Dinsdag, mooi zonnig begin, maar druilerig op de terugweg uit Caminha

Vanmorgen heb ik nog op tijd de was binnen kunnen halen, die daar al een aantal dagen hing, terwijl Lon onderweg was voor een hele kip, lekker stokbrood en broodbeleg.

Vanmorgen zat ik wat te pielen aan mijn gehoorapparaat. Het ding piepte al een aantal dagen tot groot verdriet van Lon. Die zette de radio dan maar wat harder en ik mijn gehoorapparaat maar weer wat zachter. Dat hielp wel voor het piepen trouwens. Er blijkt een scheurtje te zitten in de bevestiging van het slangetje naar het eigenlijke gehoorapparaat. Bij het lostrekken van het slangetje (ik dacht het scheurtje te repareren met wat secondenlijm) is de zaak helemaal losgescheurd. Enfin, ik heb nu een probleem dat ik zelf niet kan oplossen.

Boris had mazzel. We gingen vanmiddag naar het dorp om een audicien te vinden die het zaakje kon repareren. Bij de farmacie verwezen ze me door naar Viana do Castelo, 30 km verder dus. Daar gaan we morgen maar naar toe.

Een gehoorversterker, hoe is dat gekomen? Een jaar of zes, vlak voor mijn pensionering, dronk ik 's-morgens koffie met mijn collega's (wat mis ik ze trouwens af en toe, zelfs op maandag). Een van mijn collega's, Zita, heeft een heel hoge en vrij zachte stem. Op een zeker moment viel het me op dat ik haar probeerde te ontwijken. Dat is vreemd want ze is een heel aardige studente. Bij het lesgeven liet ik de vragen van vrouwelijke studentes herhalen door een paar mannelijke studenten op de voorste rij. Tijdens het practicum moest ik mijn oor letterlijk te dicht bij de vrouwelijke Chinese studentes houden om ze te kunnen verstaan. Heel genant. Hoge tonen is het probleem. Toen kon ik er niet meer omheen: ik begon behoorlijk doof te worden. Een KNO-arts bevestigde mijn vermoedens en de audicien was zeer bereid mij een veel te duur gehoorapparaat aan te smeren. Daar heb ik al ruim vijf jaar heel veel plezier van trouwens. Ik hoor alles weer prima, maar de oorstukjes passen niet meer goed en nu zitten er wat scheurtjes in. Af en toe moeten er nieuwe slangetjes aan, maar de passing is ondertussen niet lekker meer. Enfin, in april, in Nederland, maar weer eens langs de audicien.

Thuis had ik trouwens nooit een probleem. Lon praat vrij hard en is ook wat dovig, maar niet zo erg als ik. Zij heeft vroeger te veel lawaai gehad van een ponskaartenmachine. Het is trouwens soms wel grappig, de misverstanden die er ontstaan. Rijmwoorden zijn vaak een probleem. Bijvoorbeeld: ijskast en pak je dat alvast? De juweeltjes van die misverstanden ben ik helaas vergeten.

Ok, geen fotoos dus deze maal.