Zaterdag, hoera, wederom 'Spijkers met Koppen' op radio 1 en... de zon in ons zwembad

Eindelijk een droge dag vandaag. De slaapzak kon een uurtje buiten luchten. We hebben een was in de week gezet, die gaat morgen aan de lijn buiten of binnen. Uiteraard heb ik met Boris een lange wandeling in het dorp gemaakt. In eerste instantie ben ik naar het buitenveld gegaan maar om de een of andere reden had Boris daar geen zin in. Er lijken hier wat teefjes rond te lopen, Boris is heel onrustig en snuffelt overal en loopt dan wat te piepen.

Vanmiddag kwam de campingbaas met zijn kleinzoon naar Boris lopen. Kleinzoontje was een beetje bang en hij wilde laten zien dat je voor Boris niet bang hoeft te zijn. Jammer dat Boris dan zo'n wildebras is. Toch ontdooide het mannetje. Ik liet hem zien dat ik al mijn vingers nog had na het geven van een hondenbrokje. Toen durfde hij het ook.

Een hoop communicatie vandaag via Skype en Whatsapp. Leuk!

Halverwege de week trekken we verder naar zuid-Frankrijk. In een keer naar camping Larouleta in St Jean de Luz. Bijna 300 km schat ik. Is goed te doen als je wat vroeger vertrekt. Wij willen altijd voor de middaglunch aankomen dan heb je nog wat aan je dag...

Het internet in de caravan is heel wisselend. Meestal krijg ik er de schuld van als de verbinding wat traag is. Ik zit vaak wat nieuws te zappen op de iPad, meestal is dat geen probleem. Maar als de radio gaat hikken dan heb ik het gedaan.

Mijn nieuwste elektronica-speeltje wordt bladeRF, dat is een software defined radio, het summum voor een gepensioneerde elektronicus! (http://nuand.com/). Ik zit al twee nachten (en dagen) alle informatie op te zoeken over deze wonderprint.

Het grint in de voortent werkt erg goed. Het is alleen moeilijk van je schoenen te krijgen als je naar binnen loopt. Maar goed, we hebben geen modder meer aan de schoenen, dat was nog erger.

We zijn niet zo kapot van het programma 'Langs de Lijn'. Daarom downloaden we op zaterdag de podcast van 'Spijkers met Koppen' dat van twaalf tot twee wordt uitgezonden.

Donderdag, witte donderdag, jezus verraden, Lon het bos ingestuurd en de zon lijkt even terug

Lon was eigenwijs vanmorgen. Volgens Roberto, de zoon van de campingbaas, waren alle winkels dicht behalve een supermercado in het dorp. Lon geloofde er geen zak van en vertrok vanmorgen met een praktisch lege auto en kwam terug met proviand voor een maand. Dat hebben we Roberto vanmiddag even ingewreven. Eerst heb ik hem gevraagd: hoe heet je? Toen: Roberto, hoe lang woon je al hier? Zes jaar was het antwoord. Maar dan weet je toch wel welke winkels open of dicht zijn op witte donderdag? Lon vond een leuke markt in Melgar de Fernamental, de Dia was open er was een vishal met heel veel mensen die kennelijk geen last hadden van de crisis. Verder was er een markt! Roberto, hoe zit dat? Roberto sprak plotseling alleen nog maar Spaans en ik verstond er geen reet van. We kregen deze keer trouwens ook geen chips of olijfjes bij onze drankjes. Hij was duidelijk niet op zijn gemak. Nu maar hopen dat we vannacht nog wel internet hebben... Soms is het niet slim om kritiek te uiten of je gelijk te halen, maar je moet niet altijd over je heen laten lopen. We hebben het vriendelijk aangepakt ;>))

Boris is sinds gisteren los in de velden rond het kampeerterrein. Dat is spannend want hij reageert net als een kudde koeien die na een lange winter de wei in mag. Hij luistert toch al slecht maar wilde nu ver weg hollen. Ik liet hem dan weer terugkomen voor een hondensnoepje en dat heb ik een aantal malen herhaald. Vanmiddag ging dat eigenlijk best wel goed.

Het terrein is nu behoorlijk drassig na een paar dagen regen. Hieronder een foto van een Franse camper die in de problemen kwam. Hij zag een sappig grasveldje en kwam met zijn voorwiel aangedreven camper in de shit. De tractor van de camping trok hem los, op de foto is hij recht naar achteren getrokken. Op het moment dat ik de foto maakte zei de campingbaas: "bravo voor de redders" of zoiets. Iedereen klapte voor de tractorbestuurder en die voelde zich net als Youp van het Hek na een voorstelling in Carre.

Vanmiddag heb ik mijn zusje gefeliciteerd met haar 57-ste verjaardag. Wat is Skype toch een geweldig communicatie hulpmiddel! We hadden het over de komende feestdagen en zij wist wel wat witte donderdag was: jezus werd met een judaskus verraden. Ok, dan is goede vrijdag de kruisiging. Uit liefde is hij met een moker van de Gamma en dito spijkers aan het kruis genageld. In die tijd deed men dat zonder verdoving. Maar wel uit liefde! En al onze zonden zijn daardoor weer weggewassen. Het zal je pa maar wezen. Ik moet bekennen dat ik hier helemaal niets van begrijp. Een god van liefde die zijn zoon door een stelletje barbaren aan het kruis laat nagelen. Dat is toch niet uit te leggen! Misschien ben ik daarom van mijn kruis gevallen, eh, van mijn geloof gevallen. Als je toch even nadenkt dan klopt er geen ene reet van. Liefde? Het zal wel maar ik begrijp er echt niets van. Leg het maar eens uit aan een alien die de aarde bezoekt: god is liefde.

Woensdag, eindelijk zon aan het eind van de middag in ons eigen zwembad

Gisteravond hadden we een heerlijke bbq in ons zwembad. Vlees en groenten, waaronder knoflook, niet aan pennen maar gewoon los op onze onvolprezen gas-bbq. Van te voren had ik mijn handdoeken al onder de luifel weggehaald maar vanmorgen na het douchen merkte ik dat ik dat te laat had gedaan. Mijn handdoeken roken naar een restant souvlaki, knoflook en uien. Ook was er een vage lucht van de heerlijke stukjes varkensvlees.

