Donderdag, lekker druilerige middagwandeling met de klanken van Canto Ostinato in mijn hoofd

Vlak voordat ik na de lunch met Boris het bos in ging was er een nieuwsitem over de muziek van Simeon ten Holt, Canto Ostinato, op de radio. Wij hebben via internet de hele dag Radio 1 aan staan via internet. Soms zitten we gewoon uren te luisteren in plaats van te lezen.

Ik ben helemaal verrukt van het concert Canto Ostinato. Thuis heb ik de CD van Simeon ten Holt al een aantal malen keihard afgedraaid tot groot verdriet van mijn buren die dan gaan bellen of het wat zachter kan. Ik heb de muziek niet meegenomen want Lon wordt er niet goed van. Nou ja, misschien is het echt nog erger dan de Italienische Lieder (sorry, Imade Suwetja en dochter) maar mij doet het wat. Het is wiskunde, het is muziek, je hoort iets aankomen, het is pure emotie.  Omdat ik de klanken op de radio hoorde vlak voordat ik met Boris het bos in ging bleef die muziek in mijn hoofd rondgaan. Dat heb ik wel vaker met een melodie en dan probeer ik het te stoppen door een Sinterklaasliedje hardop te zingen in het bos. Waarom een Sinterklaasliedje? Nou, ik ken geen andere teksten... Handig als je dan alleen in het bos loopt! Nu liet ik de klanken komen en probeerde de pianomuziek met tralalalala, pompompom, tralalalala, pompompom, door te laten komen. Leuk dat je dan best ver kan komen. En wederom gelukkig dat er niemand anders in het bos was. Het haalt het niet bij het echte stuk maar het was toch een leuke solo-ervaring!