Vanmiddag ben ik met Boris naar de kruidenier in het dorp gegaan. Het is een vreselijk aardige man. Hij doet alles volgens les 1 van het Spaanse boekje. Dus eerst: goedenmiddag en dan hoe gaat het en dan moet ik weer zeggen prima en hoe gaat het met u en dan praten we over het weer de zon en dat het regent maar dat dat niet uit maakt... en zo voorts. Ik probeer wanhopig aan het woord te blijven want die zinnen kan ik wel zeggen maar de antwoorden zijn soms zo moeilijk te verstaan... Maar dit is zo vreselijk leuk om te doen en die oude man had er zo'n plezier in om mijn zinnen te verbeteren en aan te vullen en dan mocht ik ze nog eens herhalen maar nu wel goed! Een kleine variatie mijnerzijds: hoe oud bent u? 80! Oeps, ik ben vijf en zestig. Ja dat scheelt zo'n 15 jaren begreep ik van hem. Ook bij het afscheid kreeg ik weer een hand van hem en ik heb hem in het Mexicaans gewenst: "que le vaya bien", het ga u goed. En dan weer: tot volgend jaar. Dat vond hij ook weer een prima idee!
De rest van de avond ging niet zo goed. Lon had pizza bedacht en daarvoor champignons gesneden, lekkere verse. De pizza in tweeen op de gas-bbq en na 13 minuten kon hij er af. Helaas. Ik manipuleerde wat onhandig, probeerde hem nog tegen te houden maar de hitte was te veel en ik liet hem (de helft) het gras in gaan. Natuurlijk op zijn kop, gvd! Zwaartekracht doet wonderen met pizza's ;<((
Ik heb nog geprobeerd een paar champignons met kaas uit het gras te halen maar het knarste toch tussen mijn tanden, dus flink zijn en weg met die halve pizza.
Toen was er nog maar een halve voor ons tweetjes. We hebben hem eerlijk verdeeld en geconstateerd dat dat voor mijn buik niet zo erg was...
eerlijk delen, beiden een kwart
hier zie je de opstelling in de bbq, een roostertje en
wat pennen links om de pizza vrij te houden van de
te hete bodem van de bbq. En in het gras zie je de
champignons liggen
Vanavond tijdens het eten was er een leuke uitzending van avondspits op Radio 1 over kleine scholen. Dan kom je er al pratend en luisterend achter dat Lon op haar twaalfde van school moest veranderen vanwege een verhuizing. Ik zat op een zeer kleine school in een lokaal met groep 6, 7 en 8 (toen heette dat nog klas 4, 5 en 6). Deze school deed heel veel aan veilig verkeer les. Dat ging ten koste van het vak aardrijkskunde. Daarom kan ik bij wijze van spreken Gouda niet aanwijzen op de kaart van Nederland maar zie ik een voorrangsbord dan weet ik zonder nadenken: "kruising met een weg welke geen voorrang heeft". Dat is verdomd lastig in je latere leven. Ik ben dus eigenlijk een geografische analfabeet. Misschien dat ik daarom zo blij ben met mijn TomTom?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten