Donderdag, ons begin van De Route, we zijn in Spanje, Zarautz aangekomen.

Dit is een dag van veel problemen. Opvallend feit is dat er geen onvertogen woord gevallen is vandaag. Zo word je samen toch nog gezellig oud. ;<)) Door de Pyreneeen met deze maal mijn persoon aan het stuur, maar ja, het was maar 50 km. Ik heb gemerkt dat de motor pas op 4000 toeren kon remmen met de caravan er achter. We hebben een lichte kleine Kip caravan van 3,50 meter met daarvoor een trekkertje van het jaar 2012 (volgens de ANWB), een Subaru Forester. Ik vond dat ie het eigenlijk best goed deed, maar dan wel in de lage gearing en zeker 4000 toeren, dan kon ik met het gas los op de motor remmen zodat ik zelfs nog wat gas bij kon geven om op 80 km/h te blijven. Morgen maar eens kijken in het handboek en op internet of dat normaal is.

De camping is, interessant, morgen maar eens kijken wat het is. We hebben veel tijd verspild aan het zoeken naar een plek met internet. Daarvoor hebben we een plek met heel mooi uitzicht maar opgegeven. Nu zien we de zee wel in de verte, maar niet zo vreselijk mooi als de eerste plek. Maar ja, WiFi is belangrijk. We hebben nu Radio 1 op de iPod en internet op de laptop. Ik heb inmiddels in het Spaans 1000 maal excuses uitgesproken tegen de campingbaas voor het feit dat we verkast zijn zonder dat eerst te melden. Eerst was hij pissig, maar toen ik naar zijn kantoortje kwam om ook aan zijn collega "lo siento" te zeggen ontdooide hij toch. Later heeft hij Lon goed geholpen met tips voor de omgeving.

Boris heeft vandaag te weinig aandacht gehad omdat ik nog een tweede kleine vertaling moest afmaken en opsturen vanavond. Toen liet de techniek me helemaal in de steek. Voor het versturen van email moet je de instellingen van je uitgaande server aanpassen aan de provider. Helaas ging die truuk deze maal niet op. Uiteindelijk heb ik op de laptop mijn gmail account maar gebruikt voor het versturen van email. Ik vond een tip op internet dat gmail het altijd en overal doet zonder je instellingen te wijzigen.

Ok, het is inmiddels zeven uur en we eten maar biefstuk met sla, Franse Rocquefort en het restant stokbrood in de caravan. Het kan echt allemaal nog heel veel erger.

In Wageningen, eigenlijk Nijmegen, vecht een jongeman met hersenkneuzingen voor zijn leven, we hoorden kortgeleden van een echtscheiding in de familie, maar cynisch genoeg moeten we gewoon door met toch wat stil verdriet hierover.