Maandag, de laatste dag van 2012 en de hele dag onvoorstelbaar veel regen

Dan kom je meteen op het thema van vandaag: wat is liefde?

Liefde is als je broek bijna droog is de hond nog een keer uitlaten omdat hij toch eens moet poepen.  Je denkt dat het even ophoudt met regenen. Je bent nog niet buiten de poort of je hebt er al spijt van. Boris vindt het leuk dat hij weer los is en holt ver voor je uit naar die open plek voor het sportveld waar de wind de regen rechtstreeks je kruis in blaast. Enfin, Boris heeft gepoept.

Terug in de voorluifel staat Lon al klaar met de handdoek. Dat lijkt mij wel wat en ik doe mijn doorweekte jas uit. Lon geeft me een hangertje voor mijn jas maar verder ziet ze me niet, is te druk met het afdrogen van Boris. Hij vindt het heerlijk... Nou ja, ik dep mijn kruis en broek wat droog met een halve keukenrol.

Liefde is boodschappen doen in de stromende regen als iedereen op hetzelfde moment hetzelfde wil kopen. De ruitenwissers konden het nog maar net bijhouden en de enige plek voor de auto bleek ver van de ingang van de supermarkt. En ik was te druk op de laptop bezig om haar te helpen de boodschappen uit de auto te krijgen in de stromende regen! Liefde? Hoezo?

Liefde is bij je zwaargewonde vriendje in het ziekenhuisbed kruipen en alle standjes  van het bed uitproberen. Maar wat is het leven onvoorstelbaar wreed als je hem weken later onder de derde verdieping op straat vindt! Zo'n klap kom je nooit meer te boven, voor iedereen en in alle opzichten. Allemaal vragen, onbegrijpelijk...

Liefde is met je kind in de modder lopen en picknicken met wat water en een koekje. En je dochter nog een chocoladekoekje te geven ondanks het feit dat de vochtige doekjes al lang op zijn. Rest alleen nog een foto van Floddertje te maken...

en liefde is, hier samen van genieten de komende dagen!

Zondag, luie dag zonder hoogtepunten en dieptepunten

Ondanks het druilerige begin van de dag hebben we toch maar wat wasgoed te drogen gehangen. Immers, als je elke dag een beetje wast kom je ook wel door de was heen. Vanwege diezelfde miezerige regen zijn we niet naar Spanje gegaan vandaag. Na de middag werd het droog. Het ziet er dus naar uit dat we morgen weer droge (en schone) handdoeken hebben.

Ik ben met Boris naar de veerboot gelopen. Deze boot vaart tussen Caminha en Spanje, de overkant. Op een kaart heb ik gezien dat er niet alleen een boot is van Caminha naar de overzijde maar ook een van Caminha naar A Guarda. Dat scheelt 2,5 km lopen. De man achter het loket beweerde dat de boot na 2 minuten verder vaart naar A Guarda en dat via de weg? Enfin, zijn Engels was zo belabberd evenals mijn Portugees en Spaans dat we er niet uit kwamen. Later heb ik het op de camping gevraagd en daar werd gezegd dat de ferry gewoon op het hele uur naar de overkant vaart en op het halve uur weer terug. Dat kan ik me ook nog herinneren van vorige jaren en zo stond het ook aangeplakt naast het loket.

dit is de ferry, voor een paar euro ben je met je

auto aan de overkant in Spanje. Voetgangers zijn ca een halve euro kwijt.

op de terugweg zag ik dit mooie vissersbootje

Zaterdag begon slecht met een dog-fight, wat regen maar later een gezellig terrasje

We zaten nog in pyama aan de thee en koffie na te praten over de hevige slagregens van vannacht. Ik stond net buiten om Boris weer uit de problemen te helpen. Hij snapt lijntjes/touwtjes niet. Hij gaat dan onder de caravan door en via een caravan-poot weer terug. Als hij dan merkt dat zijn lijntje wat korter geworden is doet hij het nog een keer. Toch wel intelligent gedrag. Hij heeft een probleem en probeert dat dan op te lossen. Net zijn baasje...

Lon riep vanuit de caravan dat er wat aan kwam. Ik hield Boris aan zijn riem vast en daar kwam een gekamd wit poedeltje aan. Niet aangelijnd dus en dat moet wel op een kampeerterrein. Ik riep tegen de mensen dat ik hier een hond heb die "problemas" geeft. De dame nam net op tijd haar hondje in de armen. Helaas was ik net te snel met het loslaten van Boris. Aan het eind van zijn lijn (ca 5 meter) wist hij nog net het witte hondje aan een pootje uit de armen van de dame te trekken. Enfin, hondje op zijn rug, hevig piepen, Boris daar over heen, hevig blaffen. Ik stond daar verbouwereerd naast in mijn pyama en Lon inmiddels in de deuropening van de caravan. Helaas geen foto deze keer... Ik heb Boris meteen in zijn nekvel gepakt en van het kleine zielige mooi gekamde spierwitte poedeltje getrokken. Gelukkig had hij niets vast in zijn bek. Ik heb nog "sculpe" geroepen, 'het spijt me' in het Portugees, dat kan ik al zonder nadenken automatisch en als het moet ook in het Spaans 'lo siento', of in het Frans 'je le regrette beaucoup'. De eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik het eigenlijk wel vermakelijk vind onderdehand. De dame droop af met haar hondje en zei in het Luxemburgs dat het haar schuld was. Ik wou dat ik wist hoe ik dit Boris af kan leren. Hij is aan de lijn en dan komt er een kleine sodemieter op zijn grondgebied, tja, puur instinct denk ik?

Tegen elf uur zijn we naar het dorp gelopen om brood te halen en een terrasje te pikken. Het begon net wat te miezeren toen we een plaatsje vonden onder een luifel. De eigenaar herkende ons nog van vorig jaar en schudde ons hartelijk de hand. Dat doet hij waarschijnlijk altijd als hij iemand meent te herkennen ;>)) De herkenning was trouwens wederzijds. Vorig jaar zaten wij hier ook bijna iedere dag. Het is heerlijk om daar in het zonnetje een Portugese krant te ontcijferen en net te doen alsof je het kan lezen. Naast ons zat trouwens een Nederlands echtpaar te praten over Transavia en Granada of zoiets. Toen ik tegen Boris zei "blijf" ging ze meteen wat minder luid verder over die goedkope vliegtickets...

zicht vanonder de luifel op de rest van het terras

een heel mooi kerkje met daarvoor het gemeentehuis,

niet goed te zien is dat elk balkonnetje een kerstboom heeft

een magnifieke boom. Je ziet links nog net een kerstslinger

deze antenne is het topje van de mast. Zeer interessant

voor zendamateurs misschien. Hij stond op het douane

kantoor/politiebureau

Vrijdag, prachtige zonnige dag, perfect voor een weekmarkt in Viano do Castela.

De woensdagmarkt in Caminha hebben we eergisteren gemist, maar voor deze markt ben ik vroeg opgestaan en hebben we wel 30 km gereden, dwz heen, terug ook dus. Met Boris heb ik eerst een poeprondje gelopen, wel aan de lijn, want hij is zo weg.

De auto geparkeerd zien te krijgen was een groot probleem. Later zagen we dat onder het grote groene veld een gigantische parkeergarage was... De markt was gewoon leuk, gezellig, druk en heel bekend. Het is net als kerken, als je er een hebt gezien, hoeft het niet meer. Maar marktjes blijven boeien, ook al zie je overal dezelfde spullen. Met maar zes kramen vinden wij het al leuk, zo'n grote als hier met meer dan honderd kramen is ook leuk. Er is een moordende concurrentie. Een hele straat met tientallen kraampjes met schoenen, dan weer allemaal dezelfde kleding (zo komt dat bij mij over) en eindeloze kraampjes met keukengerei, witgoed en ijzerwaren. Ik kijk altijd naar die zaken die wij in NL niet zo snel op de markt vinden. Gereedschap, boerenartikelen, speciale kleding en zo voorts. Levende waar zoals kippen, papagaaien, konijnen en duiven vind ik ook altijd interessant, maar vaak wel zielig...

We hadden Boris mee maar na 5 minuten heb ik hem al naar de auto terug gebracht. Het was gewoon te druk, hij had er helemaal niets aan.

Op de terugweg hebben we nog even een Intermarche aangedaan voor de dagelijkse boodschappen en daar vonden we eindelijk harde puntjes. Dat zijn witte driekante puntbroodjes met een zeer krokante korst. Heerlijk! Lon vond in de visafdeling Venusschelpjes. Dat wordt dus weer smullen vanavond. Hopelijk klopt het recept dat we op internet vonden (van AH!).

Via Skype hebben we het tweedehandsje van Bas besproken. Ziet er wel heel gelikt uit. Wie wil weten wat het is, stuurt me maar een reaktie of mail ;>))

destilleerapparaten voor wijn? 

Aladdin lampen? 

heel veel vogeltjes

bestek, maar nog steeds geen goede degelijke zuurkoolstamper

Donderdag, druilerig begonnen, dan weer zon en 's-middags weer heel lichte motregen.

Eigenlijk vind ik druilerig weer best lekker. Dat komt omdat ik vroeger een heel lange tijd contactlenzen heb gedragen. Harde lenzen. Daar kan je prima mee zien normaalgesproken. Maar als het droog weer is komen er vaak stofdeeltjes onder de lens. En die minuscule zandkorreltjes schuren de ogen. Dat doet zeer en irriteert mateloos. Dan moet de lens er even uitgehaald worden, schoongemaakt met wat spuug en dan, hup, weer op het oog. Ik moest dat zo vaak doen dat ik dat op de fiets kon doen voordat het licht weer op groen sprong! Als het druilerig weer is of als het gewoon regent dan heb je met harde lenzen geen enkel probleem, dat is gewoon geweldig! Later had ik zachte lenzen en dan heb je dat probleem helemaal niet.

Hier in Portugal hebben wij kennis gemaakt met de chuva. Chuvar betekent regenen. Dus een chuva is een regenbui. Vaak echter komt er zo onvoorstelbaar veel water uit de lucht dat je binnen de minuut totaal doorweekt bent. Het lijkt dan wel of een blusvliegtuig het op je heeft gemunt. Tussen het dorp en de camping zitten dan niet genoeg schuilplaatsen om dit probleem te voorkomen. Wij zijn meerdere malen totaal doorweekt aangekomen, en Boris leek dan wel een verzopen kat.

Lon zag de bui al hangen en is aan de was en de afwas begonnen terwijl ik mijn leven waagde of misschien stilletjes hoopte dat ze mij evenals Boris ook liefdevol zou afdrogen met een ruwe handdoek... Ik ging dus met Boris 2 km lopen om brood te halen in het dorp in plaats van met zijn drietjes een terrasje pikken. Op de terugweg naar de camping werd het droog en zonnig...

de kerststal is weer opgetuigd in het dorp

het is misschien niet zo te zien op deze foto

maar dit is een heel karakteristiek pleintje met

oude vissershuisjes. Er wordt nog steeds uitgevaren

en vaak repareren ze hier de netten midden op het plein.

Dit is de overkant van dit pleintje. Een klein prive

haventje voor de vissers. Netten en krabbenkooien liggen

hier opgestapeld. Aan de kust liggen de veel te kleine

vissersbootjes.

vlak bij de camping ligt een kleine scheepswerf

hier probeerde ik de ferry-boot te fotograferen.

Vorig jaar was er een probleem met de scheepsschroef

waardoor hij een aantal weken niet heeft gevaren.

Vroeger kreeg ik van Lon een halve euro om naar de

overkant te gaan om mijn Spaans te oefenen.

Toch nog een foto van die kerststal. Leuk toch!

Woensdag, 2de kerstdag, lekker uitslapen en keutelen vandaag.

De dag begon zonnig met wat ochtendnevel. We hebben schandalig uitgeslapen, mede door het tijdverschil. Het is hier in Portugal een uur vroeger, waardoor ons favoriete avondprogramma "met het oog op morgen" al om 22:00 uur begint.

Een beschrijving van de camping eerst maar. De camping is vrij klein met heel veel huisjes, van groot tot klein, voor de verhuur. Toch is er nog wel genoeg plek voor campers, caravans en tenten. We hebben een 6A elektrische aansluiting en draadloos internet tot in de caravan in de buurt van het hoofdgebouw. De douches zijn perfect. Een keiharde straal goed te regelen wat betreft temperatuur en kracht. Redelijk vrij van tocht, maar niet voorverwarmd. Het afwassen hier is gewoonweg een genot. Wederom een krachtige straal kokend heet water, ook weer goed te regelen met een mengkraan. Ik stond gewoon te neurieen terwijl ik op de vorige camping me vreselijk heb staan opwinden omdat het water lauw was, het was letterlijk een pisstraaltje.  Met veel heet water ben je zo klaar en is het allemaal goed schoon te krijgen. Onze plek is redelijk zanderig en ik hoop dat de plastic pennen in de grond blijven staan als het wat gaat stormen misschien. Ik heb vanmiddag de luifel opgezet, dus we blijven hier minstens een week. Misschien morgen toch nog even de stormlijn spannen...

Boris is helemaal happy hier. Hij mag steeds los in het bos en holt kanonhard heen en weer. Eindelijk los dus. Maar hopen dat hij geen kleine reutjes tegenkomt. Ik houd niet zo van knokkende honden.

Vanmiddag kwamen we er achter dat de weekmarkt hier op woensdag is. Tja, volgende week dan maar, want het is een hele leuke weekmarkt. Heel groot, heel veel en heel leuk sfeertje.

Morgen een terrasje pikken in de zon. Het is vandaag een graad of 18 en de vooruitzichten zijn gunstig.

Dinsdag, 1-ste kerstdag, zijn we aangekomen in Portugal, Caminha

Een heel warm welkom hier op een vertrouwde camping. In de receptie dezelfde mensen als vorig jaar. We staan op praktisch dezelfde plek als vorig jaar. En tussen de middag aten we brood dat smaakte als vorig jaar. Ja, we konden vanmorgen voor vertrek nog brood kopen in de receptie van de camping in Santiago. En dat was kennelijk nog van vorig jaar.

Het afscheid in Spanje was hartverwarmend. Het oude Engelse echtpaar stond naakt, op hun ochtendjas na, ons uit te wuiven. Een heel aardig gezicht en gedachte om vast te houden. Ze wonen in Frankrijk en hebben een camper met een Frans kenteken. Heerlijke mensen!

Wijs geworden door eerdere ervaringen met onze onvolprezen TomTom zijn we op een aantal cruciale punten afgeweken van het advies om linksaf te slaan. Als je weet waar je naar toe moet dan moet je echt de borden volgen. Geen enkel probleem deze maal.

Na de lunch heb ik Boris botweg losgelaten in het bos. Hij vond het geweldig. Meteen met een lage staart racend het bos in en dan verderop bovenop de heuvel met de staart weer fier omhoog. Na eenmaal roepen ging hij met een bloedgang weer het bos in. Pas toen ik net deed of ik linksaf ging kwam hij weer aanhollen. Hij wil altijd voorop lopen en dit is de truuk om hem dan te pakken te krijgen, dat heeft Lon ooit bedacht...

Onderweg in het bos kwamen we een diepe plas tegen die wemelde van het leven. Een soort visjes van ca 15 mm zwommen daar massaal rond. Vermoedelijk salamander- of kikkerlarven. Uiteraard heb ik ook de nodige paddenstoelen gezien.

Het bos zag er weer geweldig uit na de grote houtkap vorig jaar. Het pad was weer begaanbaar en de diepe sporen van de zware vrachtwagens en tractors van de houthakkers waren mooi afgevlakt met zand.

in de vorige zoekplaatjes moet je Boris ook kunnen zien

maar hier hem ik hem gezegd even te blijven zitten. Hij wil

dan weten waarom en kijkt dan heftig om zich heen...

Gisteravond vond ik op internet de kerst toespraak van onze koningin. Grappig om te lezen hoe ze daar achter zijn gekomen. Ik heb ooit eens wat rond zitten neuzen op de site van de Aldi in de hoop de aanbiedingen van de volgende week te vinden. Ik gebruikte toen precies dezelfde truuk. Het bleken echter de aanbiedingen van een jaar geleden... Wonderlijk dat de overheid nog steeds niet in staat blijkt om de beveiliging in orde te maken en te houden. Ik weet daar alles van, heb vroeger in de computerbeveiliging gewerkt en ervaren hoe moeilijk het is om beveiliging aan de man te brengen. Omdat ik de tact bleek te hebben van een kameel heb ik het in die branche niet lang volgehouden helaas.

Vanmiddag bleek er op Radio 1 toch nog een kerst-achtig programma te zijn. Het ging over engelen. Die heb ik vroeger waarschijnlijk massaal op mijn schouder gehad. Daaraan moest ik denken in het bos vanmiddag. Ik heb vroeger aan den lijve ervaren wat een bijna dood ervaring is. Hoe kan dat? Ik ging bijna altijd op de fiets naar het werk. Als ik met de auto rijd dan houd ik me netjes aan alle regels, dat heb ik zo geleerd. Met de auto ga ik nooit door een rood licht. Dat komt niet in me op. Ook stop ik altijd voor voetgangers die een zebra willen gebruiken om naar de overkant te gaan. Op de fiets ben ik echter een ander mens. Een rood licht geldt alleen voor anderen en ik kan er bijna altijd nog wel overheen als alles stilstaat... Toch is dat een aantal malen bijna fout gegaan. Gelukkig hebben de meeste auto's een goede rem. En dat was een aantal malen mijn redding. Daarna ging er dan wel een autozijruit naar beneden en werd mij duidelijk gemaakt dat vloeken een natuurlijke schrikreactie is van een chauffeur... Ik heb overigens ook wel eens in de auto in de avondschemering een wielrijder zonder verlichting op een haar na gemist. Wat ben ik toen geschrokken!

Maandag, beetje veel regen, maar wel coq au vin morgen en souvlaki vandaag.

Terwijl ik deze kerst-overdenking zit in te toetsen pruttelt de coq-au-vin, dwz twee kippenpoten in rode wijn met veel knoflook, dat is voor morgen. Lon is nu bezig met de souvlaki, een varkenshaas in de marinade volgens een recept uit de Allerhande van 12 dec 2012, wat is internet toch handig!

Over intermenselijk contact hoeven we niet te klagen. We hebben leuke aardige Engelsen aan beide kanten van de caravan. Hebben net een Kerstgroet ontvangen via Skype van Ko en Lenie en een lief bericht van Ilonne.

Vanmiddag stopte het op een zeker moment met regenen en na een kwartier heb ik de foute conclusie getrokken dat het wel droog zou blijven. Nou, niet dus. Toen het echt hard begon te regenen was de volgende bushalte even ver als de vorige... Toen mijn broek al zijknat was en het water in mijn schoenen liep had ik de pech dat ik door de regen op mijn bril en de condens niet zo goed zag. Er stond een dikke 5 mm water op de plek waar ik ging zitten, niet meer toen ik weer stond maar toen was het te laat. Uiteindelijk besloot ik maar weer terug te gaan en de kathedraal maar op te zoeken op internet. Immers, morgen gaan we toch verder. Uiteindelijk kwam ik soppend aan in de caravan, Boris vond het zoals altijd heerlijk om afgedroogd te worden. Nu is de bank in de caravan ook nat.

zo zag het er uit voordat ik met Boris ging stappen,

de rechterzijde van het raam

iets meer naar links

en het raam achter mij, dat ziet Lon als ze langs me kijkt

en deze foto heb ik genomen vanuit het bushokje,

de persoon aan de overkant was niet aan het schuilen

maar wachtte gewoon op de bus die een paar minuten

later kwam. Mijn bus kwam ook, maar honden mogen

niet in het openbaar vervoer. Nou ja, nat was ik toch al.

