Zaterdag, helaas een dog-fight net na de middag-maaltijd, morgen verder naar het zuiden

Lon vroeg nog of het lijntje waarmee Boris vast zat aan de caravan wel sterk was. Ja, dik in orde, ik had er ook geen fietsband tussen want die willen nog wel eens breken.

Verderop stond een bejaard Portugees echtpaar met een prachtige witte hond met bruine stippen. Ongeveer net zo groot als Boris. Ik ben er maar even naar toe gelopen. Het was een mannetje en net zo agressief naar andere macho's dan Boris vertelden ze. Hun hond was aan zijn kop geholpen en droeg een kraag tegen het krabben. Of het nou oren of ogen waren begreep ik niet, maar ik zag er niets van. Hij kende het honden-probleem en zou de andere route nemen naar de uitgang van de camping.

Helaas ging het een half uurtje later mis. Die buurman valt niets te verwijten. Hij nam een redelijke afstand en probeerde achter de camper aan de overkant langs te gaan. Boris zag zijn hond, liep er heel hard op af en toen, brak zijn lijntje. Er zat daar een knoop die ik niet had verwijderd om het lint niet te verzwakken...

Wij zagen dat vanuit de caravan gebeuren. Natuurlijk was ik net te laat buiten en hadden de honden elkaar al goed vast. De buurman hield zijn hond stevig vast, ik had Boris in zijn nekvel en aan zijn riem maar de twee lieten elkaar niet los. Later bleek dat ze elkaars bek vast hadden. En dan kom je alleen los als beide honden tegelijk hun bek opendoen!

Lon gooide de eerste bak water over mijn broek en de tweede over de mouw van mijn overhemd. Ik probeerde met een hand Boris zijn bek te lossen maar dat ging niet. Een stomp op zijn neus hield ook niet. Roepen dat hij "los" moest laten hielp ook niet. Een overbuurvrouw kwam, heel schattig, met een stukje vlees aan, maar dat hielp ook niet. Gelukkig bleef de buurman kalm zijn hond vasthouden zonder al te hard te trekken. Lon kwam voor de derde keer met de bak water aan en deze maal ging het goed. Ik gooide het water over de neus en ogen van Boris en toen waren ze los.

Ik schrok van dat stukje vlees op de weg, maar dat was van die lieve overbuurvrouw. Ik heb Boris even in de auto gezet om af te koelen en ben toen maar even naar die Portugezen gegaan. Zijn hond had niks verder. Hij legde uit dat de honden elkaar in hun bek vast hadden waardoor het loskomen zo moeilijk was. Mijn duizend verontschuldigingen vond hij niet nodig en zijn vrouw was gelukkig ook niet boos, alleen wat panisch tijdens de dog-fight zelf.

Enfin, ik ben maar een uurtje gaan zitten vertalen in de convenion-room terwijl Boris voor straf binnen moest blijven. De buurman kwam later nog met een stuk ketting aan, maar dat was niet nodig, ik had nog een goed stuk touw liggen van de juiste lengte zodat Boris weer veilig vast buiten kon liggen.

Later ben ik nog met Boris weggeweest. Ja, life goes on...

Heftig nieuws over Meeuwes. Ik kan de emails van Leonie niet voorlezen aan Lon zonder te gaan huilen. Lon leest ze zelf vanaf de smartphone. We hopen dat de familie elkaar blijft steunen bij het vrijlaten van zijn ziel. Er is gewoonweg geen andere oplossing. Tja, life goes on... ook voor Leonie.