Vrijdag, het H.O.N.D.E.R.D.S.T.E bericht, toch even een mijlpaal om bij stil te staan

Stil staan doen we eigenlijk de hele dag, in relatieve zin. Het grote voordeel van gepensioneerd zijn is dat je niets meer hoeft te doen, alles gaat vanzelf. Nou ja, we hebben wel een taakverdeling die alleen mis gaat als we ons met elkaars werk bemoeien. Zo bleken de kippenvleugeltjes na tien minuten nog niet gaar en na nog eens 20 minuten deels verbrand. Ook de broodjes met kaas en tomaat waren kompleet mislukt. We hadden vooraf al wat verschil van mening over de bereidingswijze en de baktijd. Natuurlijk heb ik altijd gelijk, ik ben echt niet eigenwijs. Tezamen met een gas-bbq die eigenlijk niet heet genoeg is heb je al gauw een probleem. Bak en braadtijden moeten wat langer waardoor de kans op aanbranden van onderaf toch toeneemt.

Ok, de honderdste blog. Het bloggen is me erg meegevallen. Het was een idee van Bas (Flying safari in South Africa, Namibia, Botswana & Zimbabwe)  om toch eens wat te publiceren over onze handel en wandel in het buitenland. Eerst deed ik dat heel ingewikkeld met een eigen homepage die ik ergens in Amerika ooit eens had opgezet. Met FTP en handgecodeerde HTML dacht ik dat te doen. Inderdaad heel ingewikkeld en later liep ik vast omdat ik beperkt bleek in het aantal pagina's.

Maar het kan veel simpeler en bovendien helemaal gratis. Het is een proces in twee stappen. Eerst maak je een gmail-account aan (zoek met google naar gmail) en daarna zoek je met google naar blogger. De rest gaat eigenlijk vanzelf. Het grote voordeel van een gmail-account is dat die het altijd en overal doet. Ook voor uitgaande email (email die je verstuurt dus). De blogger homepage geeft je een scherm waarop je gewoon je teksten in kan typen. Er zit zelfs een spelings controle in. Het woord spelings in de vorige zin staat nu rood omdat het spelling moet zijn. Zo vermijd je heel wat typefoutjes. Daar moet je je trouwens niet te veel van aantrekken, het gaat om de inhoud niet om een paar kleine tiep-fautjes, tog?

Vroeger hield ik een dagboek bij. Dat heb ik jaren gedaan. Op een gegeven moment kwam ik er achter dat mijn dagboek door de rest van de familie ook gelezen werd. Het is heel moeilijk om in een huis met 6 zusters en 2 broers een dagboek te verstoppen. Toen ben ik, geinspireerd door steno (een soort snel/kortschrift voor secretaresses heel vroeger) overgegaan op een eigen geheimschrift. Alle woorden met 'ver' verving ik door een '3'. Dus 'verder' werd dan 3der. Zo werd 'de' vervangen door een / Dus delen werd /len. Het woordje 'en' verving ik door een komma, dus vereniging werd 3,iging. Ik had voor ing een soort 6, dus dan werd vereniging 3,ig6. Dat leek heel slim maar dat was het helemaal niet. Ik verzon steeds nieuwe afkortingen, maar dat deed ik niet in een keer rigoreus. Mijn zusters kregen daardoor alle tijd om mijn geheimschrift mee te leren. Ze konden het later waarschijnlijk net zo vlot lezen als ik het op kon schrijven...

Een dagboek is toch iets heel anders dan een blog. Vroeger realiseerde ik me niet dat mijn dagboek werd meegelezen. Met een blog weet je dat zeker. Dat betekent dat alle uitingen op dit blog gekoppeld zijn aan mijn persoon. En er zijn aan paar lezers die mij gewoon persoonlijk kennen. Nou, dat is geen probleem, daarom schrijf ik het ook op omdat ik denk dat ze dat leuk vinden om het te lezen. Ik ben niet bang om tegenslagen, mislukkingen of verdriet op te schrijven. Maar ik realiseer me wel dat het wordt gelezen. En nu moet ik toch een kleine onthulling doen: ik houd vreselijk van overdrijven. Je moet dus alles wat je hier leest met een flinke korrel zout nemen. Dat vereist wat interpretatie natuurlijk. En dan kan ik later altijd zeggen dat het anders was, dat het niet zo erg was of dat het nog veel erger was!

Ik hoop met de blog, onze blog (Lon heeft ook ideeeen daarover) een inkijkje te geven op ons leven buiten Nederland. Het contact met onze kinderen wordt wat intensiever daardoor denken wij.  Die correspondentie gaat verder via Skype, Whatsapp en email.

Ik weet niet of ik het vol houd om elke dag wat te schrijven. Eigenlijk is er elke dag wel wat te melden, maar dat is niet altijd interessant. Foto's maken vind ik nog steeds wat gedoe maar een blog stimuleert wel om foto's te maken en zo iets van hier en ons leven hier te laten zien.

Ok, dit wat numero HONDERD