Zaterdag, stukje GR121 gelopen van de pelgrimsroute, van Zarautz naar Orion.

Ik was nog niet weg met Boris of het begon al te miezeren. Het werd niet erger dus zijn we gewoon doorgelopen. Ik wilde naar het dorp, wat rondkijken en een pin-automaat vinden. Na een paar km bleek ik parallel met de boulevard te lopen. Via diezelfde boulevard kon ik overdekt weer terug naar de camping. Al die tijd dat ik overdekt kon lopen bleef het droog. Ik was nog niet op het strand voor de finale of het begon weer te regenen. Een bordje wees me de weg terug naar de camping. Ik moest 100 m hoogteverschil overbruggen via een weg die het midden houdt tussen een trap en een goede betonnen weg met houten dorpels. Prima te lopen maar wel heel vermoeiend. Daar loop je dan als pelgrim in de regen en mijmert als een oude man over de tijd dat je je geloof verloor...

Ik kom uit een licht Nederlands Hervormd gezin. De zondagsschool kon voor mij geen kwaad vonden mijn ouders en ik vond het best want het buurmeisje zat er ook op. Daar heb ik wat bijbelverhalen aangehoord en van mijn moeder heb ik leren bidden. En dat kwam goed van pas, bleek later...

Mijn vader had voor mij (Sinterklaas of verjaardag?) een elektrische trein gekocht met een heuse treintransformator. Dat ding heeft een cruciale rol gespeeld in mijn latere afvalligheid!

Al gauw ontdekte ik dat je lampjes kon laten branden en met spoeltjes kon je magneten maken. Verder kon je met een dunne draad plastic smelten. Reuze interessante experimenten, maar mijn  vader waarschuwde me steeds dat de transformator niet te warm mocht worden want dat ging hij stuk. Ja, op een avond was het zover, ik was weer aan het experimenteren en de trafo zei "klik" en deed het niet meer. Ik was in alle staten want die ouwe kon vreselijk hard op je billen slaan en een houten plankje in  je broek hielp niet want dat had hij meteen door!

Die avond heb ik gebeden en gebeden en gebeden. Ik zou de rest van mijn leven heel vroom zijn enzovoorts. De volgende morgen bleken al mijn gebeden verhoord, de trafo deed het weer! Dit was het begin van mijn vrome, zeer voorbeeldige periode, die trouwens maar heel kort duurde.

Op de zondagsschool had ik een indringend gesprek met de dominee. Hij vond het geweldig en ik moest iedereen maar vertellen over dat wonder! Wat waren we blij! Een paar dagen heb ik zo ongelooflijk voor lul gelopen totdat Piet, de vriend van mijn vader uitlegde hoe een thermische schakelaar werkt. Het verhaal is heel simpel: de trafo zegt "klik" als hij te heet wordt en als je dan een uurtje wacht totdat hij is afgekoeld dan zegt hij "klak". Een geniaal beveiligingsmechanisme!

Wat voelde ik mij ontzettend belazerd. Hoe stom kan je zijn om een dominee te geloven! Hoe stom kan je zijn om te gaan bidden als er iets aards kapot is. Enzovoort, enzovoort. Dit is nooit meer goedgekomen. Het was meteen voorbij.

Later heb ik nog wel een college Reformatorische Wijsbegeerte gedaan bij de heer Schuurman, maar steeds als hij weer over god begon haakte ik af. Ik heb uiteindelijk het vak wel gehaald met een interessante discussie met deze diepgelovige hoogleraar.

Dit heb ik vanmiddag in de regen weer weten terug te halen. Ja, ouderdom komt met verhalen...