Vanmorgen liep ik met Boris in het bos wat te mijmeren. Dat beest neemt zo'n centrale plaats in, hoe kom je zo ver? We vinden beiden dat beest zo lief; krijg je soms alle liefde terug die je er samen in stopt? En wat een beperkingen ervaar je soms. Je kunt niet overnachten in een hotel, die willen geen honden. Openbaar vervoer? Vergeet dat maar hier. Honden zijn niet eens toegelaten in een huurhuis. We hebben wel eens een auto gehuurd, maar daar mag ook geen hond in. Toen we vorig jaar onze oude auto verkochten hebben we ervaren hoe moeilijk het is om hondenharen uit de auto te verwijderen, stofzuigen hielp niet voldoende, alleen duct tape hielp nog! Uitslapen? Eerst hond uitlaten dan uitslapen, wat vroeger naar bed? Eerst hond uitlaten.
Is dan alles negatief? Zeker niet. Hij is leuk en lief en in de striemende regen lopen is heerlijk, toch? En, er is altijd iemand blij als je thuis komt!
Vanmiddag op weg naar het bos kwam ik voor het voetbalstadion de Oostenrijkse dame met haar teefje weer tegen. Boris was bijna niet te houden. Ik heb hem losgemaakt van de lijn en hij ging meteen met het andere hondje spelen. Lekker rondjes hollen en samen overal rondsnuffelen. Heel leuk om te zien. Die dame wilde wat dennenappels zoeken voor het vuur in haar pizzeria in het dorp. Ik heb nog even mee gezocht maar ze keurde de helft van mijn dennenappels af. Alleen grote, hele, droge, bruine dennenappels. En haar teefje mocht ook niet te veel bewegen want ze was net gesteriliseerd. Maar ze was wel heel happy met haar vondelingetje. Haar hond had haar door een heel moeilijke periode in haar leven heen geholpen. Dit ging allemaal in gebrekkig Engels want ik had even geen zin in Duits en zij verontschuldigde zich voor haar Engels, ze moest wat meer oefenen. Enfin, ik ben maar weer doorgelopen en het kleine teefje liep zeker 500 m mee voordat ze weer terug ging.
De vorige maal had zij Boris nodig om haar hondje weer te pakken te krijgen, en nu zou dat wel beter gaan dacht ik. Toen ik weer terugkwam na drie kwartier stond haar auto er niet meer. Echter, ze stond met haar auto vlak bij het kampeer terrein en ik zag dat ze haar hondje in de auto tilde. Toch maar even kijken wat er aan de hand was. Toen verontschuldigde zij zich (in het Duits). Zij kreeg het hondje weer niet te pakken en is toen maar weggereden in de hoop dat ze van de verlatingsangst van het hondje kon profiteren. Dat werkte! Ze was nog maar net weggereden of de kleine sodemieter kwam al aanlopen. Bij het kampeerterrein, een paar honderd meter verder dan het voetbalstadion, wilde het beest wel heel graag de auto in!
het kleine teefje
de dame, haar auto en onze twee hondjes
ze gaan leuk samen
de favoriete plas waar Boris steeds uit drinkt, en zij dus ook
Geen opmerkingen:
Een reactie posten