We zaten nog in pyama aan de thee en koffie na te praten over de hevige slagregens van vannacht. Ik stond net buiten om Boris weer uit de problemen te helpen. Hij snapt lijntjes/touwtjes niet. Hij gaat dan onder de caravan door en via een caravan-poot weer terug. Als hij dan merkt dat zijn lijntje wat korter geworden is doet hij het nog een keer. Toch wel intelligent gedrag. Hij heeft een probleem en probeert dat dan op te lossen. Net zijn baasje...
Lon riep vanuit de caravan dat er wat aan kwam. Ik hield Boris aan zijn riem vast en daar kwam een gekamd wit poedeltje aan. Niet aangelijnd dus en dat moet wel op een kampeerterrein. Ik riep tegen de mensen dat ik hier een hond heb die "problemas" geeft. De dame nam net op tijd haar hondje in de armen. Helaas was ik net te snel met het loslaten van Boris. Aan het eind van zijn lijn (ca 5 meter) wist hij nog net het witte hondje aan een pootje uit de armen van de dame te trekken. Enfin, hondje op zijn rug, hevig piepen, Boris daar over heen, hevig blaffen. Ik stond daar verbouwereerd naast in mijn pyama en Lon inmiddels in de deuropening van de caravan. Helaas geen foto deze keer... Ik heb Boris meteen in zijn nekvel gepakt en van het kleine zielige mooi gekamde spierwitte poedeltje getrokken. Gelukkig had hij niets vast in zijn bek. Ik heb nog "sculpe" geroepen, 'het spijt me' in het Portugees, dat kan ik al zonder nadenken automatisch en als het moet ook in het Spaans 'lo siento', of in het Frans 'je le regrette beaucoup'. De eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik het eigenlijk wel vermakelijk vind onderdehand. De dame droop af met haar hondje en zei in het Luxemburgs dat het haar schuld was. Ik wou dat ik wist hoe ik dit Boris af kan leren. Hij is aan de lijn en dan komt er een kleine sodemieter op zijn grondgebied, tja, puur instinct denk ik?
Tegen elf uur zijn we naar het dorp gelopen om brood te halen en een terrasje te pikken. Het begon net wat te miezeren toen we een plaatsje vonden onder een luifel. De eigenaar herkende ons nog van vorig jaar en schudde ons hartelijk de hand. Dat doet hij waarschijnlijk altijd als hij iemand meent te herkennen ;>)) De herkenning was trouwens wederzijds. Vorig jaar zaten wij hier ook bijna iedere dag. Het is heerlijk om daar in het zonnetje een Portugese krant te ontcijferen en net te doen alsof je het kan lezen. Naast ons zat trouwens een Nederlands echtpaar te praten over Transavia en Granada of zoiets. Toen ik tegen Boris zei "blijf" ging ze meteen wat minder luid verder over die goedkope vliegtickets...
zicht vanonder de luifel op de rest van het terras
een heel mooi kerkje met daarvoor het gemeentehuis,
niet goed te zien is dat elk balkonnetje een kerstboom heeft
een magnifieke boom. Je ziet links nog net een kerstslinger
deze antenne is het topje van de mast. Zeer interessant
voor zendamateurs misschien. Hij stond op het douane
kantoor/politiebureau
Geen opmerkingen:
Een reactie posten