Vanmiddag hebben we ons zwembad gedempt met grint. Eerst had ik wat karton onder de voorluifel gelegd maar die begonnen te glijden over de modderige ondergrond. Ik ging vanmorgen bijna onderuit. De campingbaas was zo vriendelijk een kruiwagen fijn grint te scheppen. Nu hebben we een grintvloer net als thuis. Deze vloer loopt wel wat in ondanks herhaaldelijk voeten vegen.

Vanavond eten we asperges uit een pot omwikkeld met ham uit een pakje en het restant overheerlijk ciabatta-brood van vanmiddag. Een paar hardgekookte eieren maken het geheel af. Oh ja, we vonden ook nog wat restantjes mayonaise. Ik vrees dat ik mijn extra kilo's er nooit meer af ga krijgen...

De pelgrims beelden hier het lijden van christus perfect uit. Ze lopen in de stromende regen hoog de berg langs en komen hier met een enorme zooi prut aan hun schoenen de camping op. Ik heb vanmiddag trouwens zelf ook wat voorzichtig door een aantal (te diepe) plassen gelopen om mijn schoenen weer wat toonbaar te krijgen. Door het hoogteverschil loopt er hier en daar modder over de straten.

Straks maar eens kijken of mijn katoenen ondergoed al gaat schimmelen. Het hangt al een paar dagen achter de biljarttafel in de recreatieruimte van de camping. Deze ruimte wordt niet gebruikt, gewoon te koud! In de receptie hangt een tv en branden twee gas-kachels. Daar is het goed toeven

Maandag, gezellige regenachtige dag, prima voor binnenhufteren en koken

Jawel, het is weer regen. Het gras en de modder in de luifel begint te soppen. We zijn nog geen lieslaarzen wezen vragen bij de receptie.

Vanmorgen kwam ik met een zeiknatte Boris terug en wilde net de caravan ingaan toen de eigenaar van de camping aan kwam rijden. Hij riep Boeres (hij heeft moeite met zijn naam) en ik liet heel vals de rollijn vieren (ik wist dat Boris ging springen). En inderdaad, met twee volle modderige voorpoten liet hij een prachtige modderafdruk achter op zijn jas. Een half uurtje later toen ik in de receptie moest zijn voor was- en droogmunten bleek hij zijn jas al weer schoon te hebben en, hij had wat lekkers voor Boeres. Is dat niet aardig?

Vanmiddag heb ik weer een prachtige wandeling gemaakt met Boris. Voordien had ik de afwas gedaan, maar dat had ik net zo goed later kunnen doen... Ik ben het dorp nu wat verder uitgelopen door de hoofdstraat. Dat is een straat met schitterende doorkijkjes, prachtige huisjes en heel veel bouw-activiteit. Zowel op de heenweg alsook op de terugweg groette de man die ik gister sprak me heel vriendelijk. Terug ben ik bovenlangs gegaan maar kwam steeds hoger uit. En als je weet hoe hoog dat 'Castelo' is, de ruine boven op de berg... Enfin, halverwege was een soort trap naar beneden. Via het laatste stuk van de hoofdstraat was ik zo weer terug op de camping.

Onderweg heb ik een pelgrim zien lopen. De dame zei ik vriendelijk goedendag maar ze had blijkbaar geen zin in een praatje. Ik kreeg amper antwoord. Vanuit de caravan hebben we nog wel wat lopers gezien in de verte op de berg. Met stok, met rugzak en regencape.

Terug van de wandeling dacht ik nog wat te knutselen op de laptop. Dat ging echter niet door want de tafel stond vol. Lon was bezig met de voorbereidingen voor het Griekse eten vanavond. Ok, dan maar eerst knoflook snijden voor de souvlaki. Dan op de iPad een recept zoeken voor die souvlaki. Dan augurkjes snijden voor de tjatziki want Lon had geen komkommers. De augurken eerst gespoeld onder de kraan en drooggedept met een halve keukenrol (ok, iets overdreven). De snippers ook nog even gedept. Dan wederom een halve knoflookbol heel fijn gesnipperd en ondertussen op de iPad een recept gevonden voor Griekse witte kool salade. Ondertussen was Lon bezig met kool schaven en kruiden mengen. Waarom ik dat steeds op moet zoeken begrijp ik nog niet want Lon wijkt altijd zo veel van een recept af dat je het net zo goed niet op kan zoeken. Hoe deed ze dat toch vroeger in die apotheek waar ze werkte? Enfin, twee brildoekjes later was de iPad weer toonbaar. Ok, samen  gekookt dus vanmiddag.

Nu heb dus wat te bloggen. De maaltijd was heeerlijk! De tjatziki met augurk in plaats van komkommer was een perfecte ontdekking. De souvlaki was met eenmaal 1,5 minuut en na draaien nog eens 2,5 minuut misschien toch wat te lang ge-bbq-ed. Maar het was net niet te droog. De volgende keer mag er nog wel een halve bol grof gesneden knoflook bij. Varkensfilet moet door en door gebakken worden maar niet te veel natuurlijk. Dit was gewoon goed.

Van te voren had ik het restant wasgoed vanonder de luifel maar naast mijn ondergoed in het speelhol gehangen. Dat was na gisteren nog steeds niet droog. Ik vrees dat we morgen nog een keer een droger moeten huren voor vier eurootjes ;<((

Verder vermaken we ons hier prima. We komen eigenlijk niet aan lezen toe omdat we de hele dag Radio 1 luisteren via internet. 's-Avonds dan nog Pauw, DWDD en zondags Eva en Buitenhof ( de laatste straks).

Zondag, een zeer huishoudelijke dag, opruimen, wassen en koken

Eigenlijk hebben we geen nieuws vandaag. Het miezert een beetje af en toe. De was hangt nu toch maar binnen. Ik heb vanmiddag een lange wandeling gemaakt door de velden. Al die tijd was het trouwens wel droog.

Vrijdag, we vieren hier Pasen en graven ons in: eerst maar de luifel opzetten

Vanmorgen gingen onze Engelse buren weg. We hebben hun plaatsje onmiddellijk overgenomen; het is een plek met redelijk internet, vlak tegenover de receptie waar de router staat. Vanmiddag heb ik de luifel opgezet, vlak voor een regenbui.

Op de vorige camping hadden we alleen een zeer zwak signaal aan de bar. Ik had een discussie met de jongen achter de bar maar die had het te druk met het bedienen van de klanten in het restaurant. Hij toonde wel begrip trouwens. Later op de avond bleken we plotseling een goed wifi-signaal in de caravan te hebben. Toen konden we toch nog ons favoriete avond-programma "met het oog op morgen" horen. We hebben wel last van een uur tijdverschil. In Spanje is het een uur later dan in Portugal. Volgende week moet de klok weer een uur vooruit... Gisteravond viel het internet-signaal weg toen de receptie en de bar werden afgesloten tegen elf uur. Geen 'oog op morgen dus'. Vanmiddag zijn we maar even wat gaan drinken aan de bar. We weten nu waar de dichtstbijzijnde supermercado is (slechts 30 km verderop) en de jongen achter de bar beloofde ons internet aan te laten vannacht.

Vanmiddag in het dorp sprak ik een man aan die de voegen van een huis aan het uithakken was. Jouw huis? Nee, zijn werk. De goede man was 54 jaar en mocht dus nog een aantal jaren werken. Hij verwachtte dat het nog wel een jaartje langer zou worden dan 65 maar hij was blij dat hij werk had.

de ruine op de berg blijft me intrigeren

hier linksaf voor de camping

deze foto is heel bijzonder. Je ziet de centrale kerk van

het dorp, de ruine op de berg en nog wat antennes. Die

laatsten waren er nog niet toen die kerken gebouwd werden

Lon kreeg van de week een plantje bij de Lidl. Ze

kregen ze zelfs met 30% korting niet kwijt en gingen

ze toen maar weggeven.

Weer een typische waterplaats gewoon langs de weg.

Die moeten wel stammen uit een tijd dat er nog geen

algemene waterleiding was. Je ziet ze letterlijk overal en

ook vaak als wasplaats in gebruik en je ziet ook wel

mensen plastic flessen vullen bij zo'n kraan.

Donderdag, wederom op de route de Santiago, in Castrojeriz

Gisteren zijn we in Spanje aangekomen. Vanmorgen zijn we na een overnachting weer vertrokken van "camping Olimpia" pal aan de snelweg, afslag 225 van de A62 die van Portugal uiteindelijk naar Burgos leidt. Het is een klein hotel met een camping met 20 plaatsen. Er is elektriciteit, sanitair en beveiliging. En je kunt in het restaurant eten. Perfecte doorgangscamping dus. Je zou een dag kunnen overblijven om Salamanca aan te doen. Dat wilden wij Salamanca echter niet aan doen.

Nu zijn we in Castrojeriz, camping "Camino de Santiago". We blijven hier om Pasen te vieren tezamen met de pelgrims die hier langs lopen. We hebben internet in de caravan. Het signaal is heel zwak, ik moet de laptop als router gebruiken om de iPod en iPad en mijn Smartphone van signaal te voorzien. Morgenochtend gaan onze Engelse buren weg en dan gaan wij op hun plekje staan, net wat meer wifi-zicht op de router in het restaurant.

Gisteravond zag ik deze grote zware, prachtig verlichte

vrachtwagen. Ik sprak de chauffeur aan, een Duitser. Hij

was verbaasd dat ik Duits sprak dus heb ik hem uitgelegd

dat dat wel moet omdat niemand in het buitenland Nederlands

met mij wil spreken... Hij had zijn auto met heel veel LEDs

versierd, uit hobby, zei hij. Het was een zeer aardige man.

dit is de ruine op de berg. Daar ga ik zeker naar toe

als ik moed kan vinden. Het is een hele klim en je moet

toch wel een paar dagen oefenen hier voor die tocht...

een typisch doorkijkje op De Route

Hier is ie weer, het bordje van De Route. Dit is geen

lampje maar een St Jacobs schelp

De ingang van de camping, wij staan verderop

links pal achter dit gebouw, want is hier wifi

ik heb vanavond zo genoten van deze doorkijkjes!

dit soort wegwijzers vind ik altijd een soort `bewijs` dat ik er was.

In de verte is nog net de ruine te zien

Waarschijnlijk is de ruine op de berg het hart, het verhaal, het ontstaan van dit gebied. Op de kaart zie je in `the middle of nowhere` een heel wegennet van straatjes. Zoek maar eens op google maps naar Castrojeriz in Spanje. Als je dan een beetje inzoomd zie je wat ik bedoel. En wat een ontzettend mooi plaatsje. Alle huizen staan op een verschillende hoogte ten opzichte van elkaar. Klimmen af en toe. Veel pelgrims/hostelles en restaurantjes. Dat wordt genieten.

Het wordt genieten komende week!

Dinsdag, afscheid nemen van deze omgeving, de Serra da Estrela en  een bezoekje aan Folgosinho.

De titel zegt het al. Boris hebben we meteen in de auto gezet en die was dus meteen happy. Als hij maar mee mag... We zijn naar het prachtige stadje Folgosinho gereden maar niet de auto uitgeweest omdat het  behoorlijk regende en er was veel mist. Toch nog wel wat gezien. Beautiful!

Daarna naar de Intermarche in de buurt. Dat was niet zo spannend maar wel nuttig.

Na de lunch heb ik nog een wandeling met Boris gemaakt. Hij moest daarna goed afgedroogd met een ruwe handdoek voordat hij weer op zijn kleedje onder de tafel kon. Hij heeft zich trouwens wel uitgeschud in de caravan. Daarna hoef je hem trouwens niet meer af te drogen. Wat een zooi!

Ik heb een tijdje met Bas ge-skyped naar aanleiding van zijn vluggertje naar Changsha Huanghua International airport. Hij heeft een ontiegelijk leuk GPS-horloge. Ik vind hem iets te groot, maar het is wel een echt hebbeding! Naar aanleiding daarvan wil ik proberen een paar kaarten op deze blog te zetten.

Eerst de kaart van het gebied waar Bas met de Airbus heen gevlogen is. Ik heb vergeten te vragen of hij op de heenweg of op de terugweg aan de stuurknuppel zat of misschien helemaal niet deze keer?

hier zat Bas dus ergens vandaag en ondertussen weer thuis in Singapore

centraal in deze map is een blauwe stip te vinden

zuid-oost van Porto. Daar zitten wij momenteel

en op deze kaart is te zien waar Ilonne woont. Eind april

hopen we daar, thuis, weer in de buurt te zijn.

We blijven het toch elke keer weer wonderlijk te ervaren hoe goed je tegenwoordig kunt communiceren. Een foto van een kleine tuinkabouter en van een happy mannetje en een fijne chat met Ilonne. Dan weer een text-chat met Bas. We hebben trouwens de foto's van zijn reis naar Vietnam nog niet gezien, die moeten waarschijnlijk nog ontwikkeld en afgedrukt worden...

We zijn helemaal niet weg!

Maandag, rustige dag, uitslapen, was en afwas doen en de hond uitlaten

Wederom een heerlijke wandeling gemaakt door de dorpjes in de buurt. Het is hier vreselijk oud, authentiek en niet-toeristisch. In de dorpen heb je vele hoogteverschillen, nauwe straatjes en veel waterplaatsen. De mensen, vrijwel allemaal zeer oud, groeten je heel vriendelijk. De vergezichten zijn adembenemend. Er zijn plaatsen langs de weg waar je zo diep naar beneden kan kijken dat het in mijn benen trekt. Een heel vreemd gevoel en je wilt weg van die rand. Boris vindt het trouwens leuk om vlak langs of op die rand te lopen...

Gistermiddag heb ik weer eens een uurtje lekker geknutseld achter de laptop. Een van mijn vele elektronica projecten is het programmeren van een GPS-ontvanger. Een aantal jaren geleden wilde ik wat meer weten over de interne werking van een GPS-ontvanger. Dus besloot ik er maar zelf een te bouwen. Tot bouwen is het nog niet gekomen want ik vond op het internet de ruwe data-bestanden die uit zo'n ontvanger komen. Die data-bestanden heb ik gebruikt om een programma te maken voor het uitrekenen van de positie. Wat is er aan de hand? Voor GPS cirkelen er zo'n twintig satellieten rond de aarde. Al die satellieten sturen een signaal naar de grond met hun exacte positie in de ruimte en de bijbehorende tijd. Als je de gegevens van minimaal vier satellieten ontvangt dan kan je de afstand tot ieder van die satellieten uitrekenen. En omdat je van elke satelliet de exacte positie kent weet je dan ook je plek op de aarde. Het is allemaal nog wat ingewikkelder, maar dit is het principe. In Amerika staat op een server een stukje ruwe data van ca een minuut dat uit zo'n zelf te bouwen ontvanger komt. Dat heb ik op mijn laptop gezet waardoor ik zonder internet uren, dagen, maanden aan de slag kan.

Ik kan ondertussen al 'zien' welke satellieten ik kan ontvangen en ik ben nu bezig de data van die satellieten te ontcijferen. Alles staat beschreven in documenten die op het internet gratis verkrijgbaar zijn. Het programmeren doe ik in java, want dat was de laatste programmeertaal die ik heb geleerd. Het hele gedoe heb ik beschreven op een blog op een Amerikaanse website (http://www.qsl.net/pa1kdg/). Dit is voor praktisch alle lezers van dit blog niet zo interessant maar het geeft wel aan dat ik ook in het buitenland met mijn hobbies bezig blijf...

Waarom doe ik dit allemaal? Gewoon, hobby. Mijn spelen is leren. Alle commercieel verkrijgbare GPS-ontvangers (modules die rond de 50 euro kosten) hebben die software al aan boord en geven je dus meteen elke seconde, of zelfs tien maal per seconde, je positie. Dus het enige nut van dit gedoe is om er van te leren. En ik heb er al vreselijk veel van geleerd!

Morgen gaan we nog wat rondtoeren en boodschappen doen en dan gaan we overmorgen, dat is woensdag, door naar een camping vlakbij Salamanca.

Zondag, samen boodschappen gaan doen, want alles was op

Na de thee en koffie heb ik met Boris in de regen een rondje over het terrein gemaakt. Daarna mocht hij drogen in de caravan. Dat heb ik geweten, de rest van de dag had ik een natte kont want hij was op de bank gaan liggen om te drogen...

Daarna zijn we zonder Boris naar de Intermarche gereden, een km of 8 verderop. Als je voor meer dan een bepaald bedrag aan boodschappen koopt krijg je 3 cent per liter korting op de auto-brandstof. Dat heeft ons wel 80 eurocent opgeleverd!

Na de lunch heb ik met Boris een prachtige wandeling gemaakt. Achter de camping omhoog, een smal pad weer naar beneden en nog een rondje richting het dorp Melo. Prachtige vergezichten!

prachtig klushuis!

met uitzicht

en jawel, nog te koop ook

nog een huis dat wat onderhoud nodig heeft, maar

waarschijnlijk niet te koop

een klein kapelletje

gewoon in de voortuin van een huis

zoveel zonnepanelen zou ik ook wel willen maar

onze tuin is niet groot genoeg

De maaltijd van gisteravond was wel gezellig. Er zat een Duitser naast ons die ik amper kon verstaan. Ik moest hem steeds vragen zinnen te herhalen. Een van de Engelsen was nogal luidruchtig constant bezig de aandacht vast te houden. Er zijn drie zaken waar je niet over moet praten in het buitenland, en zeker niet tijdens een diner met andere vreemdelingen: sex, godsdienst en politiek. Jawel, het laatste onderwerp werd aangesneden, het andere echtpaar bleef het beleefd met de aandachtstrekker eens. Ja, zo los je dat op.

Zaterdag, wakker worden met een forse regenbui en voor de lunch de dorpjes verkennen

De dag begon naast thee en koffie met een forse regenbui. Boris heeft daar geen problemen mee, die gaat gewoon lief onder de caravan liggen. Wel aan een lange lijn wat weer problemen geeft als hij de andere kant van een caravanpoot weer terug loopt. Af en toe moet ik hem even uit de knoop halen als hij, heel slim, nog een keer dezelfde weg loopt. Boris begrijpt echt niets van lijntjes...

We zijn met zijn drietjes eerst naar het dorpje Nabainhos gelopen. Daar heeft de tijd stilgestaan. We hebben tot op heden nog geen mensen gezien jonger dan wijzelf. De plaatselijke supermarkt had alleen wat voorverpakte houdbare producten maar geen brood. Via de rondweg zijn we naar het andere dorp gelopen, Melo. Daar vonden we weer een minimercado, of eigenlijk een micromercado. Wederom geen brood. We besloten het restant baquette van gisteren dan maar op te piepen in de koekenpan. Op de terugweg kwamen we langs de taberna van Maria. En, ze was open. Ik heb een porto genomen en voor Lon een klein flesje bier. Maria had wel een glas dat ze met haar schort nog wat vuiler dreigde te maken. Ik heb haar maar voorgelogen dat Lon liever uit een flesje dronk. Mijn port kon ik moeilijk uit de fles drinken, waarschijnlijk had ik hetzelfde glaasje als gisteren? We zijn even buiten op de bank gaan zitten want binnen mocht niet gerookt worden. Geen probleem voor Maria.

We hadden mazzel, de bakker kwam langs met zijn brood-verkoop-auto. hadden we toch nog verse broodjes. Niet de driehoekjes met harde korst maar wel lekkere verse witte kadetjes. Helemaal niet slccht! De bakker bleek prima Duits te spreken.

Gisteravond kwam Rieke even langs om te vragen of we vanavond wilden meedoen met het diner. Er staat nu twee Engelse echtparen dus het quorum van 6 personen was bereikt. Over de prijs en samenstelling van het diner wist ze nog niets maar de Engelsen wilden geeen kip. Wij hebben onze voorkeur voor salades uitgesproken, verder maakt het niet zo veel uit. De verwachtingen zijn hoog gespannen!

Lon is gistermiddag heel aardig geholpen door iemand die haar bij een kruising zag aarzelen. Parco campismo? Die kant op. Iedereen hier is heel hulpvaardig. Dat hebben we heel vaak meegemaakt.

Een aantal jaren geleden waren we de weg kwijt ergens in Portugal. Toen was er een groep vrouwen die aan de weg werkten. Ze wisten ons uit te leggen dat we bij de tweede kerk, igreja secunda, rechtsaf moesten. Niet de eerste kerk, die was van hun. Heerlijk duidelijk en ze hadden alle tijd...

In Belgie waren we ooit in de stromende regen verdwaald. We hebben ergens aangebeld om te vragen welke kant we moesten lopen voor de camping. Een Algerijnse jongen heeft ons toen, wij waren tot op het ondergoed doorweekt, naar de camping gereden. Hij wilde daar niets voor hebben, wij zijn hem nu nog steeds dankbaar.

Een aantal jaren geleden hadden we ons ergens in Portugal helemaal boven in een dorp in de problemen gereden. Veel kleine straatjes met eenrichtingverkeer, we zaten hopeloos vast en wisten niet meer hoe verder te gaan. Drie auto's stonden geduldig achter ons te wachten tot we eindelijk eens gekeerd waren. Ondertussen vroeg een Portugees ons waar we eigenlijk naar toe wilden. Oh, parco campismo, volg mij maar. Hij leidde ons over een zandpad langs een ravijn dwars over een vuilnisbelt. Juist toen we bang waren dat we in een (over)val waren gelopen zagen we de ingang van het dorp beneden. Bij een weggetje dat zo'n dertig graden omhoog ging zei hij ons dat we rechtsaf moesten, hij ging linksaf weer terug. We wisten meteen weer waar we waren en hoe verder.

Het toppunt van hulpvaardigheid was misschien wel een wintervakantie in Oostenrijk. Daar hadden we een probleem bij aankomst in het dorp op eerste kerstavond. Een draadje in de stroomverdeler was "abgeklemmd" waardoor de motor steeds haperde. De goede man is in zijn beste pak zowat een uur bezig geweest om ons te helpen. Dat zijn toch de echte helden!

Ok, dat was niet allemaal in Portugal maar ik wil er maar mee zeggen dat je toch ook vaak ontzettend vriendelijke mensen mee maakt! Hulde toch?

Vrijdag, prima dag voor boodschappen en het verkennen van de omgeving

Lon is vanmorgen boodschappen gaan doen en had wat ruzie met de TomTom. De bevestiging met een zuignap op het dashboard is nogal kritisch waardoor hij er steeds af viel. Op de bank naast haar is niet genoeg signaal. Dat werd (mijn interpretatie) wat vloeken en omrijden af en toe. Uiteindelijk kwam ze toch met alle boodschappen terug. Ondertussen had ik de caravan wat uitgeveegd en de matten uitgeklopt. Ok, een kusje erop en ze was al gauw weer het zonnetje in huis ;>))

Vanmorgen ben ik nog even met Boris het dorp ingegaan waar ik gisteren was, Melo. De taberna van Maria was dicht. Aan het eind van het dorp vond ik nog een cafe, de farmacie en de correo (PTT). Onderweg werd Boris nog even aangehaald door een zeer oude dame. Ik verstond haar eerst helemaal niet maar later zei ze dat Boris "bonito" was. Boris vond het allemaal prima en gaf alle liefde weer terug die hij van haar kreeg. Een hond is een spiegel voor liefde...

Vanmiddag, na de lunch met lekker stokbrood, ben ik met Boris naar het andere dorp, Nabainhos,  gegaan. Ook weer een geweldige ontdekking. Alles heel oud en zeer authentiek. Een cafe en een supermercado is, naast twee kerkjes, alles wat er voor de bewoners nog over was. Halverwege zaten wat oudjes (paar zeer oude  mannetjes en een paar dito vrouwtjes) op een bankje. Ze riepen me iets toe en wilden wat weten over Boris. Die hond aan de overkant had iets aan zijn poot. Ja, dat had ik al gezien. Een haalde Boris meteen aan en een andere dame vroeg eerst "morde?", ik zei nee, hij bijt niet, maar "mata veterinarios" (hij doodt dierenartsen). Helaas was mijn Portugees niet goed genoeg om te zeggen dat dat een grapje was.

De omgeving hier is prachtig. Het grenst aan een natuurpark, de Serra da Estrela. We zitten hier op zo'n 500 m hoogte. Vannacht heeft het 1 graad gevroren, maar al gauw was de buitentemperatuur een graad of 10 tot 15 schat ik. Met de hele dag zon en lichte bewolking voelt het heel lekker. Wel wat hellingen in het dorp. Ik begin mijn kuiten weer te voelen.

De camping is prima. Goede ruime plaatsen, 10 A elektriciteit waardoor het kleine ventilatorkacheltje 's-morgens aan kan blijven als er water wordt gekookt op het elektrische pitje (let op het gebruik van de lijdende vorm ;>))  ). Het sanitairblok heeft geen verwarming maar het tochtte niet echt zodat het wel te doen was. Er is warm water bij de wastafels en er hangen spiegels wat handig is bij het scheren. De douche is zo heet dat je koud water moet bijmengen. Het is wel niet zo veel water als thuis maar toch goed te doen. Afwassen gaat ook prima, genoeg rvs-gootstenen met goed heet water uit de kraan. Het restaurant op de camping gaat alleen open als er minstens zes eters zijn, voorlopig niet dus. Het is geen goedkope camping, we betalen ruim 17 euro per dag, ontbijten kost hier 8 euro. Ik vraag me af op ik die 8 euro wel op zou krijgen, wij ontbijten nooit, alleen thee en koffie. Verder is alles brandschoon en Rieke en Gerard zijn heel vriendelijk en behulpzaam. Zij zitten hier al ruim 18 jaar. Grappig om weer op een camping te staan met Nederlandse eigenaars, nou ja, Portugees oefen ik wel in het dorp!

overal in beide dorpjes vind je waterplaatsen. Dat water

komt hier uit de bergen.

typisch vergezichtje in Melo

een waterplaats in Nabainhos. Hier wordt waarschijnlijk

gewassen door de dames van het dorp terwijl de heren

in het plaatselijke cafe de wereldpolitiek bespreken of

samen mijmeren over vroeger toen alles anders was.

de feesttent met het kerkje op de achtergrond, dit was

in Nabainhos

toch maar weer een kerkje gefotografeerd voor de

reisgids en om de indruk te wekken dat ik echt geen

cultuurbarbaar ben (maar dat ben ik misschien toch wel)

vlakbij ook weer kraantjes waar iedereen zijn waterflessen vult

Donderdag, veilig aangekomen in Melo, Quinta do Cegonhas, ca 40 km ten westen van Guarda

Cegonhas zijn ooievaars en Quinta betekent iets als landgoed, dus "landgoed van de ooievaars"

De ontvangst hier was vriendelijk, het ziet er allemaal goed uit. Later meer over de camping. Het weer vandaag was perfect, veel zon en weinig wind en een keer geen regen. Samen met de vriendelijke ontvangst ben je meteen happy.

Over happy gesproken. Ik ben vanmiddag met Boris naar het dorpje Melo gelopen, ca 1 km hier vandaan. Ik zag rode klapdeurtjes en het opschrift "Taberna de Milo" of zoiets. Ik heb Boris aan een muurtje vastgezet want honden mochten daar niet naar binnen. Ik ging door de rode klapdeurtjes naar binnen en stond meteen in een totaal andere wereld, letterlijk! Heel klein, heel donker en er was waarschijnlijk de afgelopen tien jaar geen Nederlandse interieurverzorgster geweest. Er zaten twee zeer oude mannetjes elk aan een kant op een bankje. Achter de bar stond Maria, minstens 75 lentes jong. Ik zei meteen maar: "bom dia" en dat werd meteen gecorrigeerd want na twaalven is dat "bom tarde". Voor de discussie heb ik er meteen maar aan toegevoegd: "bom tarde, signorita e signores". Dat werkt altijd, de twee heren corrigeerden me meteen: Maria is geen "signorita" meer, al geen 80 jaar... Ok, ik bleef haar natuurlijk consequent aanspreken met signorita. Ik wilde een koffie, een bica, maar zag geen koffie-apparaat. Dan maar een brandy maar dat begreep ze niet. Een Croft misschien of een Maciera? Nee, maar misschien wilde ik wel een "porto". Nou, daar was ik wel aan toe. Ze kwam met een fles port aan en vroeg een van de heren de fles te openen. Dat ging niet, de krimpfolie zat nog om de bovenkant. Wat handig als je dan een Leatherman-tool bij je hebt!  Ik had de fles in no time open. Ik moest zelf inschenken maar realiseerde me dat ik dan misschien wel te bescheiden zou zijn: "het is toch jouw professie?" Toen kreeg ik mijn kleine glaasje vol tot een millimeter onder de rand, en dat voor zestig cent bleek later! Ondertussen schonken de heren zichzelf in vanuit een kartonnen 4 liter pak wijn, een witte en een rode die met het plastic kraantje naar voren op de bar stond.

Het sfeertje was fantastisch. Allemagno? Nee, Holanda. Toen over de hond die buiten stond, hij mocht immers niet binnen. Waar ik stond? Op de camping. Die kenden ze wel. Ik vroeg of ze ook met pensioen waren, ja, dat was lachen, alledrie, Maria ook. Maar die werkt toch nu? Ja, ok.

Maria at een droog broodje en het zeer oude mannetje naast me ook. De sfeer was onvergetelijk. Dit vind je niet in een toeristendorp. Dit is echt. Als Maria dood gaat is deze kroeg er ook niet meer. Wat is dit toch vreselijk leuk!

Oeps, nog even wat fotoos die ik vanmiddag maakte:

deze laatste foto is eigenlijk bedoeld voor Renz. Maar,

Ilonne, probeer Renz uit te leggen dat dit geen foto is van

iets dat hij van ons gaat krijgen of vertel hem anders niet dat

opa Kees die foto voor hem gemaakt heeft...

Dinsdag, enorm noodweer op de weg naar huis, we blijven nog maar even...

Eigenlijk kijken we alleen naar het lokale weer en soms, als we er om denken, naar het weer op de plek waar we naar toe gaan. Ook hebben we soms al een alternatief als een camping dicht zou zijn. We checken een camping op internet maar die info is niet altijd correct.

Hoe safe moet je gaan in je leven? Rubber tegels rond een schommel, maar je moet zo'n ding niet tegen je hoofd aan krijgen. Helmpje op de fiets, maar dan moet je niet geschept worden door een auto. Ja, dat is een beetje lullig cynisch, het kan geen kwaad om voorzichtig te zijn maar hoe ver ga je daar mee?

