Vanmorgen heb ik, toen Lon bij Lidl hun omzet verdubbelde, de luifel droog af kunnen breken. Daarna zijn we naar ons stamcafe gegaan, zonder Boris, die had ik tevoren al uitgelaten.
Nou, we zijn niet teleurgesteld. Lon had haar schelpdieren en ik mijn bruine bonen zonder varkensoren. Althans, daar had ik om gevraagd. Vooraf brood en olijfjes en de krant van vandaag terwijl ik op de tv ondertiteld naar het nieuws kon kijken.
Op mijn smartphone had ik nog een korte correspondentie met Elektor. Hoe komt het toch dat ze altijd met vertalingen komen als je op het punt staat weg te gaan? Ik bleek over quota op mijn email, ik heb daar zo'n 500 berichten uit mijn prullenbak verwijderd en toen was ook dat probleem opgelost. Straks maar wat gaan vertalen, de rest kan morgen of overmorgen.
Het eten was gewoonweg geweldig. De friet was prima en het brood overvloedig. De rijst was een welkome aanvulling op mijn varkensoren. Ik had expliciet gezegd dat ik geen varkensoren wilde maar ik denk dat hij alleen de grootste stukken er uit kon vissen. Dus had ik met een flinke hap bruine bonen wat kraakbeen in mijn mond. Eerst maar de bruine bonen voorzichtig wegkauwen met een slokje wijn. Maar ja, die varkensoren. Je moet door vet en kraakbeen heen kauwen en daar heb ik een ontzettende hekel aan. Uiteindelijk had ik een fijngekauwde brei in mijn mond die ik niet op mijn bord wilde neer laten vallen. Dus slikken maar. Eerst de helft, dat lukte maar gedeeltelijk. Toen nog een slokje wijn, wat kokhalzen onderdrukken en nog maar eens fors slikken. Waarempel ik had mijn mond eindelijk leeg. Snel wat rijst en friet eten en nog een olijfje en Lon niet proberen uit te leggen waar ik mee bezig was...
Goed, de rest van de maaltijd verliep prima. Al met al hebben wij lekker gegeten maar de friet was te veel en ook het brood was overvloedig.
Na afrekenen, maar eerst nog een kleintje koffie, gingen we weg. In tien seconden, nog geen drie huizen verder, waren we in een klap helemaal doorweekt door een chuva, een Portugees blusvliegtuig met louter warm water, maar wel heel veel. We zijn teruggehold nadat we eerst uitgebreid afscheid hadden genomen. Nou ja, dat kenden ze wel.
Uiteindelijk zijn we nog redelijk droog aangekomen in de caravan nadat we nog eenmaal bij een particulier woonhuis hun afdakje hebben gebruikt. Die regenbuien hier zijn onvoorstelbaar krachtig en nat en hevig maar gelukkig heel kort.
Gisteren vond ik een heuse duivenmelker
de baas van het cafe voert hier de meeuwen, ze eten uit je hand
overal zie je drogend hout liggen
de vrouw van de baas fotografeert hier haar echtgenoot die de meeuwen voert
Geen opmerkingen:
Een reactie posten