Woensdag, hoera, ik ben jarig maar mag nog een maandje wachten op mijn AOW, geld is dus op nu...

Vanmorgen mocht ik met een lullig papieren mutsje op trakteren in de klas, drop, toffees en zuurtjes. Oeps, dat was heel vroeger. Daar moet ik niet te veel over praten want dan denken ze dat ik al begin te dementeren. Maar dat gebeurt toch pas ver na je 65-ste?

Ok, face it, je bent vandaag 65 geworden. Vanmorgen tijdens de ochtendwandeling heb ik weer eens even overdacht wat ik de komende jaren aan elektronica-hobby-projecten zou willen gaan doen. De tijdspanne voor die overdenkingen wordt wel wat korter dan ooit want ik heb nog maar zo'n 5, 10, misschien 15 jaar. Ook dat hoort bij het leven. Daar staat dan wel tegenover dat ik nooit meer hoef te werken, wat weer niet wil zeggen dat ik geen verplichtingen heb...

Wij zijn nog steeds gelukkig met en bij elkaar, de kinderen zijn goed terecht gekomen, we hebben twee leuke kleinkinderen en we zijn nog redelijk gezond. Wat wil je nog meer op deze leeftijd? De mid-life-crisis heb ik kennelijk overleefd, ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik die had.

Oh ja, toch wel. Nu ik dit schrijf herinnert Lon me er fijntjes aan dat ik die crisis 5 jaar geleden pas had in Monte Gordo. Wat was er aan de hand? Wij besloten helemaal naar het zuiden van Portugal af te zakken tot aan de Algarve. We moesten met Boris nog een paar weekjes in Portugal blijven totdat de vaccinaties geldig waren. We zijn helemaal geen strandmensen maar iedereen vindt het daar geweldig, dus wij misschien ook wel. Nou, het ging al fout toen we het dorp in reden. Allemaal oudjes met grijs tot wit haar bibberig op vouwfietsen. De camping zelf was een immens grote zandbak. Overal zeer oude mensen met roodverbrande uitgezakte lijven, nou daar wil je toch niet bij horen? Het heeft mij een aantal dagen gekost om me te realiseren: face it, man, jij hoort hier echt bij, je bent een van hen! 

Bovenstaand stukje in schuine letters is geen letter overdreven. Ik dacht echt nog dat ik jong was, veel jonger dan die anderen. Ok, inmiddels weet ik beter maar het is zoals het is, geen verdriet daarover.

Een week daarvoor hadden we Boris gevonden in Vila Nova de Milfontes. Gevonden is niet helemaal het juiste woord. Boris was gedumpt vijf maanden eerder. Een groep Engelsen had zich over hem ontfermd in die zin dat er een luifel bij een caravan was waar hij eten kreeg. Echter, de hele groep ging weer terug naar Engeland en toen hadden ze een probleem... Om een lang verhaal kort te maken, wij hebben hem maar geadopteerd, we zochten een kat maar vonden een hond. De dierenarts heeft ons vreselijk goed geholpen met alles en ook wat aanwijzingen gegeven over hoe om te gaan met zo'n beest. We wisten immers niets van honden.

Enfin, na drie dagen ging hij na het commanda 'plaats!' onder de tafel op zijn kleedje zitten. Inmiddels kan hij zitten op commando, blijven als hij nog even moet wachten tot wij iets lekkers neer zetten, 'volg', dat betekent dat ie in de buurt moet blijven en 'kom'. Dat laatste commando betekent dat hij eerst moet kijken waarom hij moet komen, als ik dan weer 'kom' zeg dan kijkt hij nogmaals goed om zich heen en als er dan echt niets te zien is, komt na de derde of vierde keer aansjokken. Ik beloon hem dan uitbundig dat hij na de derde keer roepen al komt. Ja, ik weet ook niet hoe dat anders moet. Ik heb in ieder geval iets verkeerd gedaan.

Lon kan het wat beter. Die liet hem in Wageningen heel vroeg uit en dan moest hij op de terugweg met een slappe lijn links naast haar lopen. Op een zeker moment ben ik hem ook eens wat vroeg uit gaan laten en tot mijn stomme verbazing ging hij heel rustig naast me lopen op de terugweg. Ik wist niet wat me overkwam!

Helaas is hij aan de lijn een paar keer aangevallen en gebeten door loslopende kleine reutjes. Sinds die tijd is het eerst aanvallen en dan pas blaffen! Ook aangelijnde kleine reutjes valt hij aan als hij los is. Ik loop dus altijd als een gestressde kip rond als hij los is. Ik heb hem niet onder controle. Gelukkig is hij lief voor mensen en kinderen (zijn ook mensen trouwens) en heel rustig in huis, in de caravan en in de auto. Er is dus heel goed mee te leven.

Maar wat een handenbindertje! Openbaar vervoer, hotel, vliegtuig, langer dan een dag weg, dat gaat allemaal niet meer. Maar wat een liefde krijg er voor terug. Wat je er in stopt krijg je drie dubbel terug. Dat horen we van meer hondenbezitters. En wandelen is heel gezond, hoewel ik eigenlijk liever de dubbele afstand zonder hond zou willen wandelen, dan wil Lon misschien ook wel weer mee...