Zaterdag, eerst constateren dat de Lidl dicht is zondag, en dan afwassen/kletsen met een oude baas

Gisteren was ik met Boris tot 50 m voor de Lidl. Ik hoefde alleen nog maar het viaduct onderdoor. Maar ik vond dat we ver genoeg gelopen waren, terug dus. Vanmorgen vertelde Lon dat daar de Lidl moest zijn. Een blik op de kaart (op de iPad uiteraard) gaf aan dat daar inderdaad een Lidl was. Ok, de wandeling met Boris ging dus naar de Lidl vanmorgen. Doel: pinnen en kijken of ie open is morgen, zondag. Goed, na 2 km wist ik het: niet pinnen en niet open op zondag. Dan maar weer terug. Geen probleem, het bleef droog.

Na de lunch (die ga ik niet beschrijven: lekker stokbrood, heerlijk beleg...) heb ik wat klussen gedaan als water, plee en afwas. Bij de afwas stond een oude meneer, net klaar zijn afgewassen spulletjes weer bij elkaar te zoeken. We hebben zowat een kwartier staan praten. Hij is een oude kunstenaar, beroemd in Nederland. Hij maakt koper gravures, etsen dus. Ik vertelde hem dat Harry dat ook deed. Maar hoe heette Harry ook weer van achteren? We praatten wat over politiek, de tragische situatie in Syrie. Over een blonde Nederlandse politicus met weinig frisse ideeen, oud JoegoSlavie voordat ze de zaak in puin hielpen, en we stipten Korea nog even aan. Tja, politiek is geen verstandig onderwerp maar met een medelander moet dat kunnen, toch? Ondertussen was ik klaar met mijn afwas. De oude man was helaas zonder vrouw, zij was al lang geleden overleden. Hij vond het hier prima en stond al een maand hier. Hij was al een aantal malen naar St Jean da Luz gelopen. Inderdaad, het meertje rond lopen was wat modderig. En ja, internet is fantastisch voor het contact met het thuisfront! En passant wist hij nog te melden dat hij via de schotel naar Radio 1 luisterde, ook een radio1junk dus! Ik wil nu ook een schotel, vrees alleen dat we dan de hele avond naar de tv gaan kijken, nu luisteren we de hele avond naar de radio en komen dus niet aan spelletjes toe...

Het verhaal van die oude man kreeg nog een staartje. Tijdens het gesprek constateerde hij met mij dat je op een camping heel wat meer mensen spreekt dan thuis. Er komt niemand aanbellen voor een praatje en afwassen in je eigen keuken geeft ook weinig sociaal contact. Hij vond het duidelijk leuk dat we gewoon gezellig stonden te kletsen terwijl ZIJN afwas al klaar was. Dat vind ik inderdaad ook het leuke van buiten de deur zijn. Je spreekt mensen en soms klikt het extra zoals met deze man en van de week met Jan en Hinke die we hier weer even zagen (die zijn doorgetrokken naar de Dordogne).

Wij staan pal tegenover de ingang van de camping en zien alles binnenkomen. Een auto met caravan stopte pal voor onze deur. Ik stond even buiten en de dame in die auto sprak me aan. Of onze buurman soms meneer Swiers was? Nou, dat wist ik niet, maar ik wist wel dat het een oude krasse baas was, weduwnaar en kunstenaar. Nou, dat moest hem dus wel zijn. Hij is trouwens al 91 jaar en was directeur van een kunstacademie en is nog steeds goed bij de wekker!

Dit geeft ons (misschien valse) hoop. We komen vaak heel oude knakkers tegen die goed bij de wekker zijn, heel vriendelijk, heel toegankelijk, heel gelukkig en nog steeds reizend. Zo wil je toch zelf zijn en blijven!