Totaal onverwacht is de lucht opgeklaard en de wind is gaan liggen. Als we dat geweten hadden hadden we een was kunnen doen en ophangen. Nou ja, maar hopen dat het weer morgen hetzelfde is als vandaag.
Uiteraard ben ik na de lunch het bos maar weer eens ingegaan. Boris wilde graag mee en Lon ging nadenken over het avondeten.
Aan het eind van het bos ben ik toch even naar
het strand gegaan. Ik heb nog even zitten dubben
of ik langs het strand terug zou gaan maar de vorige
maal is Boris er vandoor gegaan op het strand.
Spanje aan de overkant
het bospad was afgezet met linten
\
hier is het lekker overzichtelijk. Gewoon rechtdoor
maar wat moeten die arme scholieren hier doen
morgenochtend?
Lon was duidelijk geinspireerd door de speech van Obama: we eten hamburgers vanavond. Met sla. Met tomaat. Met chilisaus. Met ui. En restant lekker stokbrood.
Waarschijnlijk was ze gewoon blij met die aronskelk die ik met heel veel spanning en gevaar voor eigen leven voor haar heb afgesneden. Langs het bospad loopt een ravijn. Daar was een steile weg naar beneden. In de verte zag ik aronskelken staan. Die wilde ik plukken voor Lon. Enfin, beneden in het ravijn moest ik nog een woeste stroom overzwemmen met mijn zakmes tussen de tanden. Mijn kleren had ik in een plastic zak rond mijn nek gebonden. Boris stond angstig te piepen toen ik de rivier in ging. Het lukte me om een mooie aronskelk af te snijden en zwaar onderkoeld ben ik weer terug gezwommen. Terwijl ik mij afdroogde met mijn hemd heb ik Boris weer wat gekalmeerd. Eenmaal aangekleed ben ik snel het pad terug naar boven geklommen. Wat was Lon blij met die aronskelk.
Nou ja, het bovenstaande heb ik Lon wijsgemaakt. Die aronskelk groeide gewoon naast het pad...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten