Gisteravond heb ik nog even de sterrenhemel bekeken. Er is hier zo weinig lichtvervuiling dat je de melkweg moeiteloos kan zien. Als je eenmaal aan het donker gewend bent zie je miljoenen sterren en de heldere band van de melkweg boven je. Af en toe een satelliet en soms een meteoor, een lichtstraal langs de hemel. Dan mag je een wens doen. Ik zou dan wensen dat de bewolking zou verdwijnen zodat ik kan zien wat ik hierboven beschreven heb. Er was namelijk de hele week al helemaal niets te zien boven mijn hoofd 's-nachts. Overdag ook niet trouwens. Zonde, zo'n fantastische plek met maar heel weinig straatlantaarns en dan alleen maar bewolking.
We horen net van Leny en Ko dat zij al weer thuis zijn in Nederland. Die lopen morgen al in korte broek en zondag een terrasje pikken bij 20 graden! Wij willen nu ook naar huis! Wij zijn zielig! Wij zitten hier opgesloten in de stromende regen in een kleine caravan met een hond ook nog daarbij. Lon heeft vanmorgen de was opgehangen onder een afdakje, ik voel elk half uur even of het nou nog niet droog is. Die wandeling naar het afdakje is al funest: met een nat overhemd kom ik weer terug en zegt Lon heel eigenwijs dat die was natuurlijk nog niet droog is. Tja, een droger voor drie euro kan er niet af: wij zijn zuinig. Die tien onderbroeken moeten maar gewoon droog worden.
De lunch was uiteraard weer geweldig. Maar ja, wel weer stokbrood over en dat gooi je niet weg natuurlijk. Vanavond dus raclettekaas op het elektra-pitje op tafel. Dat wordt dan weer hufteren want dan kan het elektrische kacheltje weer niet tegelijkertijd aan. Wij zijn zo zielig!
Tot overmaat van ramp kon ik mijn middagdutje niet doen omdat ik een vertaling kreeg. Er moet toch brood op de plank dus meteen maar aan de gang. Ok, deadlline is maandag, maar klaar is klaar. Als we zondag verder willen trekken naar Tours dan moet je geen huiswerk hebben. Dus zit ik hier heel zielig en diep verdrietig te vertalen...
De financien kan ik niet doen want ING is weer eens gehackt. We moeten zeker 50 euro contant geld bij de hand houden horen we net op de radio. Verder hoor ik net dat ambtenaren voorlopig niet ontslagen worden: had ik toch nog langer kunnen doorwerken!
We durven geen frikandellen te eten want we durven niet te weten wat er in zit. Wat zou er trouwens in die overheerlijke Franse pate zitten? Maar niet aan denken, gewoon genieten! Straks, als we weer thuis zijn maakt Lon weer overheerlijke bitterballen van onverdacht vlees van een partij van 50.000 ton perfect grasgevoerd rundvlees.
Vanmiddag had ik hele koude voeten. Ik was zielig! Mijn schoenen waren doorweekt en mijn sokken zeiknat. Tot overmaat van ramp had ik mijn natte regenjas in de kast gehangen waardoor mijn lekker warme fleece-vest ook nat was. Heel zielig allemaal!
Straks moet ik nog met Boris weg als Lon de tafel dekt. Ik hoef niet ver maar moet wel eerst de paraplu uit de auto halen en het regent nog steeds! Wij zijn heel zielig!
Sorry, leuker kunnen we het niet maken, soms moet je stoppen met het ophouden van de schijn dat het hier allemaal zo geweldig is met zijn drietjes. Reizen is afzien. De caravan is te klein. De was droogt niet. Boris wil steeds uit. We zijn jaloers op de thuisblijvers!
van binnenuit is dit het uitzicht links
van binnenuit is dit het uitzicht rechts
en dit zien we gezamenlijk over de disselbak heen
een groot lichtpunt: champignons a la grecue
het restant overheerlijk stokbrood
Goed, de laatste foto's geven toch wel weer wat vreugde weer. Misschien valt het vanavond wel mee en heb ik gewoon een acute depressie. Onbegrijpelijk want de plantjes buiten genieten nog steeds, de was is vast al bijna droog. Oh ja, internet is fantastisch hier, geen enkel probleem.
Straks raclette eten, eerst maar even wachten op dat vijf minuten gat in de bewolking...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten