Woensdag, op naar de centrale wasplaats van het dorp met vier stoere vrouwen

Lekkere gewone rustige dag vandaag. We zijn met zijn drietjes brood gaan halen en natuurlijk de plaatselijke economie ondersteunen in het cafe dat 1 februari hernieuwd open ging. Je kan daar ook eten. De baas bracht ons een klein schaaltje met bruine bonen met wat stukjes vlees daarin. Er zaten zo te zien ook linzen in en wat chorizo, Spaanse worst, en nog een stukje vlees. Lon dacht aan dikke inktvis tentakels maar de baas zei: "porco". Vervolgens greep hij naar zijn oor en toen zag ik het: varkensoren. Er was helaas geen ontkomen aan. Gelukkig was het maar een klein stukje, maar het moet gezegd, Lon liet me in de steek. Ik vond het niet meer dan beleefd om het kraakbeen met vel na herkauwen steeds weer door te slikken. Die dag gingen we dus maar niet uit eten daar. De bonen met de chorizo waren trouwens best wel lekker. Dit komt heel dicht bij mijn lievelingsgerecht. Als ze daar voor Lon een mixed salade bij kunnen maken dan wordt het een feestmaal van de week. Ze kunnen daar ook frituren. Hij had buiten een minuscuul uithangbord met daarop drie woorden over het eten van vandaag waarschijnlijk. Daar kwamen we niet uit. Er stonden trouwens ook geen prijzen bij.

 De centrale wasplaats van het dorp was in vol bedrijf. Vier stoere vrouwen waren kleedjes aan het wassen. Dat ging met grote stukken zeep. Daarna werd er steeds weer gespoeld. Er stond al een flinke laag schuim op het water. De dames waren heel communicatief en vroegen waar we woonden. Ik heb uitgelegd dat we hier op de camping stonden. Waarom we hier waren? Nou, om hun economie te ondersteunen natuurlijk. En dat van oktober tot april. Dat vonden ze een heel goed idee. Verder ging het gesprek nog even over de crisis en ze hadden er geen bezwaar tegen om op de foto te gaan. Een van de dames poseerde zelfs even toen ik had gezegd: "ole guapa", dat betekent iets als "lekker stuk" denk ik. Die laatste foto had ik haar graag gegeven, maar er is hier geen printservice helaas.