Ik had de wekker in mijn smartphone op 8:15 gezet. Rond half negen kwam er nog steeds geen alarm. Tegen negen uur was het wel duidelijk dat de bakker al geweest was. Lon stond een half uur in de startblokken met mijn portemonnee in de aanslag. Jammer dus, was ik weer de klos voor een wandeling van 2 maal 40 minuten. Geen foutjes deze maal en het was schitterend weer. Onderweg vond ik een klushuis:
Dit huis stond trouwens niet te koop.
Een jaar of zeven geleden hadden wij bijna een huis gekocht in Peniche, Portugal. We hebben het huis een aantal keren bekeken en het stond op een prachtige lokatie 50 m van de zee op het uiterste puntje van het schiereiland bij Peniche. We hebben het huis ook een aantal malen van binnen bekeken. Er was een ouderwetse waterkelder in het huis, het was totaal uitgewoond en verwaarloosd en ik heb nog nooit zo veel lege drankflessen en handtassen bij elkaar gezien. Het huis was de erfenis voor een arbeider op de visfabriek, zijn broer, een chef van een supermarkt in de buurt, en hun zus in Zwitserland. We hebben heel veel foto's gemaakt, ook op de zolder. Daar stond een tas met spullen die hij zelf nog niet had ontdekt. Wij wilden de staat van het dak zien. Later was die tas weg trouwens, we hebben er heel veel over gefantaseerd...
Waarom wilden we daar nou juist een huis kopen? Dat is een lang verhaal. Dit is een vlak gebied waar je goed kan lopen. We hebben er meer dan een maand gewoond in een appartementje (nou ja, eigenlijk een verbouwde garage) en we kenden de situatie en omgeving goed. Het jaar daarvoor was ik voor oogcontrole geweest en daar kreeg ik te horen dat ik binnen drie maanden blind zou worden. Ik weet nog dat ik met Lon in Utrecht op Hoog Catharijne liep en reclame zag voor blinde vinken... Ja, ik ben altijd al heel cynisch geweest. Een second opinion bracht ons naar de oogkliniek van het AMC in Utrecht. Een paar laserbehandelingen en het netvlies zat weer vastgeplakt. Ons idee was om daarom, ik blind, nog een aantal jaren in Portugal te leven. Peniche is goed bereikbaar met openbaar vervoer en ze hebben daar geen last van sneeuwvlokjes en herfstbladeren, Portugal is geen derde wereld land!
Uiteindelijk hebben we twee maal een serieus bod gedaan op het huis maar ze wilden nog geen halve euro zakken. Ok, dan maar niet. Er moest nog zo ontiegelijk veel aan dat huis gebeuren dat we wat reserve geld moesten houden. Achteraf zijn we heel blij dat het niet is doorgegaan.
We hebben toen een caravan gekocht. Daar was ik altijd tegen. Als je eenmaal in een caravan woont wil je nooit meer in een tent en kamperen vond ik best leuk (met mooi weer, dat dan weer wel). Inmiddels vind ik een caravan een prima reis-oplossing.
Daarvoor hadden we een daktent en ook hebben we een aantal malen een camper gehuurd. Een caravan bevalt eigenlijk nog het best omdat je dan op het kampeerterrein je auto vrij hebt. Een losse auto rijdt heel wat prettiger dan een camper of een caravan-combinatie. De ruimte in de caravan is voor ons voldoende, het is of een ruim bed of een ruime bank.
We zijn totaal genezen van een vaste stek in het buitenland. Ik kan wel 10 berichten vullen met verhalen van anderen die we onderweg tegen kwamen en die stap wel hadden genomen. Misère alom! Vergunningen, onbetrouwbare aannemers, onbetrouwbare notarissen, corruptie, enz.
Misschien huren we ooit wel weer eens een appartementje in the middle of nowhere ergens in Portugal. We hebben hele goede herinneringen aan ons appartementje in Peniche!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten