Vrijdag, na een lange wandeling radijs schoonmaken, maar ik kan niet helpen met de garnalen

De dag begon met regen maar klaarde later op. Terwijl Lon boodschappen deed heb ik met Boris een lange wandeling gemaakt. Onderweg vond ik een langere wandelstok. Die had ik op de terugweg hard nodig om een paar loslopende honden van Boris weg te houden. Dit is altijd weer enerverend. Boris wil aanvallen en trekt als een gek aan zijn riem, ik probeer de andere honden te verjagen met agressief gedrag. Ik doe net of ik stenen op raap en gooi en ik dreig met een stok. Natuurlijk wordt Boris daardoor ook extra opgehitst. Maar ja, wat moet je dan? Die honden verdedigen hun territorium, maar ik moet er wel langs!

Lon heeft zich weer laten verleiden. Gisteren kocht ze 150 gram 'crevettes grise cuites' (doodnormale gekookte Hollandse garnalen) maar wel nog in hun jasje, dus moesten gepeld worden. Vandaag kocht ze er nog eens 300 gram. Nu ik dit schrijf (nou ja, intoets op de laptop) is ze nog steeds aan het pellen. Eigenlijk heeft ze al spijt maar ik probeer haar constant wijs te maken dat ze zo lekker zijn en dat 300 gram best te doen is en dat het toch wel heel lekker is, toch? Ja, knikt ze dan en pelt gewoon door. Helaas kan ik geen garnalen pellen, ik moet haar soms vragen een blikje bier voor me open te maken omdat mijn nagels te kort zijn. Als tegenprestatie heb ik de radijsjes afgehaald en gewassen. Ondertussen heb ik de helft al weer opgegeten. Lon pelt nog steeds...

Over garnalen pellen. Oma Bruin, de oma van Lonneke, (geboren in 1898) pelde altijd garnalen voor mijn schoonmoeder, die beweerde dat ze geen garnalen kon pellen. Oma Bruin pelde soms wel 1500 gram voor mijn schoonmoeder. "En wel kleintjes, want grote hoef ik niet". Oma Bruin had vroeger een stuk of zes zusters die weinig anders deden dan garnalen pellen of anderszins thuis werken. In die tijd mochten die dames van hun vader niet werken. Wat een tijd! De vader van oma Bruin was kleermaker en kocht op vrijdag of zaterdag de kar leeg van de visboer. Dat was rond 1910. Dan moesten al die meiden pellen. En smullen natuurlijk daarna. Ik kan me daar wat bij voorstellen.

Gisteravond had ik (via Skype op internet) een discussie met Bas. Die vond mij een internet junk. En verdomd, het is zo. Ik kan niet zonder internet. Maar wat doe ik dan met internet?

1. Deze blog maken
2. contact onderhouden met de kinderen en kleinkinderen via Skype en Whatsapp
3. email, onder andere voor de vertalingen die ik maak voor Elektor (de kachel moet branden)
4. Radio 1, onze favoriete zender met allerlei info over Nederland, we zijn eigenlijk nooit weg
5. allerlei nieuws zappen voor het slapen gaan
6. betalingen doen, Ilonne stuurt ons de rekeningen, zij doet de post (dank, heel veel dank!)
7. Campings zoeken die open zijn op de route die we willen rijden
8. last but not least: recepten voor de culinaire problemen die Lon veroorzaakt

Alle garnalen zijn inmiddels gepeld.

Het is droog! Kom maar Boris!