjongen bij HEO, "Hoogkarspel en Omstreken". Mijn vader vertelde me wanneer er een thuiswedstrijd was, ik snapte niet veel van het speelschema uit het krantje.

Op school werd er tijdens de gymnastiek wel eens gevoetbald. Daar heb ik ook geen vrolijke herinneringen aan. Ik snapte niets van de spelregels, had niet door in welke ploeg ik zat en wist dus ook niet in welk doel de bal juist wel en juist niet moest.  ""He Kees, geef me de bal even, ik zit in jouw team" hoorde ik dan, mis dus, het was de tegenpartij. Soms stond ik voor een leeg doel en schopte de bal daar dan in, mis dus, eigen doel. Bij het samenstellen van een team mochten de aanvoerders een voor een kiezen wie ze in hun team wilden. Ik was altijd de laatste en dan werd er gezegd: "neem jij hem maar, nee, neem jij hem maar".

Ik heb waarschijnlijk ook nooit met mijn kinderen gevoetbald.

Onze schoondochter was een fanatiek voetbalster voordat ze haar knie definitief blesseerde. Nou ja, het kan nog erger. Mijn schoonvader was kleine zelfstandige toen zijn dochter met een ambtenaar aan kwam zetten...

Vanmiddag was er weer "Langs de Lijn" op de radio. Voor mij een reden om snel over te schakelen naar desnoods de eucharistieviering op een andere zender. Lon wil wel graag blijven luisteren trouwens als er schaatsen is.

Heb ik dan helemaal niets met voetbal? Ja, er was ooit een wedstrijd NL-D die ik tijdens het kamperen volgde op de transistorradio. En we waren ook een keer in Frankrijk toen Nederland behoorlijk voor stond. Toen de bar keepster hoorde dat we Nederlander waren zei ze dat ze dat wel stil zou houden...

Zaterdag, ingestormd, we zitten vast en kunnen even niet weg

Bij sneeuw ben je ingesneeuwd, bij storm dus ingestormd. En zo voelt het ook. Het is te nat om de luifel leeg te halen en alles in de auto te stouwen. En nu waait het te hard om er ook maar aan te denken om ook maar een pen los te halen. Sinds vanmorgen draai ik rondjes om de caravan. Eerst in pyjama, pennen die losgewoeld zijn vervangen door twee lange stalen pennen. Toen ik eenmaal aangekleed was heb ik de stormlijn alsnog over de luifel heen getrokken. Ik kan echter de extra lange dikke stalen zandpennen niet vinden. Kennelijk heb ik die vergeten of ik heb niet goed gezocht in de disselbak.

Lon was boodschappen gaan doen met de auto maar kwam na een half uurtje al weer terug. Er lagen omgewaaide bomen over de weg. Van de bomberos mocht ze niet verder want er dreigden meer bomen om te gaan. Toen moest ze 500 m achteruit rijden. Wel met een achteruitrijdcamera aan boord maar dat is heel niet gemakkelijk. Later ging ze tegen het eenrichtingsverkeer in via het bos weer terug naar de camping.

We hebben crisisberaad gehouden. Ik heb toen de plee geleegd en gezorgd voor twee dagen water in de voorraadtank. Toen ben ik met het rugzakje en natuurlijk met Boris naar het dorp gelopen. Zonder auto met hond is het passeren van omgewaaide bomen geen probleem gelukkig. Boris was echter knettergek door de hevige storm. Hij bleef trekken aan de lijn, liep me af en toe gewoon voor de voeten en lange of korte lijn maakte helemaal niets uit. Gelukkig was er niemand van "de bond tegen het vloeken" in de buurt. Ik had ze heel graag even gesproken, ik was echt in de stemming! Met sigaretten (voor Lon) en brood, mais en champignons (beiden in blik) kwam ik na anderhalf uur weer terug bij de caravan. Alles stond nog op zijn plaats gelukkig.

Tijdens de lunch nam de wind wat af gelukkig. Na de lunch ben ik nog even met Boris het bos in geweest. Er waren wel wat takken naar beneden gekomen maar verder geen groter probleem dan een boom over het voetpad.

omgewaaide boom, je kunt er echter rechts nog net langs

best wel een dikke boom, ze wortelen kennelijk niet

diep genoeg en waaien dan gewoon omver

nog eentje verderop

deze is net weggehaald door de bomberos (brandweer)

heel triest voor de eigenaar van deze molen. Een paar

weken geleden was de kap met de wieken er al afgewaaid.

Nu is de hele tafel omvergegaan en is de schade zo te zien

wat groter dan de vorige maal.

hier kan ik echt verdrietig om worden... 

(overmaat aan empathie?)

op het strand gebruiken ze een tractor om boten uit het

water te krijgen. Een grote rubberboot wordt leeggehoosd

terwijl zo'n tien man aan het touw trekken.

helaas zijn er ook wat bootjes omgeslagen

Dit is trouwens wel weer voor echte mannen dacht ik zo. Langs de hele route naar het dorp waren veel vissers bezig hun bootjes in veiligheid te brengen. Er werd goed samengewerkt als er aan een touw getrokken moest worden. De vissersvrouwen waren trouwens ook buiten te vinden en er waren er een paar die hun mannetje stonden en net zo hard meehielpen. Ok, echt weer voor echte Jannen en Jantjes dus.

Nu maar hopen op een rustige nacht!