Zaterdag, eindelijk het Zwitser Leven gevoel met een zonnetje een terrasje pikken en de SNS niet omgevallen...

Vanmorgen heb ik met Boris het dorp wat verkend. Het was droog, zonnig, maar wel wat wind. Lon deed ondertussen de was. Had ik ook wel willen doen, maar ja, de hond moest poepen...

Over de was. Ze hebben hier een wasmachine en een droger. Met wat muntjes gekocht bij de receptie moest dat wel lukken. De wasmachine heeft een automatische waspoeder-dispenser. Verder was er een grote rode knop op de wasmachine met een mededeling aan de muur in drie talen dat je daar vooral af moest blijven. Dus wat doet Lon? Ze doet de machine open, de was er in. Ontdekt een mededeling over een automatische wasdispenser en doet dus de machine weer dicht. Tja, en dan? Juist, op de grote rode knop drukken. Toen was de wasmunt weg en gebeurde er verder niets. Daarna zag Lon dat er iets mis was. De dame van de receptie had dit kennelijk al vaker bij de hand gehad en liep heel lief en geduldig mee en loste het probleem op. Net als een TomTom, niet schelden maar gewoon blijven herhalen: "bij de volgende kruising alsnog rechtsaf"...

Het dorp was heel leuk, heel dorps. Een flink aantal cafeetjes, een paar restaurants en een paar kledingwinkels. Uiteraard ook de onvermijdelijke kerk, wel een heel modern type trouwens. Overal honden achter gesloten hekken, ik denk een tiental. Zo loop ik met een blaffende trekkende hond door het dorp, waarom doe ik dit toch? Wassen is veel leuker, zelfs afwassen.

Na de lunch zijn we samen (Boris, Lon en ik) weer naar het dorp gelopen om eens te kijken waar we morgen gaan eten. Op zondag kook ik namelijk en dan is het zeker verstandig om die maaltijd maar uit te besteden! ("wat eten we vandaag?, eh ja, waarrr eten we vandaag?").

Dat gaat wel lukken morgen. Aan het eind van het strand vonden we nog een leuke kroeg. Alles rook daar net iets te fris, eigenlijk een verflucht. Alle stoelen, krukken, bar, tafels nieuw. Het toilet super nieuw en in het keukentje waren ze nog bezig met het afmonteren van de afzuigkap. Ze hadden wel lekkere tapa's en Boris stond buiten geduldig te wachten en kreeg steeds wat lekkers als hij even stil was. Later had hij het weer door: als ik vijf minuten mijn kop houd dan komt het baasje even naar buiten met wat lekkers! Bij het afrekenen vroeg ik de baas of zijn cafe nova was en hij zei: dos. Dos meses? Nee, dos dias. Hij was dus net twee dagen geleden open gegaan! Ik heb hem veel geluk gewenst: "Que le vaya bien!", oftewel: het ga je goed.

Vanavond het restant hamburgers met flink wat uien, knoflook, sla, tomaat en het restant heel lekker brood. We redden het wel samen!

zelfs een kinderspeelplaats bij het strand

hier zouden we zondagmorgen vroeg heen kunnen gaan

kleine vissershutjes, waarschijnlijk alleen een opslagplaats

oude mannetjes van mijn leeftijd vind je overal.

Die praten net als ik over de elfstedentocht van 1963

die ze, net als ik, nooit geschaatst hebben.

dit houten paneel is wel heel kunstig beschilderd. Het

kreeg een onooglijk plaatsje bij de ingang van de kroeg

onder de bar. Ik vind het vreselijk mooi geschilderd. Bijna

Dik Bruna achtig, dat wil zeggen met ongelooflijk weinig details

maar wel heel sprekend!

De piraat van de zee? Dit stond buiten als lokkertje, best leuk!