Donderdag, na uitslapen verplicht lopend naar de bakker, maar dat is zeker geen straf

Ik had de wekker in mijn smartphone op 8:15 gezet. Rond half negen kwam er nog steeds geen alarm. Tegen negen uur was het wel duidelijk dat de bakker al geweest was. Lon stond een half uur in de startblokken met mijn portemonnee in de aanslag. Jammer dus, was ik weer de klos voor een wandeling van 2 maal 40 minuten. Geen foutjes deze maal en het was schitterend weer. Onderweg vond ik een klushuis:

Dit huis stond trouwens niet te koop.

Een jaar of zeven geleden hadden wij bijna een huis gekocht in Peniche, Portugal. We hebben het huis een aantal keren bekeken en het stond op een prachtige lokatie 50 m van de zee op het uiterste puntje van het schiereiland bij Peniche. We hebben het huis ook een aantal malen van binnen bekeken. Er was een ouderwetse waterkelder in het huis, het was totaal uitgewoond en verwaarloosd en ik heb nog nooit  zo veel lege drankflessen en handtassen bij elkaar gezien. Het huis was de erfenis voor een arbeider op de visfabriek, zijn broer, een chef van een supermarkt in de buurt, en hun zus in Zwitserland. We hebben heel veel foto's gemaakt, ook op de zolder. Daar stond een tas met spullen die hij zelf nog niet had ontdekt. Wij wilden de staat van het dak zien. Later was die tas weg trouwens, we hebben er heel veel over gefantaseerd...

Waarom wilden we daar nou juist een huis kopen? Dat is een lang verhaal. Dit is een vlak gebied waar je goed kan lopen. We hebben er meer dan een maand gewoond in een appartementje (nou ja, eigenlijk een verbouwde garage) en we kenden de situatie en omgeving goed. Het jaar daarvoor was ik voor oogcontrole geweest en daar kreeg ik te horen dat ik binnen drie maanden blind zou worden.  Ik weet nog dat ik met Lon in Utrecht op Hoog Catharijne liep en reclame zag voor blinde vinken... Ja, ik ben altijd al heel cynisch geweest. Een second opinion bracht ons naar de oogkliniek van het AMC in Utrecht. Een paar laserbehandelingen en het netvlies zat weer vastgeplakt. Ons idee was om daarom, ik blind, nog een aantal jaren in Portugal te leven. Peniche is goed bereikbaar met openbaar vervoer en ze hebben daar geen last van sneeuwvlokjes en herfstbladeren, Portugal is geen derde wereld land!

Uiteindelijk hebben we twee maal een serieus bod gedaan op het huis maar ze wilden nog geen halve euro zakken. Ok, dan maar niet. Er moest nog zo ontiegelijk veel aan dat huis gebeuren dat we wat reserve geld moesten houden. Achteraf zijn we heel blij dat het niet is doorgegaan.

We hebben toen een caravan gekocht. Daar was ik altijd tegen. Als je eenmaal in een caravan woont wil je nooit meer in een tent en kamperen vond ik best leuk (met mooi weer, dat dan weer wel). Inmiddels vind ik een caravan een prima reis-oplossing.

Daarvoor hadden we een daktent en ook hebben we een aantal malen een camper gehuurd. Een caravan bevalt eigenlijk nog het best omdat je dan op het kampeerterrein je auto vrij hebt. Een losse auto rijdt heel wat prettiger dan een camper of een caravan-combinatie. De ruimte in de caravan is voor ons voldoende, het is of een ruim bed of een ruime bank.

We zijn totaal genezen van een vaste stek in het buitenland. Ik kan wel 10 berichten vullen met verhalen van anderen die we onderweg tegen kwamen en die stap wel hadden genomen. Misère alom! Vergunningen, onbetrouwbare aannemers, onbetrouwbare notarissen, corruptie, enz.

Misschien huren we ooit wel weer eens een appartementje in the middle of nowhere ergens in Portugal. We hebben hele goede herinneringen aan ons appartementje in Peniche!

Woensdag, hoera, ik ben jarig maar mag nog een maandje wachten op mijn AOW, geld is dus op nu...

Vanmorgen mocht ik met een lullig papieren mutsje op trakteren in de klas, drop, toffees en zuurtjes. Oeps, dat was heel vroeger. Daar moet ik niet te veel over praten want dan denken ze dat ik al begin te dementeren. Maar dat gebeurt toch pas ver na je 65-ste?

Ok, face it, je bent vandaag 65 geworden. Vanmorgen tijdens de ochtendwandeling heb ik weer eens even overdacht wat ik de komende jaren aan elektronica-hobby-projecten zou willen gaan doen. De tijdspanne voor die overdenkingen wordt wel wat korter dan ooit want ik heb nog maar zo'n 5, 10, misschien 15 jaar. Ook dat hoort bij het leven. Daar staat dan wel tegenover dat ik nooit meer hoef te werken, wat weer niet wil zeggen dat ik geen verplichtingen heb...

Wij zijn nog steeds gelukkig met en bij elkaar, de kinderen zijn goed terecht gekomen, we hebben twee leuke kleinkinderen en we zijn nog redelijk gezond. Wat wil je nog meer op deze leeftijd? De mid-life-crisis heb ik kennelijk overleefd, ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik die had.

Oh ja, toch wel. Nu ik dit schrijf herinnert Lon me er fijntjes aan dat ik die crisis 5 jaar geleden pas had in Monte Gordo. Wat was er aan de hand? Wij besloten helemaal naar het zuiden van Portugal af te zakken tot aan de Algarve. We moesten met Boris nog een paar weekjes in Portugal blijven totdat de vaccinaties geldig waren. We zijn helemaal geen strandmensen maar iedereen vindt het daar geweldig, dus wij misschien ook wel. Nou, het ging al fout toen we het dorp in reden. Allemaal oudjes met grijs tot wit haar bibberig op vouwfietsen. De camping zelf was een immens grote zandbak. Overal zeer oude mensen met roodverbrande uitgezakte lijven, nou daar wil je toch niet bij horen? Het heeft mij een aantal dagen gekost om me te realiseren: face it, man, jij hoort hier echt bij, je bent een van hen! 

Bovenstaand stukje in schuine letters is geen letter overdreven. Ik dacht echt nog dat ik jong was, veel jonger dan die anderen. Ok, inmiddels weet ik beter maar het is zoals het is, geen verdriet daarover.

Een week daarvoor hadden we Boris gevonden in Vila Nova de Milfontes. Gevonden is niet helemaal het juiste woord. Boris was gedumpt vijf maanden eerder. Een groep Engelsen had zich over hem ontfermd in die zin dat er een luifel bij een caravan was waar hij eten kreeg. Echter, de hele groep ging weer terug naar Engeland en toen hadden ze een probleem... Om een lang verhaal kort te maken, wij hebben hem maar geadopteerd, we zochten een kat maar vonden een hond. De dierenarts heeft ons vreselijk goed geholpen met alles en ook wat aanwijzingen gegeven over hoe om te gaan met zo'n beest. We wisten immers niets van honden.

Enfin, na drie dagen ging hij na het commanda 'plaats!' onder de tafel op zijn kleedje zitten. Inmiddels kan hij zitten op commando, blijven als hij nog even moet wachten tot wij iets lekkers neer zetten, 'volg', dat betekent dat ie in de buurt moet blijven en 'kom'. Dat laatste commando betekent dat hij eerst moet kijken waarom hij moet komen, als ik dan weer 'kom' zeg dan kijkt hij nogmaals goed om zich heen en als er dan echt niets te zien is, komt na de derde of vierde keer aansjokken. Ik beloon hem dan uitbundig dat hij na de derde keer roepen al komt. Ja, ik weet ook niet hoe dat anders moet. Ik heb in ieder geval iets verkeerd gedaan.

Lon kan het wat beter. Die liet hem in Wageningen heel vroeg uit en dan moest hij op de terugweg met een slappe lijn links naast haar lopen. Op een zeker moment ben ik hem ook eens wat vroeg uit gaan laten en tot mijn stomme verbazing ging hij heel rustig naast me lopen op de terugweg. Ik wist niet wat me overkwam!

Helaas is hij aan de lijn een paar keer aangevallen en gebeten door loslopende kleine reutjes. Sinds die tijd is het eerst aanvallen en dan pas blaffen! Ook aangelijnde kleine reutjes valt hij aan als hij los is. Ik loop dus altijd als een gestressde kip rond als hij los is. Ik heb hem niet onder controle. Gelukkig is hij lief voor mensen en kinderen (zijn ook mensen trouwens) en heel rustig in huis, in de caravan en in de auto. Er is dus heel goed mee te leven.

Maar wat een handenbindertje! Openbaar vervoer, hotel, vliegtuig, langer dan een dag weg, dat gaat allemaal niet meer. Maar wat een liefde krijg er voor terug. Wat je er in stopt krijg je drie dubbel terug. Dat horen we van meer hondenbezitters. En wandelen is heel gezond, hoewel ik eigenlijk liever de dubbele afstand zonder hond zou willen wandelen, dan wil Lon misschien ook wel weer mee...

Dinsdag, prima dag voor een schitterende wandeling naar de bakker, met Boris uiteraard

Tja, uitslapen heeft zo zijn nadelen. De bakker komt hier 's-morgens op de camping rond half negen maar die wacht niet tot meneer en mevrouw opgestaan en aangekleed zijn.

Dus de ochtendwandeling was een tocht naar de bakker. Van Hans, de campingeigenaar, had ik een briefje met wat aanwijzingen. Linksaf, 1ste rechts, onder het viaduct rechts, de grote snelweg over en dan nog een paar keer rechts en bij het kapelletje links. Nou, ik heb de bakker gevonden. Alleen, de aanwijzingen waren in het Engels en stopsign is geen verkeerslicht (dat dacht ik) maar een stopbord. Bij het derde stopbord werd ik wakker, ik verwachtte daar ook geen verkeerslichten in 'the middle of nowhere'. Ik heb het maar even gevraagd en toen was duidelijk wat ik eigenlijk al vermoedde.

De weg terug ging trouwens ook niet vlekkeloos want ik kwam terug via een weg die ik heen zeker niet had genomen. Enfin, de man in het veld die ik op de heenweg groette groette mij deze keer weer spontaan. Leuke mensen, die Portugezen!

dit huis staat te koop vlakbij de kerk, typisch klushuis

je wilt een kerk? Je krijgt een kerk!

aronskelken, dit is mijn ontdekking van 2013 in Portugal!

Die groeien overal in het wild en ook bij huizen dus.

Het kerkje nogmaals, de kerstboom van vorig jaar staat er nog

deze groente groeit overal. Waarschijnlijk is het caldo verde,

een soort boerenkool of misschien wel spruitjes-achtig. Ze

snijden steeds de onderste bladeren eraf waardoor je een kale

stam ziet met daarbovenin bladeren

dit is denk ik een magnolia, die gaat straks prachtig bloeien

een flinke bos hout voor de deur met een sinaasappelboom.

Dit zie je eigenlijk overal wel, typisch Portugees dus. De

bewoner kwam net thuis en zag mij die foto maken. Hij keek

me na en ik had eigenlijk geen zin om terug te lopen en hem

te vertellen dat hij een mooie bos hout voor de deur had.

deze margrietjes bloeien nu ook overal, in vele kleuren trouwens

hier zie je zeker drie soorten van die margrietjes

deze vetplanten hadden wij vroeger thuis in een 

veel kleinere omvang, hier zie je ze overal in het wild

Gisteravond hoorde ik van Ilonne dat Renz, bijna 4 jaar oud , naar school gaat. Een kleine stap voor Renz maar een grote stap voor zijn mama's. Volgens mij waren die veel zenuwachtiger dan Renz. Hij had het al gauw gezien en had in het kring gesprek het hoogste woord.

Ik hoop dat Renz geen verkeerde dingen zegt in dat kringgesprek. Verkeerde dingen? Ik geef twee voorbeelden.

Ilonne vertelde ooit op de kleuterschool over leuke dingen doen met je ouders. Ja, ze ging met Kees een maal per maand 's-avonds langs het grof vuil. Het hoogtepunt ooit was een fors aantal magneetjes die ik  met mijn zakmes van een rolhor af haalde. Verder vond je natuurlijk wel eens een boekje, een stoeltje, een vaasje of een lampje. Dat ging de volgende keer weer bij het grof vuil maar dat wist Ilonne niet. Ilonne heeft pas veel later begrepen dat dat niet schijnt te horen. Zij vond dat leuk, was daar blij over en het was spannend. Andere kinderen mochten dat kennelijk niet?

Ik heb ooit het "handboek Jan Soldaat" gevonden en Aloys, een vroegere collega, was tot tranen geroerd toen hij dat voor zijn Sinterklaas kreeg! Ook vonden we ooit een groot aquarium dat weliswaar water lekte maar voor woestijnratjes jarenlang een (vruchtbaar!) onderkomen was.

Een ander verhaal dat fout over kwam op school ging over geld. In een kringgesprek (die juffen zitten de kinderen gewoon uit te horen) ging het over hoe vaders aan hun geld komen. Nou, dat wist Ilonne heel goed te vertellen. Kees haalde het uit de huishoudportemonnee en daar was Lon boos over. Toen de juf door ging vragen bleek dat Kees dat met haar volledige instemming deed maar het soms vergat te vertellen waardoor Lon met te weinig geld in de supermarkt stond. Ja, mag je dan wat nijdig reageren terwijl je kind er naast staat? En die apen horen echt alles en brieven het door aan de juf...

Zondag na een voorspoedige reis aangekomen in Lourical, een camping met Nederlandse eigenaars

Hartelijke ontvangst hier, dat voelt meteen al goed. Boris was heel blij met losse teefjes, kippen en een enkele ontsnapte cavia. Oh ja, ook wat eekhoorns maar die zijn rap!

De baas van het spul, Hans, doet in Landrover-onderdelen, google maar eens naar "Jansen Landrover". Zij, hij en Irene, hebben de camping al zo'n 15 jaar. Het was puur toeval dat we hier uiteindelijk terecht kwamen. We zochten een camping zo'n 100 a 200 km verder naar het zuiden. Het criterium havenplaats hebben we nu even laten vallen. We zitten ver van de kust in ieder geval. Dat de eigenaars Nederlander zijn is gewoon puur toeval. Wel heb ik gisteravond even wat reviews gezien en die waren verdacht lovend, allemaal negens en tienen! Het ziet er naar uit dat dat terecht is.

Hans kwam meteen met veel info, kaartjes ed en was heel communicatief. Nou ja, Nederlands is een stuk gemakkelijker voor ons dan een willekeurig andere taal. Op de camping staan een paar Nederlanders en allemaal met een hond. Een Engelsman heeft een veelbelovend teefje van 2 jaar oud, daar moet iets moois uit voortkomen de komende dagen...

Vanmiddag heb ik een wandeling gemaakt naar het dorp. Ja, er is een supermarkt, een cafe en een of ander onduidelijk winkeltje die ook gasflessen verkoopt. Helaas liepen er wat losse hondjes rond en ik had geen stok bij me. Maar het oprapen van (niet bestaande) stenen en dan net doen of je gooit helpt ook heel goed. Waarom heb ik eigenlijk een hond gvd? Ik weet het echt niet. Ja, je krijgt er wel tig keer zo veel liefde van terug als je er zelf in stopt, net als vrouw en kinderen eigenlijk...

Het afwassen schoot niet echt op want ik kwam Hans weer tegen. Uiteindelijk spraken we af morgen verder te praten want hij moest zijn laatste kip nog vangen ik moest nog de afwas doen. Die kip had hij trouwens eerder dan ik de afwas. Boris had het nog sneller gedaan maar dan was de avondmaaltijd geen pizza geworden maar kippensoep!

gewoon een leuk huis met palmbomen langs de straat

ze hebben hier duiven op het kampeerterrein

onderweg kwam ik een woonhuis tegen met pompoenen

even inzoomen op deze prachtige papagaaienplant

nog een schitterende struik in een tuin van een particulier

Het kerkje vanuit de verte. De klok klinkt als een stuk

gegalvaniseerd metaal. Eerst een muziekje en dan de tijd.

We blijven hier zeker een aantal dagen. Het weer gaat heel goed worden. Er zijn een paar leuke restaurants in de buurt. We moeten wassen. Boris mag los in het bos binnenkort (met samengeknepen billen van zijn arme baasje). We hebben prima internet in de caravan.

Zaterdag, helaas een dog-fight net na de middag-maaltijd, morgen verder naar het zuiden

Lon vroeg nog of het lijntje waarmee Boris vast zat aan de caravan wel sterk was. Ja, dik in orde, ik had er ook geen fietsband tussen want die willen nog wel eens breken.

Verderop stond een bejaard Portugees echtpaar met een prachtige witte hond met bruine stippen. Ongeveer net zo groot als Boris. Ik ben er maar even naar toe gelopen. Het was een mannetje en net zo agressief naar andere macho's dan Boris vertelden ze. Hun hond was aan zijn kop geholpen en droeg een kraag tegen het krabben. Of het nou oren of ogen waren begreep ik niet, maar ik zag er niets van. Hij kende het honden-probleem en zou de andere route nemen naar de uitgang van de camping.

Helaas ging het een half uurtje later mis. Die buurman valt niets te verwijten. Hij nam een redelijke afstand en probeerde achter de camper aan de overkant langs te gaan. Boris zag zijn hond, liep er heel hard op af en toen, brak zijn lijntje. Er zat daar een knoop die ik niet had verwijderd om het lint niet te verzwakken...

Wij zagen dat vanuit de caravan gebeuren. Natuurlijk was ik net te laat buiten en hadden de honden elkaar al goed vast. De buurman hield zijn hond stevig vast, ik had Boris in zijn nekvel en aan zijn riem maar de twee lieten elkaar niet los. Later bleek dat ze elkaars bek vast hadden. En dan kom je alleen los als beide honden tegelijk hun bek opendoen!

Lon gooide de eerste bak water over mijn broek en de tweede over de mouw van mijn overhemd. Ik probeerde met een hand Boris zijn bek te lossen maar dat ging niet. Een stomp op zijn neus hield ook niet. Roepen dat hij "los" moest laten hielp ook niet. Een overbuurvrouw kwam, heel schattig, met een stukje vlees aan, maar dat hielp ook niet. Gelukkig bleef de buurman kalm zijn hond vasthouden zonder al te hard te trekken. Lon kwam voor de derde keer met de bak water aan en deze maal ging het goed. Ik gooide het water over de neus en ogen van Boris en toen waren ze los.

Ik schrok van dat stukje vlees op de weg, maar dat was van die lieve overbuurvrouw. Ik heb Boris even in de auto gezet om af te koelen en ben toen maar even naar die Portugezen gegaan. Zijn hond had niks verder. Hij legde uit dat de honden elkaar in hun bek vast hadden waardoor het loskomen zo moeilijk was. Mijn duizend verontschuldigingen vond hij niet nodig en zijn vrouw was gelukkig ook niet boos, alleen wat panisch tijdens de dog-fight zelf.

Enfin, ik ben maar een uurtje gaan zitten vertalen in de convenion-room terwijl Boris voor straf binnen moest blijven. De buurman kwam later nog met een stuk ketting aan, maar dat was niet nodig, ik had nog een goed stuk touw liggen van de juiste lengte zodat Boris weer veilig vast buiten kon liggen.

Later ben ik nog met Boris weggeweest. Ja, life goes on...

Heftig nieuws over Meeuwes. Ik kan de emails van Leonie niet voorlezen aan Lon zonder te gaan huilen. Lon leest ze zelf vanaf de smartphone. We hopen dat de familie elkaar blijft steunen bij het vrijlaten van zijn ziel. Er is gewoonweg geen andere oplossing. Tja, life goes on... ook voor Leonie.

Vrijdag goed aangekomen vlak onder Porto op camping Madalena

Deze camping valt behoorlijk tegen. De dames in de receptie gedoogden ons had ik het gevoel. Hoe belangrijk is het toch om je klanten goed en vooral vriendelijk te bejegenen!

Daarna gaat alles tegenvallen, toch grappig eigenlijk hoe psychologie werkt.

Ok, het was berenslecht weer vanmiddag. Ik wilde met Boris het centrum van Madalena in, dus volgde de borden centrum. Het begon steeds harder en vaker te regenen, maar ik had een paraplu bij me. Het centrum van Madalena stelde niets voor of ik ben te vroeg teruggegaan. De laatste regenbui nekte ons. Het begon meteen zo hard te waaien dat ik de paraplu niet omhoog kreeg, nog met geen pot Viagra-pillen! Achteraf had ik met Boris samen even een paar minuten achter de plu moeten hurken. Maar goed, we werden nat, zeiknat.

De omgeving waar we liepen was troosteloos. Het eucalyptusbos rook weliswaar heel lekker, en ook de mimosa die we af en toe tegen kwamen, maar het bos werd als vuilstort gebruikt. Ik vermoed dat dit hele gebied een grote vuilnisbelt is of was. De camping is vermoedelijk ook op een vuilnisbelt gebouwd. Dat hebben we in het verleden wel vaker gezien. Onderweg waren veel verlaten huizen met kapotgeslagen ramen en soms een totaal ingezakt dak. Aan de andere kant waren er wel bouwactiviteiten wat weer veel plassen en modder veroorzaakte.

Onderstaande foto is een totaal verwaarloosde weg. Hier kunnen geen verkeersdempels tegenop. Alle verkeer remde af en ging stapvoets door de diepe kuilen  op de weg!

We blijven hier hoogstens nog een dag om wat boodschappen in te slaan en een was te doen. We zijn er nog niet uit of we wel heel ver naar het zuiden gaan. We willen enerzijds mooi weer maar anderzijds wat nieuwe campings. De camping in Vila Cha waar we de afgelopen drie weken hebben gestaan was een reusachtige ontdekking!

Oh ja, we hebben ook geen internet in de caravan, wel in een soort gemeenschappelijke onverwarmde ruimte. Nou ja, daar komen we wel doorheen!

Donderdag, luifel (droog) afgebroken, heerlijk gegeten en in 10 seconden zeiknat geregend

Vanmorgen heb ik, toen Lon bij Lidl hun omzet verdubbelde, de luifel droog af kunnen breken. Daarna zijn we naar ons stamcafe gegaan, zonder Boris, die had ik tevoren al uitgelaten.

Nou, we zijn niet teleurgesteld. Lon had haar schelpdieren en ik mijn bruine bonen zonder varkensoren. Althans, daar had ik om gevraagd. Vooraf brood en olijfjes en de krant van vandaag terwijl ik op de tv ondertiteld naar het nieuws kon kijken.

Op mijn smartphone had ik nog een korte correspondentie met Elektor. Hoe komt het toch dat ze altijd met vertalingen komen als je op het punt staat weg te gaan? Ik bleek over quota op mijn email, ik heb daar zo'n 500 berichten uit mijn prullenbak verwijderd en toen was ook dat probleem opgelost. Straks maar wat gaan vertalen, de rest kan morgen of overmorgen.

Het eten was gewoonweg geweldig. De friet was prima en het brood overvloedig. De rijst was een welkome aanvulling op mijn varkensoren. Ik had expliciet gezegd dat ik geen varkensoren wilde maar ik denk dat hij alleen de grootste stukken er uit kon vissen. Dus had ik met een flinke hap bruine bonen wat kraakbeen in mijn mond. Eerst maar de bruine bonen voorzichtig wegkauwen met een slokje wijn. Maar ja, die varkensoren. Je moet door vet en kraakbeen heen kauwen en daar heb ik een ontzettende hekel aan. Uiteindelijk had ik een fijngekauwde brei in mijn mond die ik niet op mijn bord wilde neer laten vallen. Dus slikken maar. Eerst de helft, dat lukte maar gedeeltelijk. Toen nog een slokje wijn, wat kokhalzen onderdrukken en nog maar eens fors slikken. Waarempel ik had mijn mond eindelijk leeg. Snel wat rijst en friet eten en nog een olijfje en Lon niet proberen uit te leggen waar ik mee bezig was...

Goed, de rest van de maaltijd verliep prima. Al met al hebben wij lekker gegeten maar de friet was te veel en ook het brood was overvloedig. 

Na afrekenen, maar eerst nog een kleintje koffie, gingen we weg. In tien seconden, nog geen drie huizen verder, waren we in een klap helemaal doorweekt door een chuva, een Portugees blusvliegtuig met louter warm water, maar wel heel veel. We zijn teruggehold nadat we eerst uitgebreid afscheid hadden genomen. Nou ja, dat kenden ze wel. 

Uiteindelijk zijn we nog redelijk droog aangekomen in de caravan nadat we nog eenmaal bij een particulier woonhuis hun afdakje hebben gebruikt. Die regenbuien hier zijn onvoorstelbaar krachtig en nat en hevig maar gelukkig heel kort.

Gisteren vond ik een heuse duivenmelker

de baas van het cafe voert hier de meeuwen, ze eten uit je hand

overal zie je drogend hout liggen

de vrouw van de baas fotografeert hier haar echtgenoot die de meeuwen voert

Woensdag al weer, prima dag om alle goede voornemens te laten varen en gewoon nog ff genieten

Vandaag begon heerlijk ontspannen (er stond eerst: relaxed, maar hoe schrijf je dat?). Lon had eigenlijk geen zin om naar de Lidl te gaan en vroeg zich hardop af of we echt al morgen weg moesten. Nou, we moeten helemaal niets en ik had eigenlijk ook weinig zin in extra activiteit...

Het leuke van deze camping, maar misschien niet eens alleen deze camping, is dat er helemaal niets moet. Alleen de dagelijkse kleine dingen als afwassen, water halen en de plee legen. En boodschappen doen en Boris uitlaten. En de plaatselijke economie ondersteunen in onze stamkroeg. Maar verder niets. En er gebeurt ook niets en daar genieten we eigenlijk beiden van. Misschien hangt dat samen met ouder worden dat het lekker voelt als er niets moet. Als je gewoon schandalig kan uitslapen, schandalig lang met de hond wandelt of gewoon lekker schandalig samen binnen blijft zitten.

In ons stamcafe stond er op het menu weer alleen schelpdieren evenals gisteren en eergisteren. Bovendien hadden we in de caravan nog wat etenswaren die tegen de uiterste houdbaarheidsdatum aan liepen. Dan maar weer het uit eten gaan uitstellen tot morgen. We hadden al een paar maal aangekondigd dat we morgen verder gingen trekken. Nou ja, morgen is morgen ook morgen toch? De baas had een cadeautje voor ons. Een paar weken geleden had hij ons al eens een glaasje port aangeboden en nu kwam hij met een hele fles aan in de originele karton-kado-verpakking, en.. een paar kleine glaasjes daar bij! Voor ons, als afscheidskado! Nou, is dat niet vreselijk schattig? Ik heb op mijn smartphone een plaatje gezocht van bruine bonen en dat laten zien. Toen konden we uitleggen dat we nu echt morgen samen kwamen eten en dat ik bruine bonen wilde (wel zonder varkensoren) en Lon schelpdieren. Dan morgen Boris maar eerst uitlaten voordat we uit eten gaan. Dan kan hij de caravan bewaken.

Toen we terug waren in de caravan voor het middageten begon het een beetje te miezeren. Genoeg reden voor mij om het afbreken van de luifel maar weer uit te stellen. Ik denk dat we eigenlijk niet echt weg willen hier. Dit dorp voelt vreselijk goed. Alle mensen zijn hier heel vriendelijk en communicatief. Ze kennen ons en groeten ons spontaan vanuit hun tuintje of deuropening.

Ok, een paar dames kennen mij omdat ze zagen dat ik Boris zijn poep opraapte met een plastic zakje. Ik kan het dan nooit laten om net te doen of ik dat zakje met stront naar hun toe gooi met de opmerking: cadeautje? Een paar andere dames kennen ons vanwege onze belangstelling voor hun werk bij de plaatselijke wasplaats. Als je dan vraagt waar hun kerels zijn en of ze kinderen hebben kom je niet meer weg (nog afgezien van het feit dat ook hun Portugees verdomd moeilijk te verstaan is). Lullen is echt makkelijker dan luisteren: "waarom luisteren als je kan praten?".

Oh ja, de tandarts.

Vorig jaar in Caminha had ik een probleem met een afgebroken stukje tand. Ik kon er niet omheen, ik moest wel naar een tandarts om erger te voorkomen. 's-Morgens in het dorp maar eens geinformeerd naar een tandarts en een afspraak gemaakt. Ik kon die avond pas om zes uur terecht. Ik heb een enorme angst voor de tandarts.

Vroeger, heel vroeger, moest ik als kind ´gesaneerd´ worden. Dat had te maken met de overgang van ziekenfonds naar particuliere verzekering of andersom. In ieder geval moest er aan mijn gebit heel wat gebeuren. Ik herinner mij dat ik ooit een keer een verdoving heb geweigerd en tegen de pijn heb gezegd: "kom maar op, ik voel je wel!". Daardoor trok de pijn weg, echt waar! Maar echt leuk was die periode niet.

Ok, in Caminha, ver van huis en naar de tandarts. Van te voren had ik de Portugese woorden voor verdoving al opgezocht en uit mijn hoofd geleerd. De tandarts zag mijn angst en reageerde daar heel slim op. Hij legde uit (dat ging uiteindelijk in het Engels want mijn Spaans en Portugees was absoluut onvoldoende) dat hij mij waarschijnlijk kon helpen zonder pijn, nou ja een beetje misschien, nou ja, hij zou me waarschuwen en verdoving was altijd mogelijk... Op een gegeven moment vroeg ik om een verdoving (in het Portugees). Hij begon hard te lachen en vertelde dat het woord dat ik gebruikte een knockout is in een boksring. Ik wilde toch geen knal voor mijn kop? Uiteindelijk ging hij steeds een stapje verder en slaagde hij er in om een gaatje te boren in die hoektand en daar een vulling in te proppen. Dat alles zonder verdoving. Die vent deed het psychologisch meesterlijk! Ik heb daar een goed gevoel aan overgehouden.

Een flink aantal jaren geleden durfde Ilonne niet naar de tandarts. Ik heb mijn conrolebeurt vervroegd en op dezelfde datum voor haar een afspraak gemaakt. Je hebt wat over voor je dochter toch? Nou, de dag ervoor kon ze plotseling niet naar de tandarts morgen! Geen idee waarom ik er in trapte maar de volgende dag zat ik in mijn eentje op de tandarts stoel en zij zat met een vriendin op het strand. En die tandarts maar vragen waarom ik nu al kwam, kennelijk zonder enige reden? Misschien ben ik toen wel begonnen met vloeken, of deed ik dat daarvoor al? Ik heb het haar nooit vergeven, ok, bij deze dus. Vergeven, maar nooit vergeten!

Dinsdag, er gebeurt hier helemaal niets meer, we gaan over een paar dagen verder

Morgen wordt het droog, dan kan ik de luifel afbreken en inpakken. Dan moet ik wel eerst alle zooi uit de luifel in de auto zien te krijgen. En dat kan pas weer als Lon terug is van boodschappen doen. Ingewikkeld!

We zijn er nog niet uit waar we naar toe gaan. In ieder geval naar het zuiden. Ik denk aan de eerstvolgende camping die open is en dat is net iets ten zuiden van Porto. Lon wil, denk ik, nog iets verder doorrijden.

Na het afbreken van de luifel gaan we eten in onze stamkroeg. Hopelijk hebben ze dan wel iets anders dan de schelpen die ze al de hele week hebben.

Gistermiddag vond ik een stukje elektronica langs de weg. Een printje met daarop een kleine transformator, wat diodes, elko's en wat hoogohmige weerstanden. Kennelijk een schakeling om een Tl-buis te voeden. Ik heb er vanmiddag verlekkerd naar zitten kijken en ... het ligt nu in de vuilnisbak. Ik heb al zo veel van dit spul thuis!

Thuis is heel wat meer aan de hand dan hier. Ilonne heeft de vaccinatie van Renz overleefd. Daar zal ik niets van zeggen, ik houd ook niet van spuiten!

Vanmiddag was er iets op de radio over sektes. Ik weet me nog te herinneren dat mijn grootmoeder uit Amsterdam iets had met Lou de Palingboer. Wat is internet dan verrassend als je dat even met Google opzoekt.

Dat was het weer, als ik nog meer opschrijf ga ik echt uit mijn nek lullen...

Zondag, fantastisch veel regen vandaag, dus lekker gezellig binnen blijven, schaatsen luisteren op de radio en lezen en ouwehoeren

Er gebeurt weinig bijzonders hier, dus eigenlijk niets te melden.

Ik heb net nog wat zitten dollen bij het afwassen. Ik beklaagde me er bij de twee afwassende dames over dat het vandaag typisch Portugese regen was. Ja, dat hadden ze ook gemerkt. Er kwam een man aan met zijn handen in zijn zakken. Ik vroeg hem of dat nu typisch Portugees is om naar werkende dames te kijken en zelf niets te doen? Ik kreeg een hoop gelach van de dames en hij toonde zijn handen en had een heel verhaal waar ik helemaal niets van snapte. Nou ja, wie storm zaait oogst wind of was het omgekeerd?

De regen lijkt nu iets minder te worden, dus kan ik nog net voor het donker een rondje met Boris maken.

Het Griekse eten van eergisteren was geweldig, alleen, wat een hoop afwas. Gisteravond aten we kip, wat was Boris blij met zijn drie kippenvleugeltjes. De drie poten eten we morgen waarschijnlijk.

Dit stond op het etiket van de kip, zou dat toch een plof kip zijn?

Het was een afgeprijsde kip die over data dreigde te gaan. Alle vlees hier is trouwens maar twee dagen houdbaar volgens de houdbaarheidsdatum. Vanavond hebben we rauwe garnalen gebakken in knoflook met wat olijfolie. Het restant stokbrood van gisteren piepen we op in de bbq. Die heb ik vanmiddag tussen de regenbuien in schoongekregen (de souvlaki van eergisteren).

We zijn al weer druk bezig met het kijken naar alternatieve campings. De mensen in het dorp kennen ons ondertussen, zeker de wasvrouwen. Nou ja, die hond valt wel op natuurlijk. Het moet gezegd, iedereen in het dorp groet heel vriendelijk. En na een paar dagen zie je en herken je toch dezelfde mensen. Ook leef je mee met het wel en het wee in het dorp. Bij de winkels hing een foto met een tekst voor een begrafenis afgelopen vrijdag. De dame van onze stamkroeg vertelde dat hij (41 jaar oud) een dakpan op zijn hoofd had gekregen. Dat ging wederom in het Portugees, ze nam me mee naar buiten en wees naar de dakpannen. Het was dus een accidente, een ongeluk. Gvd, 41 jaar oud!

Vrijdag, toch nog een aronskelk geplukt voor Lon als verlaat Valentijn

Vanmiddag ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe aronskelk. Ik wist een tuin waar er een in de bloei stond. Echter, daar liepen twee rottweilers. Een zat er gelukkig aan de ketting maar de andere liep los. Ik heb Boris ver van het hek neergezet zodat die losse rottweiler daar rond bleef hangen. Toen ben ik voorzichtig over het 2 meter hoge hek geklommen. Er was een stuk waar wat minder prikkeldraad zat. Met mijn zakmes wist ik een aronskelk los te snijden. Die heb ik meteen voorzichtig over het hek gegooid. Shit, daar kwam de rottweiler aan. Maar ik was gelukkig sneller en sprong over het hek: bovenop de vers afgesneden aronskelk. Holy shit!

Nou ja, dit is het verhaal dat ik Lon vertelde. Ze was behoorlijk onder de indruk en ik zwol van trots.

Nou ja, die aronskelk groeide gewoon langs de weg op een soort vuilnisbeltje met geen enkel roofdier in de buurt, zelfs geen kat. Maar dat hoeft Lon niet te weten natuurlijk. Zo, mijn Valentijnsprobleem is nu opgelost ;>))

Vanmiddag hadden we een gezamenlijke kooksessie. Dat wil zeggen eten op zijn Grieks. Souvlaki, Tzatziki en Griekse boerensalade en ook nog een witte kool salade. Daar ging een heleboel knoflook in. Wat een klus om die anderhalve bol schoon te maken en te snipperen. Verder nog wat ui terwijl Lon de groen/witte kool met een schaaf bewerkte. Ondertussen had ik de bbq al schoongemaakt en de afwas van gisteravond gedaan. Wat een klussen vandaag. De hele middag ging daar in zitten.

Geen probleem allemaal want die twee vertalingen (voor het kampgeld) had ik gisteravond al af gelukkig. Je moet toch wat met je overmaat aan vrije tijd!

De baas van ons stamcafe probeerde me vanmorgen te verleiden met een blik in zijn keuken. Heerlijk varkensmedaillons met veel knoflook en iets met witte bonen. Ik mocht niet van Lon, vanavond alles op zijn Grieks!

Linksboven de varkensfilet in de marinade. Rechtsboven de tzatsiki, dat is Griekse yoghurt met gesnipperde komkommer. Links onder de witte koolsalade en rechtsonder de Griekse salade met daaroverheen het restant Rocquefort. Overal zit gruwelijk veel knoflook in.

Het vlees gaat straks op de bbq. Van te voren de luifel maar even helemaal openritsen en mijn jas en de handdoeken binnenhalen.

Enfin, mocht er de komende week geen blog meer zijn dan zat er inderdaad genoeg knoflook in om een paard te doden.

Donderdag, Valentijn, ik heb het weer af laten weten...

Gisteren, en eigenlijk ook vandaag, was er weinig te melden.

Lon heeft vanmorgen bij het boodschappen doen in de Lidl verderop heel lief wat cognac-bonen voor mij gekocht (cognac in chocola, soort rumbonen dus). Ik heb nog niet eens de moeite genomen om de uitgebloeide aronskelk te vervangen door een vers exemplaar! Hoe diep kan je zakken na veertig jaar huwelijk...

Straatmeubilair gemaakt van een groot granietblok?

Boris moest even wachten voor deze foto

Deze foto van een kerkje in een dorpje verderop kan

uitstekend gebruikt worden voor een verhandeling over

perspectief. Ik ben te dicht bij en sta te laag.

Dinsdag, heerlijk gegeten in ons stamcafe en wel zonder Boris

Nou ja, de titel zegt het al. We hebben met zijn drietjes brood gehaald bij de warme bakker vlakbij ons stamcafe. Op de tv zagen we de sneeuw in Spanje, het carnaval in Torre de Vedras en in Rio de Janeiro. Volgens de baas van het cafe was daar het beste carnaval. Zijn vrouw begreep dat (na 24 jaar huwelijk hoorden we later) heel goed maar was het er niet echt mee eens. Leuke beelden trouwens. Natuurlijk zagen we ook de aftredende paus langskomen. Best actueel deze blog...

Buiten op het bord stond een woord dat Lon vertaalde als schelpen. Almejo in het Portugees. Vreselijk handig om die woorden te kennen als je boodschappen doet. We hebben even een blik in het keukentje mogen werpen en toen waren we verkocht. De zachte broodjes in de rugzak waren voor vanavond. Ondertussen begon het te miezeren en dus begon Boris buiten te protesteren (geen afdakje voor ons watje). Ik heb aan de bar uitgelegd dat we wilden eten (comer) en dat ik met hond (con ao) wegging en zonder hond (sin cao) terug zou komen na een half uurtje (medio hora). Lon liet ik dus achter. Ik was vrij snel al weer terug. Boris vond het vast niet erg om in de caravan te blijven. Toen we later weer terugkwamen lag hij zielsgelukkig op de bank.

Het eten was heel lekker. Ik had een soort varkensmedaillons in knoflook en champignons en Lon een flink bord schelpen (almejo). We hadden er patatos fritos bij gevraagd, ik kreeg nog wat rijst met daarop wat gebakken bloedworst. Als voorgerecht hadden we al wat brood en azeitanos (olijven). Het toetje was stukjes kaas met daarop marmelas (soort geconfijte stoofperen zag ik later in het woordenboek). Nou nog een bica (zeer kleintje koffie in kinderservies) en dat was een perfecte maaltijd. De prijs was een verrassing: 20 euro inclusief karafje wijn.

Tja, leuker kan ik het niet maken vandaag. Er was 50% kans op 0,5 mm regen maar dat is kennelijk statistiek.

Maandag, een stormachtige, regenachtige dag, dus prima weer voor vieze blaadjes

Al tientallen jaren ben ik geabonneerd op Elektor, vroeger heette dat Elektuur. Het is een tijdschrift over alle aspecten van elektronica. En elektronica is al zowat vijftig jaar mijn hobby. Tegenwoordig heb ik mijn Elektor-tijdschrift in elektronische vorm. Ik download het op de laptop om een backup te hebben en vervolgens gaat het via een kabeltje naar het programma Goodreader op de iPad. Naast de Elektor heb ik zo ook een elektronisch abonnement op Nuts&Volt en Circuit Cellar. Beiden zijn vergelijkbaar met Elektor. Elke maand drie tijdschriften die ik voor het slapen gaan veel lees en door blader.

Een maal in de week koop ik voor 1,79 euro de Volkskrant, ook digitaal. Daarvoor heb ik een app op de iPad. Meestal lees ik alleen het wetenschap katern erg goed, de rest lees ik hier en daar wat. Het grote voordeel van de iPad is dat je de letters heel groot kunt maken (inzoomen in goed Nederlands) waardoor ik meestal geen leesbril nodig heb. Een groot nadeel van de Volkskrant op de iPad is dat het bijna niet mogelijk is een cryptogram op te lossen. Immers, je moet hem eerst overschrijven op papier. Het is wel mogelijk om er een plaatje van te maken en dat weer in paint in te lezen maar dan moet je met je muis letters schrijven en heb je nog de aanwijzingen er niet bij. Voor een crypto heb je gewoon papier, potlood en gum nodig en elkaar natuurlijk. Samen gaat ook dat een stuk beter! Naast de Volkskrant zap ik veel op het internet, nu.nl, geenstijl.nl, de NRC, de NOS en de Telegraaf. De hele dag hebben we Radio 1 aan staan via het internet, dus we blijven aardig op de hoogte van het nieuws.

Vanwaar de titel van dit berichtje? Nou, als ik de Elektor lees word ik altijd een beetje opgewonden door al dat lekkers wat in het blad staat. Ik word daar heerlijk warm van, lees alles en kijk ook veel naar de bijbehorende plaatjes. Als de Elektor in de bus viel kreeg ik altijd de mededeling dat er een vies blaadje voor mij bij de post zat. Eenmaal waren mijn schoonouders op bezoek toen ik thuiskomend van het werk de mededeling van Lon kreeg dat er een vies blaadje voor mij in de kamer lag. Mijn schoonmoeder snapte daar niets van...

Zondag, heerlijk gegeten, vreselijk gezellig nagetafeld en blog gemaakt in uitzonderlijk slecht weer

Dat laatste behoeft wat verklaring. Vandaag regende en stormde het en niet zo'n klein beetje af en toe. Nu ik dit schrijf is het net weer een beetje droog maar we hebben de ene chuva na de andere en ook met hagel daarin. Met een beetje timing heb je daar trouwens geen last van, gewoon effe wachte en daarna snel doorlopen. Toen ik met Boris naar het dorp ging vanmorgen heb ik toch maar gereserveerd in het restaurant waar we vorige week ook gegeten hebben. Ik heb een aantal alternatieven bekeken maar daar zat gewoon niemand. Dan kan je net zo goed het eten meteen in een doggy-bag laten doen en in de caravan opeten. Dan zit je ook met zijn tweetjes trouwens. Tegen twee uur zijn we naar het restaurant gelopen, en wel zonder onze handenbinder Boris. We kozen voor olijven als voorgerecht en tong als hoofdgerecht. We werden niet teleurgesteld. Niets op aan te merken, gewoon heel lekker. Alleen het woord patatos had ik wat fout begrepen, patatos is aardappelen. Wil je friet vraag dan patatos fritas. Anders krijg je ze gekookt. En die kreeg ik dus, gekookt. No problem, we hebben heerlijk gegeten. Ik heb vanuit het restaurant wat foto's gemaakt. Af en toe was de regen zo fel dat je bijna niet naar buiten kon kijken, het was niet alleen regen maar ook hagelstenen.

 De woeste zee vanuit het restaurant, de onscherpte komt

doordat de regen tegen het raam slaat

Na het eten zijn we nog even naar ons stamcafe gegaan 100 m verderop voor het toetje. Dat was heel gezellig, we waren net voor een gigantische regenbui binnen. Voorlopig dus geen andere klanten. De vrouw van de baas was aan het breien. Dat was wel interessant want normaalgesproken gebruik je daar twee breipennen voor. Zij had twee pennen die met een stuk soepel draad aan elkaar vast zaten. Daarmee was ze dus aan het rondbreien. Het werd een shawl (sjaaltje) die je een of twee maal om je nek kon doen. Toch maar eens vragen waar ze dat geleerd had. Eerst, hoe heet dat wat je doet? Tricot, breien. Ok en waar heb je tricot geleerd? Eh? Van je moeder? Nee, op school. Ze bleek ook een patroon te gebruiken. Dat had ze van internet gehaald. Een paar minuten later had ik een youtube filmpje over breien... Lang leve internet op een smartphone in een cafe met wifi!

Ondertussen waren de twee mannen (een van de twee is haar echtgenoot) aan het dammen. En dat wel op een 8x8 schaakbord trouwens, ik dacht dat dammen op een 10x10 bord ging. De achterkant misschien? Nee, dat was backgammon. Hadden wij nog nooit gedaan, zij ook niet trouwens.

Hoe lang zijn jullie open? Tot vier uur vannacht! Dat geloofde ik niet. Toen liet hij foto's zien die hij vannacht gemaakt had. De datum en tijd stond erbij op de foto. Moderne bewijsvoering! Ja, het is carnaval weekend en vandaar de ruimere openingstijden misschien. Normaal gesproken zijn zij tot 2 uur 's-nachts open en dan weer vanaf tien uur 's-morgens.

Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, we kregen een rondje van de baas, witte port ditmaal. We zijn veilig lopend thuisgekomen trouwens.

Vannacht hoorden we een vreemd geluid buiten de caravan. Ik dacht eerst aan vuurwerk in de verte, maar dat slaat nergens op 's-morgens om vijf uur. Dus klompen aan, bril op, zaklantaarn mee en de held uithangen buiten. Wat bleek? De stormlijn klapperde tegen de luifel aan! Ik heb er een twist ingelegd en toen was het klapperen over. Verder slapen maar weer. Een aantal jaren terug hadden wij een identiek probleem op een camping bij Lissabon. Daar stonden wij met een gehuurde camper. Ook weer 's-nachts een vreemd geluid. Ik heb zowat een half uur in de camper staan luisteren totdat ik eindelijk ontdekte dat het schrapende geluid een boomtak was...

Zaterdag, vanuit het bed, op de iPad een mini berichtje Heel rustige dag. Shoppen bij Continente, lunchen en Boris uitlaten. Altijd maak ik de blog op mijn kleine laptop, nu probeer ik het op de iPad. Ok, niets te melden, alles prima in orde hier.

Vrijdag, het H.O.N.D.E.R.D.S.T.E bericht, toch even een mijlpaal om bij stil te staan

Stil staan doen we eigenlijk de hele dag, in relatieve zin. Het grote voordeel van gepensioneerd zijn is dat je niets meer hoeft te doen, alles gaat vanzelf. Nou ja, we hebben wel een taakverdeling die alleen mis gaat als we ons met elkaars werk bemoeien. Zo bleken de kippenvleugeltjes na tien minuten nog niet gaar en na nog eens 20 minuten deels verbrand. Ook de broodjes met kaas en tomaat waren kompleet mislukt. We hadden vooraf al wat verschil van mening over de bereidingswijze en de baktijd. Natuurlijk heb ik altijd gelijk, ik ben echt niet eigenwijs. Tezamen met een gas-bbq die eigenlijk niet heet genoeg is heb je al gauw een probleem. Bak en braadtijden moeten wat langer waardoor de kans op aanbranden van onderaf toch toeneemt.

Ok, de honderdste blog. Het bloggen is me erg meegevallen. Het was een idee van Bas (Flying safari in South Africa, Namibia, Botswana & Zimbabwe)  om toch eens wat te publiceren over onze handel en wandel in het buitenland. Eerst deed ik dat heel ingewikkeld met een eigen homepage die ik ergens in Amerika ooit eens had opgezet. Met FTP en handgecodeerde HTML dacht ik dat te doen. Inderdaad heel ingewikkeld en later liep ik vast omdat ik beperkt bleek in het aantal pagina's.

Maar het kan veel simpeler en bovendien helemaal gratis. Het is een proces in twee stappen. Eerst maak je een gmail-account aan (zoek met google naar gmail) en daarna zoek je met google naar blogger. De rest gaat eigenlijk vanzelf. Het grote voordeel van een gmail-account is dat die het altijd en overal doet. Ook voor uitgaande email (email die je verstuurt dus). De blogger homepage geeft je een scherm waarop je gewoon je teksten in kan typen. Er zit zelfs een spelings controle in. Het woord spelings in de vorige zin staat nu rood omdat het spelling moet zijn. Zo vermijd je heel wat typefoutjes. Daar moet je je trouwens niet te veel van aantrekken, het gaat om de inhoud niet om een paar kleine tiep-fautjes, tog?

Vroeger hield ik een dagboek bij. Dat heb ik jaren gedaan. Op een gegeven moment kwam ik er achter dat mijn dagboek door de rest van de familie ook gelezen werd. Het is heel moeilijk om in een huis met 6 zusters en 2 broers een dagboek te verstoppen. Toen ben ik, geinspireerd door steno (een soort snel/kortschrift voor secretaresses heel vroeger) overgegaan op een eigen geheimschrift. Alle woorden met 'ver' verving ik door een '3'. Dus 'verder' werd dan 3der. Zo werd 'de' vervangen door een / Dus delen werd /len. Het woordje 'en' verving ik door een komma, dus vereniging werd 3,iging. Ik had voor ing een soort 6, dus dan werd vereniging 3,ig6. Dat leek heel slim maar dat was het helemaal niet. Ik verzon steeds nieuwe afkortingen, maar dat deed ik niet in een keer rigoreus. Mijn zusters kregen daardoor alle tijd om mijn geheimschrift mee te leren. Ze konden het later waarschijnlijk net zo vlot lezen als ik het op kon schrijven...

