Woensdag al weer, prima dag om alle goede voornemens te laten varen en gewoon nog ff genieten

Vandaag begon heerlijk ontspannen (er stond eerst: relaxed, maar hoe schrijf je dat?). Lon had eigenlijk geen zin om naar de Lidl te gaan en vroeg zich hardop af of we echt al morgen weg moesten. Nou, we moeten helemaal niets en ik had eigenlijk ook weinig zin in extra activiteit...

Het leuke van deze camping, maar misschien niet eens alleen deze camping, is dat er helemaal niets moet. Alleen de dagelijkse kleine dingen als afwassen, water halen en de plee legen. En boodschappen doen en Boris uitlaten. En de plaatselijke economie ondersteunen in onze stamkroeg. Maar verder niets. En er gebeurt ook niets en daar genieten we eigenlijk beiden van. Misschien hangt dat samen met ouder worden dat het lekker voelt als er niets moet. Als je gewoon schandalig kan uitslapen, schandalig lang met de hond wandelt of gewoon lekker schandalig samen binnen blijft zitten.

In ons stamcafe stond er op het menu weer alleen schelpdieren evenals gisteren en eergisteren. Bovendien hadden we in de caravan nog wat etenswaren die tegen de uiterste houdbaarheidsdatum aan liepen. Dan maar weer het uit eten gaan uitstellen tot morgen. We hadden al een paar maal aangekondigd dat we morgen verder gingen trekken. Nou ja, morgen is morgen ook morgen toch? De baas had een cadeautje voor ons. Een paar weken geleden had hij ons al eens een glaasje port aangeboden en nu kwam hij met een hele fles aan in de originele karton-kado-verpakking, en.. een paar kleine glaasjes daar bij! Voor ons, als afscheidskado! Nou, is dat niet vreselijk schattig? Ik heb op mijn smartphone een plaatje gezocht van bruine bonen en dat laten zien. Toen konden we uitleggen dat we nu echt morgen samen kwamen eten en dat ik bruine bonen wilde (wel zonder varkensoren) en Lon schelpdieren. Dan morgen Boris maar eerst uitlaten voordat we uit eten gaan. Dan kan hij de caravan bewaken.

Toen we terug waren in de caravan voor het middageten begon het een beetje te miezeren. Genoeg reden voor mij om het afbreken van de luifel maar weer uit te stellen. Ik denk dat we eigenlijk niet echt weg willen hier. Dit dorp voelt vreselijk goed. Alle mensen zijn hier heel vriendelijk en communicatief. Ze kennen ons en groeten ons spontaan vanuit hun tuintje of deuropening.

Ok, een paar dames kennen mij omdat ze zagen dat ik Boris zijn poep opraapte met een plastic zakje. Ik kan het dan nooit laten om net te doen of ik dat zakje met stront naar hun toe gooi met de opmerking: cadeautje? Een paar andere dames kennen ons vanwege onze belangstelling voor hun werk bij de plaatselijke wasplaats. Als je dan vraagt waar hun kerels zijn en of ze kinderen hebben kom je niet meer weg (nog afgezien van het feit dat ook hun Portugees verdomd moeilijk te verstaan is). Lullen is echt makkelijker dan luisteren: "waarom luisteren als je kan praten?".

Oh ja, de tandarts.

Vorig jaar in Caminha had ik een probleem met een afgebroken stukje tand. Ik kon er niet omheen, ik moest wel naar een tandarts om erger te voorkomen. 's-Morgens in het dorp maar eens geinformeerd naar een tandarts en een afspraak gemaakt. Ik kon die avond pas om zes uur terecht. Ik heb een enorme angst voor de tandarts.

Vroeger, heel vroeger, moest ik als kind ´gesaneerd´ worden. Dat had te maken met de overgang van ziekenfonds naar particuliere verzekering of andersom. In ieder geval moest er aan mijn gebit heel wat gebeuren. Ik herinner mij dat ik ooit een keer een verdoving heb geweigerd en tegen de pijn heb gezegd: "kom maar op, ik voel je wel!". Daardoor trok de pijn weg, echt waar! Maar echt leuk was die periode niet.

Ok, in Caminha, ver van huis en naar de tandarts. Van te voren had ik de Portugese woorden voor verdoving al opgezocht en uit mijn hoofd geleerd. De tandarts zag mijn angst en reageerde daar heel slim op. Hij legde uit (dat ging uiteindelijk in het Engels want mijn Spaans en Portugees was absoluut onvoldoende) dat hij mij waarschijnlijk kon helpen zonder pijn, nou ja een beetje misschien, nou ja, hij zou me waarschuwen en verdoving was altijd mogelijk... Op een gegeven moment vroeg ik om een verdoving (in het Portugees). Hij begon hard te lachen en vertelde dat het woord dat ik gebruikte een knockout is in een boksring. Ik wilde toch geen knal voor mijn kop? Uiteindelijk ging hij steeds een stapje verder en slaagde hij er in om een gaatje te boren in die hoektand en daar een vulling in te proppen. Dat alles zonder verdoving. Die vent deed het psychologisch meesterlijk! Ik heb daar een goed gevoel aan overgehouden.

Een flink aantal jaren geleden durfde Ilonne niet naar de tandarts. Ik heb mijn conrolebeurt vervroegd en op dezelfde datum voor haar een afspraak gemaakt. Je hebt wat over voor je dochter toch? Nou, de dag ervoor kon ze plotseling niet naar de tandarts morgen! Geen idee waarom ik er in trapte maar de volgende dag zat ik in mijn eentje op de tandarts stoel en zij zat met een vriendin op het strand. En die tandarts maar vragen waarom ik nu al kwam, kennelijk zonder enige reden? Misschien ben ik toen wel begonnen met vloeken, of deed ik dat daarvoor al? Ik heb het haar nooit vergeven, ok, bij deze dus. Vergeven, maar nooit vergeten!