Dinsdag, zeer slecht weer, wat kan je anders dan met elkaar praten?

Vanmorgen ben ik (met Boris) nog net voor de tweede chuva (forse regenbui vanuit een blusvliegtuig) de caravan ingezwommen. Mijn regenjas hangt inmiddels permanent onder de luifel. Boris zijn handdoek idem dito. Die is steeds net weer opnieuw droog voor de volgende afdroog sessie. Eigenlijk ging het nog wel vanmorgen, maar vanmiddag na de lunch hadden we hagel. Witte stukken op het raam, wel aan de buitenkant gelukkig.

Lon heeft warm water gehaald voor de was, die nu nog in de week staat, terwijl ik mijn leven waagde om met brood terug te komen. Geen terrasje in het dorp want de dreiging was onmiskenbaar.

Na de lunch heb ik nog een lekkere wandeling in het bos kunnen maken. De afsluit-linten van de scholierenbosloop lagen allemaal in de vuilnisbakken. Daarnaast een hoop zwarte zakken met afval. In het bos vond ik alleen nog wat blauwe kleine lege waterflesjes hier en daar.

Toen ik eenmaal terug was in de caravan begon het pas echt nat te worden buiten. De was spoelen en ophangen had geen enkele zin. Ik heb even een sprintje getrokken naar de overdekte afwasplaats. Daarna ging het wel eigenlijk.

Tja, wat doe je dan? Wat deed je vroeger in de tent? Juist, praten met elkaar. Grappig dat ik er na veertig jaar huwelijk eindelijk achter kom waar dat verrukkelijke recept van Afrikaanse kip vandaan komt.

Weet je dat Lon heeft leren koken in de apotheek? En wel van de apothekeres zelf. Die dame is na het overlijden van haar man zelf apotheker geworden in Amsterdam in de Jordaan. Ik herinner me zelf nog een feestje waarbij zij (de apothekeres)  achter de piano zat geflankeerd door twee prachtige jonge Chinese apothekers assistentes. In die tijd had Lon ook een brommer van de zaak. Die mocht ik soms ook wel gebruiken en na 2 km lopen tot het volgende tankstation wist ik waarom (Lon heeft nog steeds een hekel aan tanken, gvd).  Lon ging vroeger twee maal per week (met een taxi) met moe Kruyse uit eten als Lon na haar dagwerk in de apotheek 's-avonds les moest geven of administratie doen (dat laatste is trouwens een verhaal apart, moe Kruyse stopte alles (ook geld) in dozen). Lon heeft dat op de zolder van de apotheek, vaak op haar hurken, allemaal weer weten uit te zoeken. De accountant wilde haar administratie niet ongesorteerd verwerken.

We hebben tijdens de hagelbuien, de flitsen en donderslagen gewoon lekker zitten ouwehoeren over vroeger. Ja, zo word je oud. En Boris op de bank tegen me aangeklemd. Hij is nog steeds bang voor onweer. Lon niet, helaas...