Een dagboek is toch iets heel anders dan een blog. Vroeger realiseerde ik me niet dat mijn dagboek werd meegelezen. Met een blog weet je dat zeker. Dat betekent dat alle uitingen op dit blog gekoppeld zijn aan mijn persoon. En er zijn aan paar lezers die mij gewoon persoonlijk kennen. Nou, dat is geen probleem, daarom schrijf ik het ook op omdat ik denk dat ze dat leuk vinden om het te lezen. Ik ben niet bang om tegenslagen, mislukkingen of verdriet op te schrijven. Maar ik realiseer me wel dat het wordt gelezen. En nu moet ik toch een kleine onthulling doen: ik houd vreselijk van overdrijven. Je moet dus alles wat je hier leest met een flinke korrel zout nemen. Dat vereist wat interpretatie natuurlijk. En dan kan ik later altijd zeggen dat het anders was, dat het niet zo erg was of dat het nog veel erger was!

Ik hoop met de blog, onze blog (Lon heeft ook ideeeen daarover) een inkijkje te geven op ons leven buiten Nederland. Het contact met onze kinderen wordt wat intensiever daardoor denken wij.  Die correspondentie gaat verder via Skype, Whatsapp en email.

Ik weet niet of ik het vol houd om elke dag wat te schrijven. Eigenlijk is er elke dag wel wat te melden, maar dat is niet altijd interessant. Foto's maken vind ik nog steeds wat gedoe maar een blog stimuleert wel om foto's te maken en zo iets van hier en ons leven hier te laten zien.

Ok, dit wat numero HONDERD

Donderdag, een perfecte gewone normale alledaagse saaie wasdag

Eigenlijk is er helemaal niets te melden over vandaag. Immers, alleen de dingen die anders zijn zijn interessant. Ik heb water gehaald, interessant? Nee. We hebben brood gehaald, interessant? Nee. En er hangen nu drie stuks ondergoed en twee overhemden aan de waslijn. Dat is natuurlijk wel interessant want dat had ik nog niet in een blog gezet. Misschien is het avondeten wel interessant. Kippenvleugeltjes en brood met daarop boter, kaas en tomaten. Ik moet nog zien wat het gaat worden. Lon is er druk mee terwijl ik hier gewoon niets te melden heb.

Toch is zo'n dag waarop niets bijzonders gebeurt wel heel leuk. Het is heel zonnig weer en we moeten helemaal niets, we hoeven helemaal niets. Ok, Boris moet af en toe uitgelaten worden en Lon moet tijdens het koken af en toe een knuffel van mij, vind ik, hoewel dat dan weer niet altijd gewaardeerd wordt vrees ik.

We hebben ooit met zijn tweetjes een fietsvakantie met de tent gehouden op Lanzarote. Er was daar een dorp, eigenlijk alleen maar een straat met een zijstraat, dat wel. waar helemaal niets was. Ik geloof alleen maar een restaurant. Daar hebben we zielsgelukkig een appartement gehuurd. Dat was het verjaardagskado voor Lon. We hebben er een paar maal een dag bijgeboekt omdat het zo leuk was daar, er was namelijk helemaal niets te beleven!

Hier is ook niet veel te beleven maar het is wel heel ontspannen om hier gewoon niks te doen te hebben. Daarom is een groepsreis ook niets voor ons. Veel te veel gedoe, je moet te veel, je wordt dan geleefd. Zijn we dan cultuurbarbaren? Nee, we kijken wel naar oude gebouwen, kerken, musea en zo maar dat hoeft niet elke week. Ook niet elke maand trouwens...

Nou, dat was dan het nieuws voor vandaag. Geen nieuws dus eigenlijk.

Woensdag, op naar de centrale wasplaats van het dorp met vier stoere vrouwen

Lekkere gewone rustige dag vandaag. We zijn met zijn drietjes brood gaan halen en natuurlijk de plaatselijke economie ondersteunen in het cafe dat 1 februari hernieuwd open ging. Je kan daar ook eten. De baas bracht ons een klein schaaltje met bruine bonen met wat stukjes vlees daarin. Er zaten zo te zien ook linzen in en wat chorizo, Spaanse worst, en nog een stukje vlees. Lon dacht aan dikke inktvis tentakels maar de baas zei: "porco". Vervolgens greep hij naar zijn oor en toen zag ik het: varkensoren. Er was helaas geen ontkomen aan. Gelukkig was het maar een klein stukje, maar het moet gezegd, Lon liet me in de steek. Ik vond het niet meer dan beleefd om het kraakbeen met vel na herkauwen steeds weer door te slikken. Die dag gingen we dus maar niet uit eten daar. De bonen met de chorizo waren trouwens best wel lekker. Dit komt heel dicht bij mijn lievelingsgerecht. Als ze daar voor Lon een mixed salade bij kunnen maken dan wordt het een feestmaal van de week. Ze kunnen daar ook frituren. Hij had buiten een minuscuul uithangbord met daarop drie woorden over het eten van vandaag waarschijnlijk. Daar kwamen we niet uit. Er stonden trouwens ook geen prijzen bij.

 De centrale wasplaats van het dorp was in vol bedrijf. Vier stoere vrouwen waren kleedjes aan het wassen. Dat ging met grote stukken zeep. Daarna werd er steeds weer gespoeld. Er stond al een flinke laag schuim op het water. De dames waren heel communicatief en vroegen waar we woonden. Ik heb uitgelegd dat we hier op de camping stonden. Waarom we hier waren? Nou, om hun economie te ondersteunen natuurlijk. En dat van oktober tot april. Dat vonden ze een heel goed idee. Verder ging het gesprek nog even over de crisis en ze hadden er geen bezwaar tegen om op de foto te gaan. Een van de dames poseerde zelfs even toen ik had gezegd: "ole guapa", dat betekent iets als "lekker stuk" denk ik. Die laatste foto had ik haar graag gegeven, maar er is hier geen printservice helaas.

Dinsdag, shoppen in een grote supermarkt, eigenlijk zou je dat niet moeten doen

Vanmiddag heb ik nog maar even een foto genomen van de luifel. Dan heb ik toch een "voor" (gisteren) en "na" foto.

Op de disselbak heb ik de gieter tegenwoordig op zijn kop liggen. Dan heb je geen bladeren en een restje oud water in je tank.

Vanmorgen zijn we naar de Lidl gereden en nog een grote supermarkt, Continente. Nu hebben we dus de lekkere harde puntjes (broodjes) en stokbrood. Vanavond weer gebakken mosselen met veel knoflook in de roomboter.

Vanwaar die vreemde titel? We vinden kleine dorpswinkeltjes heel schattig, die moeten dus blijven. Maar helaas hebben ze vaak net niet wat je zoekt. Ok, je moet dan anders winkelen. Geen lijstje maken maar gewoon eten wat ze hebben. Maar ja, dat is weer niet handig. Dus toch maar een paar maal in de week wat verder weg. Als iedereen dat doet gaan die schattige winkeltjes onderuit.

Hetzelfde zie je in Nederland waarbij de kleine zelfstandigen in plaats van bij elkaar gaan shoppen massaal naar de Makro gaan. Tja, met een pasje en prijzen ex. BTW ziet het er aantrekkelijk uit. Hier helpen de winkels elkaar om zeep...

Met inkopen op het internet loop je tegen hetzelfde dilemma aan. Koop je je boeken bij bol.com of ga je naar de plaatselijke boekhandel waar ze die boeken voor dezelfde prijs verkopen? Wageningen UR (de universiteit) heeft indertijd het contract met boekhandel Kniphorst opgezegd waardoor ze daar 5 man van de wetenschappelijke afdeling hebben moeten ontslaan. De universiteit koopt nu zelf rechtstreeks via internet in.

Voor ons dagelijks brood zoeken we wel altijd lokaal. Echter tot op heden hebben we nog geen harde krokante broodjes gevonden of krokant stokbrood. En uiteraard steunen we de plaatselijke cafe's en restaurantjes.

Maandag, zonnige dag, perfect om de luifel maar eens op te zetten

De douches hier zijn grappig. Buiten de douche is een knop die je moet indrukken om water in de douche te krijgen. Vier douches genummerd 1-4 en dus ook vier knoppen met een overeenkomstig nummer. Druk je knop in en je hoort: "tok". Na 7 minuten: "tek" en dan zit er weinig anders op dan even naar buiten te lopen en de juiste knop weer in te drukken. Een handdoek is daarvoor niet nodig: het is zo koud dat er echt niet veel te zien is. Door diezelfde kou is 7 minuten lang zat, maar het duurt zeker 5 minuten voordat het water wat warmer begint te worden en dan blijft er dus nog maar 2 minuten over. Die heb je zeker nodig om nat te worden want zoveel water komt er niet uit.

veel mooie bloemen in de mini-tuintjes in het dorp.