En zo schijnt de kathedraal er uit te zien in de zon.

Waarom zou je er naar toe gaan als je alle foto's

op internet kan vinden?

Zojuist besloot Boris naast me op de bank te

springen want hij hoorde wat buiten. Nu ligt hij

heel lief plat naast me te pitten.

Zondag aangekomen op de camping "As Cancelas" in Santiago de Compostela

Kennelijk hebben we weer een toeristische wandelroute gekregen van onze onvolprezen TomTom, nergens bordjes en via een vreemde omweg stonden we plots voor de camping.

Spanje is behoorlijk duur. Voor een plek met vrouw en hond moeten we, inclusief gratis Wifi, en elektra, ruim 25 euro ophoesten. Ok, dan zit je wel op slechts 2 km van De Kathedraal. De route daar naar toe, met de bus, lopend of met de auto werd ongevraagd uitgebreid uitgelegd. Omdat het restaurant open was en het op zondag altijd gezellig druk is zijn we daar tegen twee uur gaan zitten. Prima maaltijd, maar hoe die Spaanse bijstandsmoeders en steuntrekkers dat kunnen bekostigen is ons een raadsel. Wij waren ruim 50 euro kwijt inclusief wijn, water, maar Lon had alleen maar een voorgerecht. Moraal van dit verhaal: Spanje is behoorlijk aan de prijs, ook in crisistijd.

De enige foto van vandaag is het toetje. Ik ben gek op flan. Flan is gewoon vanillepudding, je weet wel zo'n dril gele vla uit een plastic bekertje voor 0,50 euro bij de supermarkt. Nou, daar maken ze hier een feestje van met een bolletje ijs, caramelsaus en... drie gepofte kastanjes. En dat voor maar een dikke zes euro.

We zitten niet te zeuren, zo vaak eten we niet buiten de deur. Maar het mag wel eens gezegd worden, toch?

Zaterdag, prachtige warme zonnige dag, wandelen naar het stadje.

De plaatselijke supermarkt verkocht geen brood en de bakker vlakbij de camping was gewoon dicht op zaterdag. "porque cerrado?" Vroeg Lon aan een dorpsbewoner: "sabado" was het antwoord. Vrij vertaald: waarom dicht? zaterdag! Toen besloten we maar naar het stadje te lopen en daar misschien te lunchen. Ik heb Boris eerst uitgelaten en daarna zijn we met zijn tweetjes naar beneden gelopen. Boris dus als waakhond in de caravan. De wandeling naar beneden was, enerverend. Ik had dit gisteren al gedaan en wist dus wat er komen ging. Ok, zo'n 100 meter lager hebben we een terrasje gepikt. Toen we later een tafeltje zochten om buiten tapa's te eten was een meneer ons net in een fractie van een seconde voor, het laatste tafeltje in de zon was nu ook bezet. Eigenlijk wilden we wel weer terug naar de camping, we hadden eerder al wat brood gekocht. We kozen voor dezelfde weg terug en met knikkende knieen waren we een half uurtje later al weer terug in de caravan. Tja, te krenterig voor een taxi...

Na de lunch ben ik nog met Boris naar het strandje gelopen, wederom een flink stuk omlaag maar daar had Boris geen enkele moeite mee.

kalkoenen die de Kerst gaan missen? Nee, eendjes.

en zo was het uitzicht vanaf het terrasje in Luarca

ik vind citroenenbomen altijd heel interessant. Weet je

dat er altijd minder citroenen aan de straatkant groeien?

In Portugal vonden we eens een aantal sinaasappelbomen op

een parkeerterrein in het centrum van het dorp. Met alle sinaasappels

er nog aan! Juist, wij hebben er drie geplukt en later gegeten. Dwz we

kwamen er achter waarom ze daar nog hingen: niet te eten!

Dit lijkt me een droomhuis met uitzicht op de zee

daar issiedan, de zee, nog even verder lopen

een baai met een kiezelstrand waar ik niet met droge voeten

kon komen.

Dit is een soort drooghuisje. Huisjes op palen waar ze dingen

drogen (groente, vruchten, de was misschien?)

Morgen, zondag, trekken we verder naar Santiago de Compostela. Dat is eigenlijk het einde van De Route. Voor ons is dat Caminha, daar hopen we in de loop van de week aan te komen.

Vrijdag 21 december aangekomen in Luarca op de camping "los Cantilles".

De ontvangst was onprettig. De oude Nederlandse dame van de receptie (mag ik zeggen, want onze leeftijd) was gewoonweg bot en onaardig. Meer kan ik er niet van maken. Ze was niet scheutig met toeristische informatie over het stadje, de supermarkten en de omgeving. Verder kreeg ik een lullig standje omdat ik niet had gezegd dat ik een hond in de auto had. Daar had ze gvd niet naar gevraagd! Het seizoen is toch allang voorbij, maar misschien had ze gewoon haar dag niet. Ik ben ook wel eens chagrijnig zonder duidelijke reden... Daarna had ik wat woorden met Lon want ik wilde niet meteen morgen al weg. Ik laat mijn humeur niet bederven door een Nederlandse oude taart gvd!

Rond half twaalf stond de caravan op zijn plaats met WiFi in de caravan. Zo konden we via Radio 1 nog net horen dat Nederland nog steeds bestaat op de dag van het einde der tijden. Wat een opluchting. Alles gaat gewoon door.

Ik heb snel een brood gehaald bij een winkeltje om de hoek. Hij had alleen nog drie grote broden. Nou, een was wel genoeg voor ons.

Na de lunch heb ik een schitterende wandeling gemaakt (met Boris natuurlijk) naar het dorp. Dat was enerverend. Zeker 80 m naar beneden via een voetpad met af en toe trappetjes. Op het laatst deed mijn rechterknie pijn en voelde ik knakjes bij elke stap. Tja, ouder worden... De terugweg heb ik gegokt via de reguliere autoweg. Dat is vals plat naar boven en het loopt om maar het is volgens mij beter voor je oude lijf. Toen ik terugkwam waren de garnalen van gisteren al weer gepeld. Handig, een vrouw die dat kan...

in de campinggids en op het internet staat iets over hortensia's

Nou dit zullen dan wel hortensia's zijn.

Een ontmoetingspunt om bij af te spreken. Je vindt dat bij

veel openbare plekken, ook in Nederland. Ik heb een cabaretier

eens horen zeggen dat ze in Amsterdam CS twee van die punten 

hebben aan elke kant van het station...

lekker, drinkwater tappen bij de plek waar

kattenbakken worden schoongespoten.

leuk detail, een scheepsboei om schade te voorkomen

als je deze bocht te krap neemt met je camper

dit is kunst, roestige stalen buizen, heel intrigerend. Ik heb

de eigenaresse nog niet gevraagd wat het bijbehorende verhaal is

de installatie om het water te verwarmen met zonnewarmte.

Zou het water morgenochtend wel warm zijn? Vandaag was het wel 15 graden buiten

onderweg naar het dorp (of het stadje?) zag ik deze

beeldjes op een trap staan. Leuk toch?

het stadje uit de verte, maar ik moest nog flink omlaag

de haven, ik was al weer wat gezakt in hoogte

weer zo'n grappig detail waar een verhaal bij hoort. Het sterft

hier van de mollen, althans molshopen. Hier is een apparaatje

in de grond gestopt. Ik denk een ultrasone mollentreiter?