Wij spreken veel mede-campeerders/caravanners onderweg. En dan hoor je de 'interessante' verhalen. Die gaan niet over leuke wandelingen met de hond, lekker eten in een restaurantje of heerlijk zitten voor de tent en genieten van het uitzicht. Nee, het gaat vaak over kwalen en kwaaltjes, familieruzies, pech op de weg en overvallen, berovingen en andere enge situaties. Die laatste zaken spreken natuurlijk erg tot de verbeelding. Een keer beroofd worden kan niet op tegen honderd keer genieten van de natuur. Uiteraard!

Wij dachten eerst naar de grens te gaan en daar vrij te staan. Maar dan moeten wel alle gordijnen dicht. Maar dan moet je wel eerst kloppen als je na een wandeling met de hond naar binnen wilt. Maar dan moet de grote maglite (met vier D-cellen) wel binnen handbereik liggen altijd. Er is 50% jeugdwerkloosheid in Spanje. We moeten wel in het zicht van de benzinepomp/hotel/whatever staan. Je voelt het al, je zit elkaar bang te maken en waarschijnlijk (niet?) zonder reden...

Tja, en Malinda is beroofd in Vietnam en Lon ooit in het hartje van London en Gijs van Anneke op een eenzaam strand in Verweggistan en weet je nog dat...

Erg he? Wat heb je gvd te verliezen. Maar als je niet oplet maak je elkaar gek!!

Bovenstaande tekst is misschien wel wat aangedikt maar soms zijn we wel wat bezorgd met zijn tweetjes ondanks onze trouwe viervoeter. Tja, op GeenStijl werd die ouwe van 83 beroofd tijdens het pinnen.

Goed, we hebben een camping gevonden onderweg naar Spanje. Dus niet vrij staan langs de grens. Eigenlijk jammer dat je soms bang bent als dat waarschijnlijk helemaal niet nodig is. Ik liep vroeger in mijn eentje door Parijs midden in de nacht, uren lang en genoot van de veranderende wijken in die stad. Wat is er toch veranderd?

Over dat noodweer elders. Vorig jaar reden we vanuit Spanje Portugal in toen het ontzettend begon te sneeuwen. We besloten een camping op te zoeken, dat was in Guarda. Net toen we niet meer verder konden vanwege de hevige sneeuwval reden we de camping op. Na een paar dagen moesten we weer verder. Ze wilden sluiten na de kerst en hadden een conflict over de te draaien diensten. 's-Middags moesten we weg maar dat hebben we botweg geweigerd, het sneeuwde, het werd donker en we hadden geen adres om naar toe te navigeren. De volgende morgen zijn we vertrokken. Er was daar een ijsbaan over kinderhoofdjes (soort straatklinkers) waar we overheen moesten naar beneden het dorp uit. Lon durfde niet te rijden en dus mocht ik het opknappen. Versnelling in 4-wheel-drive, rustig naar beneden zakken zonder accelereren en steeds een auto uitzoeken waar tegenaan te stoppen als auto plus caravan zou gaan glijden... Ja, aan beide zijden van de weg auto's! Op een rotonde was een VW-busje aan het spinnen, het was daar spekglad. Remmen was voor mij geen optie en ik ben daar rustig langs gereden. Na een paar km was de weg weer sneeuwvrij en mocht Lon het weer overnemen. Ik heb een hekel aan autorijden en doe het alleen als het niet anders kan. Achteraf bleek Guarda op grote hoogte te liggen. Als we toen gewoon doorgereden waren waren we niet zo hoog uitgekomen en hadden we dus al die sneeuw niet gehad. Maar wat een leuk stadje, Guarda!

Enfin, hier geen probleem. Ik denk dat we donderdag verder gaan. Er is een leuke camping verderop, zo'n 170 km richting de Spaanse grens.

Zondag, na een halve dag hebben we weer internet, maar hoe lang nog?

Techniek laat je soms in de steek. Het onweert zo nu en dan. De spanning valt dan (even) weg en even later het internet. Meestal is er een hik en daarna werkt alles weer. Soms duurt het wat langer. Gisteren hadden we dus een dag van onthouding...

Gistermiddag sloeg Boris hevig aan. Wat bleek? Er liepen een paar geiten rond, een paar kleine zwarte zwijntjes en de nodige kippen, kalkoenen en parelhoenders. Enfin, maar eens kijken wat er aan de hand was. het hek was niet op slot. Ik heb het opengegooid waardoor al meteen een paar kippen weer bij hun voer konden. De geitjes had ik ook al weer snel achter de omheining van de kinderboerderij. Alleen die twee zwijntjes was een probleem. Donald, ook een Nederlander, heeft even geholpen. Het probleem was eigenlijk dat de geiten er weer vandoor gingen als het hek open stond en de zwijntjes liepen snel langs de ingang in plaats van er in. Met zijn tweeen konden we dat laatste voorkomen en was de zaak snel opgelost. Later heb ik in mijn eentje nog een parelhoen en wat kippen naar binnen gebonjourd. Alleen een parelhoen kreeg ik niet het hok in, dat heb ik maar opgegeven.

Later op de avond kwamen de eigenaars, Hans en Irene weer terug. Hans zal die parelhoen wel naar binnen gekregen hebben denk ik en anders vanmorgen vroeg als de vos nog niet langs geweest was...

Het toegangshek hier is elektrisch. Als je met een auto door het oog rijdt gaat het hek automatisch open. Wel treiterig langzaam maar je hoeft je auto niet uit als het hard regent. Het enige probleem is de beveiliging van het hek. Iets teveel wind of gewoon even tegenhouden en hij stopt er meteen mee. Daar sta je dan tegen een enkel hek aan te kijken in de stromende regen. Goed, deurbel gebruiken (is helemaal mechanisch) en dan komt Hans met een speciaal sleuteltje om de beveiliging even om zeep te helpen. Tja, kindervingertjes, daar moet je voorzichtig mee zijn.

Vanmiddag, met internet (!), even de route gepland. We gaan als het droog is naar de grens met Spanje. We moeten wachten op droog weer omdat we de luifel goed droog moeten inpakken. Die gaat voorlopig niet meer opgezet worden. Bij de grens overnachten we in het wild bij het douanekantoor. We hebben in de accu stroom zat voor een nachtje en we hebben ook nog wat gas over voor koken en verwarming. Daarna rijden we naar Castrojeriz. Een vreselijk leuke plek langs De Route. Daar is het voor ons allemaal begonnen. Daarna zien we wel. Veel campings gaan in maart open na de wintersluiting, dat maakt het plannen een stuk gemakkelijker.

Vrijdag, niets te melden, nou ja, Boris was er weer eens vandoor...

Lekkere relaxte dag vandaag. Redelijk weer vandaag. Komende dagen nog wat regen en wind en woensdag waarschijnlijk droog. Die dag kan ik de luifel opbreken en dan gaan we weer verder. Ondertussen moeten we wel weer eens richting huis, misschien nog een stukje van De Route. We willen in ieder geval nog naar Castrojeriz in Spanje. Ondertussen zijn vele campings weer open na de wintersluiting. Dat vergroot weer het aantal mogelijke overnachtingsplaatsen.

Vanmorgen kreeg ik een tip van een medelander: veel Portugezen spreken goed Frans. Vanmiddag ben ik met Boris het bos achter de camping in gegaan. Lon hield zich ondertussen bezig met aardse zaken zoals koken (de afwas had ik al eerder gedaan). Er was een man in het bos bezig zeer dunne stammetjes om te zagen. Eerst maar eens in het Portugees uitleggen dat mijn hond er weer eens vandoor was. Dat snapte hij. Toen vroeg ik hem in het Frans wat hij met die bomen van plan was. Hij antwoordde meteen in rap Frans, zo snel hoefde dat nou ook weer niet... Enfin, het bos was van hem en die Eucalyptusboompjes waren bedoeld voor papierproductie over een jaar of tien. Hij was net als ik pensionado. Hij had vroeger in Frankrijk gewerkt. Ondertussen was Boris nog steeds weg.

Later trof ik Boris aan bij de kinderboerderij. De cavia's waren gelukkig (hopelijk) allemaal veilig binnen. De buit van vandaag is dan ook (hopelijk) beperkt tot dat ene vogeltje wat Lon vanmorgen, nog warm maar wel erg dood, van hem af pakte. Ze kunnen wel mooi lullen in de bijbel over een leeuw en een lam die naast elkaar liggen, maar in het geval van Boris is dat toch echt een dood lam.

Donderdag, een geurige wandeling naar de bakker in een ontiegelijke storm

Vanmorgen begon niet zo goed. Het waaide heel hard en om 7 uur heb ik de wekker op 8:15 gezet voor de bakker. Rond acht uur heb ik hem weer uitgezet want Lon had niet zo veel zin om in pyama in de storm naar de bakker te lopen. Ok, lekker verder slapen dus. Rond half negen ging de telefoon, onbekend nummer, laten bellen dus. Rond negen uur was de koffie klaar. Goed, vanaf zeven uur niet echt meer geslapen, niet zeuren ouwe. ;>))

Het waaide behoorlijk en ik heb een paar pennen van de voorluifel moeten vervangen door langere exemplaren. Het werd droog, dus ik kon broodjes gaan halen met Boris naar de bakker, een lekkere wandeling van ca 2 * 40 minuten. Het waaide nog steeds hard, maar het was (nog) wel droog. Lon moest op de caravan passen, dat heeft ze geweten...

Onderweg bleek het een geurwandeling te worden. Op de heenweg rook ik spruitjes/kool. In het bos de heerlijke eucalyptus en later dennengeur. Later, net links na het kapelletje kwam ik een tuin met fresia's tegen. Bijna wit, iets van geel, en heerlijk geurend! De lavendel die ik op eerdere wandelingen gezien heb ben ik niet tegengekomen.

Boris was niet lekker. Hij was bang in de hevige storm en wilde weer duidelijk niet de snelweg over, maar er was geen andere route. Hij had waarschijnlijk ook wat last van de vaccinaties van gisteren. Later wilde hij eerst niet eten.

Het begon zachtjes te regenen maar wel steeds harder. Ik had gelukkig mijn regenjas aan en geen paraplu want daarvoor waaide het te hard. Onder een viaduct hebben we even gewacht tot de eerste ergste regen voorbij was. Boris was bang, zijn staart zat helemaal tegen zijn ballen aangerond. Ik dacht aan Lon, hoe zou die het maken in de caravan met voorluifel? Hebben we die nog straks? Zou ze me missen? Zou ze de pennen wel in de gaten houden en er nieuwe in slaan als ze er uit getrokken worden door de wind? Oeps, ik had nog water moeten halen voordat ik wegging.  Zou ze de was wel op tijd binnen halen? Vragen, vragen, vragen.

Later heb ik met Boris nog geschuild in "het huis van de professor" en nog wat later in een bushokje.

Lon had me gemist. Maar ze is constant bezig geweest met overleven. Zie je wel, ze redt het wel zonder ons...

Een paar pennen van de luifel had ze vervangen door langere, de was was binnengehaald en... de tafel was al gedekt voor de lunch. De paspoorten en haar tas had ze trouwens al klaargelegd. Klaar voor de vlucht zogezeid en ik maar overleven met Boris onder een viaduct!

de Yurt, niet zo duidelijk maar google maar eens op "yurt"

toch wat plassen op de camping en Boris kijkt zijn baasje na

bij de Yurt is dit de waterplaats

hier kan je douchen, waarschijnlijk alleen in de zomer

aangenaam. Op de bodem van die emmer zit een heuse

sproeikop...

toch nog wat privacy

de geitjes/bokjes vlak achter de Yurt

twee zwarte kleine zwijntjes: schattig!

en cavia's, die sukkels kunnen door de mazen van

het hekwerk naar buiten, dus Boris pakt ze dan...

(als ie kan)

Lon wil nooit op de foto, hier nog net wel te zien,

een prima foto voor "opsporing gemist", die foto's zijn

vaak ook niet beter...

dit is echt heel leuk. In het bos wordt een zaailing beschermd

door wat takjes. het kan ook zijn dat dit boompje bewust geplant

is als vervanging voor de vele bomen die om zijn gegaan afgelopen maand