Het bovenstaande is wat kort door de bocht. Enige nuance kan dus geen kwaad. Toen we arriveerden was er niemand in de receptie. Er hing een briefje dat we ons maar moesten installeren en dan later terugkomen. Het toilet/douchehok zat op slot. Wel vonden we een gammele waterkraan met een slang vlakbij de stortplaats voor het chemisch toilet. Het restaurant was dicht en de bar ook. Geen WiFi. Daar werden we best wat chagreinig van. Een van de camping bewoners wees ons naar het hotel verderop. Daar kocht ik een brood. Wij zijn daar later maar gaan eten want het zag er goed uit. De maaltijd was prima en er was internet in het hotel. Rond vijf uur waren we weer terug in de camping. We hebben ons avondeten beperkt tot wat olijven uit blik. Boris was vreselijk blij met zijn entrecote (Lon houdt niet van gebakken dunne schoenzolen, maar de tonijnsalade was perfect en overvloedig).
Na de wandeling met Boris bleek de campingbaas in de receptie te zitten. Ik wilde onderhandelen en hoogstens vijf euro betalen voor water en elektra. Hij was het daar niet mee eens, uiteraard. Ik mocht wel ophoepelen meteen, zonder betalen. Hij heeft mij het sanitairblok laten zien dat we eerder niet hebben gevonden. Zag er perfect uit. Maar wel een dik elektrisch slot op de deur, daar was een speciale key vor nodig, net een gevangenis!
Om een lang verhaal af te sluiten, ik heb 20 euro betaald en we zijn de volgende morgen weggegaan. Die speciale key heb ik in zijn brievenbus gemikt zoals afgesproken.
Deze afbeelding stond op de achterzijde van het restaurant. Hier
loopt De Route langs en je kunt rechtsboven nog net (niet) lezen dat
de afstand naar Santiago de Compostela nog een dikke 575 km is.
Dat doen wij in twee dagen met de auto en caravan...
Daar hebben jullie dus geen vrienden gemaakt zo te lezen!
BeantwoordenVerwijderen