Deze papagaaienplant zie je in heel Portugal

hier is een dame bezig met het voeren van de meeuwen

deze foto was bedoeld als "before". De volgende foto

had dus met luifel moeten zijn. Komt later wel.

Ik heb nog eens zitten nadenken over de woordjes nee, bah en auw. Daar moet je toch een verhaaltje mee kunnen maken:

Pimmetje ging een stukje wandelen in het grote bos. Hij liep het pad af langs hele hoge dikke bomen. Daar kwam de wolf aan en die vroeg of Pimmetje mee ging. "Nee", zei Pimmetje, ik ga niet met jou mee. Pimmetje liep nog een stukje verder het bos in. Hij zag heel mooie planten in het bos groeien. Hij zag een mooie vogel hoog in de boom. Hij keek steeds maar naar die mooie vogel. Plotseling struikelde Pimmetje over een dikke tak. "Auw", zei Pimmetje. Uit zijn knie kwam een beetje bloed. Hij nam een zakdoek en legde die op zijn knie. Toen ging het wel weer en liep hij nog een klein stukje verder. Hij zag niet dat de wolf op het pad had gepoept. Met zijn schoen liep Pimmetje in de wolvendrol. "Bah", zei Pimmetje. Hij besloot maar weer terug te lopen naar huis. Hij sleepte met zijn vieze schoen een beetje door het gras en toen was zijn schoen niet meer bah. Zijn knie deed eigenlijk ook geen pijn meer en deed dus niet meer auw. Pimmetje liep gauw weer terug naar huis. Mama vroeg of zijn knie nog pijn deed? "Nee", zei Pimmetje, het is al over.

Zondag, eerst schandalig lang uitslapen en dan vreselijk gezellig uit eten, arme Boris
Vandaag een geweldig zonnige dag, de hele dag.

Tegen half twee gingen we uit eten. Helaas, geen tafeltje bij het raam. We hebben afgesproken om na een uur terug te komen.

We zijn weer naar het cafe van gisteren gegaan om een uur te doden. We raakten in gesprek met de eigenaar. Hij liet ons op zijn flatscreen (nou ja, een echte grote zware beeldbuis tv) op kanaal 6601 of zoiets een video zien van de verbouwing. Op de video zagen we een heel oude dorpskroeg met betegelde muren. We zagen diverse stadia van opknappen en een foto met de tekst dat de grote opening op 1-feb was. Veel familie en bekenden bij de opening uiteraard. Natuurlijk waren we enthousiast daarover, het was een vreselijk leuke serie foto's met geluid daarbij gemonteerd. Hij probeerde de communicatie wat te smeren door ons (gratis) een glaasje port aan te bieden. Nou, dat schiet wel op natuurlijk.

Na een uur zijn we weer terug gelopen naar het restaurant. Daar hebben we gewoon heerlijk gegeten. Tegenover ons zat een grote familie met grootouders, kinderen en kleinkinderen. Vreselijk leuk om te zien. Wij zaten aan het raam met uitzicht op zee. Hartstikke mooi.

Na het diner zijn we weer terug gegaan naar ons stamcafe voor een heerlijk kopje koffie. Dat kunnen ze hier echt. De eigenaar had wat problemen met de elektriciteit. Hij had maar een groep en dat kon bruin niet trekken.. Hij heeft ons de keuken laten zien. Alle oude apparatuur was elektrisch en die ging hij langzamerhand vervangen door gas. Crisis, weet je wel? Hij had onderdehand al aardig wat geinvesteerd in zijn nieuwe nering.

Op een zeker moment kwam de hele familie die we eerder in het restaurant zagen naar binnen. Dat was heel gezellig. Ze herkenden ons, opa stelde de hele familie aan ons voor. Zijn kleinkind bleek zes maanden oud te zijn. Dochter, zoon en schoondochter hadden we al eerder gezien. Je ziet gewoon hoe de verhoudingen liggen. Dat was heel leuk en gezellig.

Weer terug op de camping bleek die hele familie hier te wonen, nou ja!

naast het restaurant woont kennelijk een kunstenares

op een gegeven moment stond ze in de deuropening

terwijl ik haar voorgevel aan het fotograferen was.

Ik zei dat ik haar voorgevel heel mooi vond, dank je

wel was het antwoord.

uitzicht vanuit het restaurant

tja, Bas, wat vind je hier van, een Honda?

  

en een Boss, ken ik niet als brommer-merk

heel veel auto's voor de kerk. Die hebben elkaar

aardig geblokkeerd. Maar ja, ze gaan allemaal tegelijk

na het zingen de kerk uit

nog een keer haar prachtige voorgeveltje!

Zaterdag, eindelijk het Zwitser Leven gevoel met een zonnetje een terrasje pikken en de SNS niet omgevallen...

Vanmorgen heb ik met Boris het dorp wat verkend. Het was droog, zonnig, maar wel wat wind. Lon deed ondertussen de was. Had ik ook wel willen doen, maar ja, de hond moest poepen...

Over de was. Ze hebben hier een wasmachine en een droger. Met wat muntjes gekocht bij de receptie moest dat wel lukken. De wasmachine heeft een automatische waspoeder-dispenser. Verder was er een grote rode knop op de wasmachine met een mededeling aan de muur in drie talen dat je daar vooral af moest blijven. Dus wat doet Lon? Ze doet de machine open, de was er in. Ontdekt een mededeling over een automatische wasdispenser en doet dus de machine weer dicht. Tja, en dan? Juist, op de grote rode knop drukken. Toen was de wasmunt weg en gebeurde er verder niets. Daarna zag Lon dat er iets mis was. De dame van de receptie had dit kennelijk al vaker bij de hand gehad en liep heel lief en geduldig mee en loste het probleem op. Net als een TomTom, niet schelden maar gewoon blijven herhalen: "bij de volgende kruising alsnog rechtsaf"...

Het dorp was heel leuk, heel dorps. Een flink aantal cafeetjes, een paar restaurants en een paar kledingwinkels. Uiteraard ook de onvermijdelijke kerk, wel een heel modern type trouwens. Overal honden achter gesloten hekken, ik denk een tiental. Zo loop ik met een blaffende trekkende hond door het dorp, waarom doe ik dit toch? Wassen is veel leuker, zelfs afwassen.

Na de lunch zijn we samen (Boris, Lon en ik) weer naar het dorp gelopen om eens te kijken waar we morgen gaan eten. Op zondag kook ik namelijk en dan is het zeker verstandig om die maaltijd maar uit te besteden! ("wat eten we vandaag?, eh ja, waarrr eten we vandaag?").

Dat gaat wel lukken morgen. Aan het eind van het strand vonden we nog een leuke kroeg. Alles rook daar net iets te fris, eigenlijk een verflucht. Alle stoelen, krukken, bar, tafels nieuw. Het toilet super nieuw en in het keukentje waren ze nog bezig met het afmonteren van de afzuigkap. Ze hadden wel lekkere tapa's en Boris stond buiten geduldig te wachten en kreeg steeds wat lekkers als hij even stil was. Later had hij het weer door: als ik vijf minuten mijn kop houd dan komt het baasje even naar buiten met wat lekkers! Bij het afrekenen vroeg ik de baas of zijn cafe nova was en hij zei: dos. Dos meses? Nee, dos dias. Hij was dus net twee dagen geleden open gegaan! Ik heb hem veel geluk gewenst: "Que le vaya bien!", oftewel: het ga je goed.

Vanavond het restant hamburgers met flink wat uien, knoflook, sla, tomaat en het restant heel lekker brood. We redden het wel samen!

zelfs een kinderspeelplaats bij het strand

hier zouden we zondagmorgen vroeg heen kunnen gaan

kleine vissershutjes, waarschijnlijk alleen een opslagplaats

oude mannetjes van mijn leeftijd vind je overal.

Die praten net als ik over de elfstedentocht van 1963

die ze, net als ik, nooit geschaatst hebben.

dit houten paneel is wel heel kunstig beschilderd. Het

kreeg een onooglijk plaatsje bij de ingang van de kroeg

onder de bar. Ik vind het vreselijk mooi geschilderd. Bijna

Dik Bruna achtig, dat wil zeggen met ongelooflijk weinig details

maar wel heel sprekend!

De piraat van de zee? Dit stond buiten als lokkertje, best leuk!